Dorp

10 Oktober 2012



 
Toen ik 28 jaar geleden hier neerstreek, na in megapolen als Parijs en Tokio te hebben gewoond wist ik zeker: dát niet meer. Het moest iets kleiners worden, iets intiemers, iets waar je bekenden spontaan op straat tegenkwam. Het werd Amsterdam: het dorp der dorpen, maar toch kosmopolitisch en vol Kunst met een grote K. Een ideale, en zeldzame, combi.
 
Maar Amsterdam barstte de laatste jaren zo snel uit haar voegen dat het me naar de keel greep. Voelde me steeds meer een vreemde in eigen stad. Tot deze week, want toen gebeurde dit:
- in een onbekend stukje Zuid knalde ik tegen oude makker en stadsverfraaier Fabrice. Hij was een schilderij van hem aan het vermozaïeken. Dat gaat ie doen: al zijn stadsguerillakunst vermozaïeken. Voelde vertrouwd, lief en lekker ouderwets Amsterdams.
- de tram moest opeens keihard remmen: een cantaatje had besloten midden op de rails te wachten op het groen. Aan het stuur niemand minder dan mijn buurvrouw, met een ontzettend kwaad en grappig gezicht.
- 's avonds in de bushalte stond een big brass band een uur lang de sterren van de hemel te spelen. Ze wachtten op de bus, die verlaat was. 
- de tram moest wederom vol op de rem: een troep ganzen stak de drukke rotonde over. Twee ganzen en vier genten, in loodrechte rij, op hun gemakkie. De tram heeft zeker vijf volle minuten gewacht.
 
Het zijn kleinigheden, maar juist kleinigheden maken van een stad een dorp.  
 
 
 
Op AT5.nl gepubliceerd.
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Oefening in Vuisjes' stijl

De aangekondigde vertrektijd op de digitale borden schuift met je mee. Je komt aan: er staat 10:42 uur. 5 min. later verandert dat in: 10: 47 min. Het is inmiddels 10:48 uur: je eigen tram in geen velden of wegen te bekennen. Wel hordes andere trams, die je op dat moment toevallig en jammerlijk niet...

(lees meer)

Halloween op de begraafplaats

Op de meeste begraafplaatsen van Amsterdam is er al een paar jaar aandacht voor Allerzielen, de dag van degenen die van ons heen zijn gegaan. Mijnheer Oud Zeikwijf en ondergetekende waren op De Nieuwe Ooster, op kunstmanifestatie Herinnering Verlicht. Het was zo'n avond dat je je ve...

(lees meer)

De Nieuwendijk

We maken de fietsen vast tegen een van de grote iepen al voor de Beurs van Berlage. Verderop zal geen plek meer zijn, weten we. Aan het einde van de Damrak loeit de kermis. Het is herfstvakantie, ik moet met mijn dochter de kleren en schoenen kopen die ze deze winter gaat dragen. To...

(lees meer)

Afterparty

img: Paul Schaaps Op facebook werd uitgebreid getamtamt voor de expo van Arturo Vega in Bacardi op de Oudezijds Voorburgwal. Ik had nooit van Arturo Vega gehoord, maar naar de genodigdenlijst te oordelen, was dat duidelijk een misser van mij. Tout underground Amsterdam zou er zi...

(lees meer)

Pop-up dingen

Tegen Sinterklaas werd ik geconfronteerd met een voor mij nieuw verschijnsel: de pop-up winkel. In de Linnaeusstraat was er opeens één. Tot en met Kerst kon je er cadeautjes kopen. Bijzondere cadeautjes wel te verstaan: liefst van biologisch dynamische oorsprong, of - hoe heet het te...

(lees meer)

Nijlpaard

'We horen nu de nijlpaarden uit Artis.' Mister OZ deponeert op de zondagochtend deze wetenswaardigheid op mijn bord, terwijl hij de terrasdeur achter zich dichttrekt. 'De nijlpaarden? Het was er toch maar één? Die ouwe Tanja? Die nu dood is?' Denk ik dan. Ik maak af waar ...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

File

De file. Als ik enkel in de stad had gewoond zou ik erom lachen. De belachelijkheid ervan. Blik na blik na blik na blik, in een eindeloze snoer in elkaar bijtende segmenten, als een kilometerslange lintworm op weg naar de anus.Ik pas ervoor. Ooit moest ik mijn onderkomen verlaten op last van asbestv...

(lees meer)

De weg naar de Dam

Sinds een jaar of zo loop ik. Ik heb de fiets aan de wilgen gehangen. Te druk, 020-centrum-centrum-oost, te aso, te veel stress. Nu ik loop geef ik te pas en te onpas advies aan verdwaalde toeristen: "Are you looking for something?" De toeristen weten dat inmiddels, en komen helemaal uit he...

(lees meer)