Afterparty

24 September 2012



Arturo Vega en blogger Oud Zeikwijf
 
 
img: Paul Schaaps
 
Op facebook werd uitgebreid getamtamt voor de expo van Arturo Vega in Bacardi op de Oudezijds Voorburgwal. Ik had nooit van Arturo Vega gehoord, maar naar de genodigdenlijst te oordelen, was dat duidelijk een misser van mij. Tout underground Amsterdam zou er zijn. Althans: tout underground Amsterdam van de jaren '80, of wat ervan over is.
 
Arturo Vega bleek de vaste hoezenontwerper van de Ramones te zijn, een rockband uit mijn jeugd. Ik heb nooit een plaat van ze bezeten, maar die tekenstijl wist ik me wel helder voor de geest te halen: menig coole gast uit mijn jeugd droeg een zwart t-shirt met, wat nu blijkt, de ontwerpen van Arturo Vega erop.
 
Dus wou ik naar de opening toe. Helaas was er tegelijkertijd een special voor wijlen mijn vriendin Fifi l'Amour, dus besloot ik enkel naar de afterparty van die opening te gaan. In Ludwig, Reguliersdwarsstraat. In geen 25 jaar was ik in de Reguliersdwars geweest. Destijds had je er de Richter, van Jan Lenferink. Verder was het omo's wat de klok sloeg, dus niet dé straat waar ik bij voorbaat te vinden was, 's avonds. Maar nu: verhipt, verleukt, verjongt, verbuitenlandst.
 
Als ik Ludwig binnen stap is de afterparty al over, zie ik meteen. Arturo en zijn groupies zitten bij elkaar op het pluche, schrijver Martijn Haas hangt aan de bar, maar de rest – jongelui in onberispelijke kledij – hoort er niet bij. Dichter Paul Schaaps introduceert mij aan Arturo. Hij zegt uit New York te zijn. Ik had gezworen L.A.
'Ik ben Mexicaan' zegt hij dan. 'Uit Chihuahua'.
Uit Chihuahua. Werkelijk. Ik barst in lachen uit. Maar hij maakt geen grapje. Chihuahua bestaat. Ter bewijs heeft hij een tweede Chihuahuaan meegenomen. Die staat er toch echt bij. Arturo is een week in Amsterdam. Hij heeft veel op de bonnefooi gewandeld. Hij houdt ervan om te dwalen: zo komt hij 'echte' mensen tegen.
 
Houten lambrisering, zwarte lak, opgefokte kunst aan de muur, een overmaat aan verschillende flessen naast elkaar opgesteld op tafelhoogte, zoals wel vaker het geval is tegenwoordig. Achter de bar staat de poepiejonge DJ (zwarte pak aan, witte hemd, stropdas) te headbangen. Zijn lange blonde lokken vliegen in het rond. Hij heeft een knap gezicht dat constant op glimlachen staat, wat contrasteert met de loeiharde punkmuziek die hij draait – iets dat waarschijnlijk alleen ik opmerk, omdat ik punkert was in de ouwe tijd, wanneer punkers niet vrolijk mochten zijn (je zou even vergeten dat er kruisraketten bestonden alsmede malafide wereldheersers en dat het hele zooitje toch naar de gallemiezen ging). Ik begin te dansen, op die punkmuziek. Spoedig volgen meisjes en jongens en staat het gangpad binnen de kortste keren vol met swingend volk. Wat mij opvalt, wederom als oude punkert, is de gemoedelijkheid. In de ouwe tijd was dansen op punkmuziek iets ruws: áls we dat deden (meestal hingen we liever lamlendig met een fles bier in de hand) dan pogoden wij en botsten wij tegen elkaar. Nu is het lief. Een golf van mededogen overspoelt mij: wat is deze nieuwe generatie leuk. Ze zien er (te) straight uit, maar wat zijn ze toch ontspannen, en wat weten ze toch lol te hebben. De muziekstijl verandert, maar iedereen blijft dansen, uren achtereen. Zelfs de tweede DJ, DJ Mulat (Ronald Linger op facebook) stapt af vanachter zijn draaitafel om met ons te heupwiegen. Als ik vroeg in de ochtend naar huis fiets realiseer ik me: we hadden geen afterparty maar een party. Een echte party. Met wildvreemden, gewoon in een café met DJ.
 
Op Rapenburg zie ik een tractor naast de gracht staan. Het is die van Will, een oude knar die op een kabouter lijkt en zich uitsluitend per trekker verplaatst. Hij is vast bij de Scharrebier. Ik fiets verder richting mijn stulpje: Amsterdam heeft zich weer eens van haar mooie kant laten zien vannacht.
Oscar van Gelderen van Lebowski Uitgevers
 
Arturo Vega 
 
DJ Mulat 
 
Op AT5.nl gepubliceerd.
 
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

De serieduwer

Jorn had zijn fricadel net uit de muur getrokken. Hij smaakte hem goed. Hij was iemand van de late fricadel, zo uit het café, met de alcohol en de adenaline in zijn bloed die zeurden om calorieën. "Voor me maag" zei die dan tegen zichzelf "er moet iets in, als vulling". De happen vielen halfgekauw...

(lees meer)

Openhuizendag

Het is vandaag zaterdag 31 maart 2012, Openhuizendag. Dus trekken wij, Mijnheer Oud Zeikwijf en ik, erop uit om de huizen te bezichtigen waar we al tijden nieuwsgierig naar zijn. Dat kan vandaag! We moeten een keuze maken qua buurt. IJburg lijkt ons een goeie. Allemaal kekke gebouwen op een stel ver...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

Parool

Het Parool. Mijn krant. Na jaren gezwoeg door stroperige reuzen Volkskrant en NRC en een korte flirtation met Trouw ben ik al decennia's verknocht aan die leuke stadskrant.Ik heb het Parool zien veranderen. Toen ik hem voor het eerst kocht, 25 jaar geleden, had zijn voorpagina nog iets naoorlogs in ...

(lees meer)

De kassière van de Blokker

Over de houding van de Nederlandse winkelier ben ik over het algemeen niet te spreken. Bot, nors en afblaffend, daar heb je het mee samengevat. Meestal zijn het de mannelijke exemplaren. De vrouwen doen het vaak beter, qua klantvriendelijkheid. Niet altijd, maar vaak. Maar zo goed als de kassièr...

(lees meer)

Kleuter

>Hallo, ik ben een kleuter, een kleuter in Amsterdam. Ik ben hier geboren, op de Middenweg, tegenover de feestwinkel. Ik ga overal mee met mijn mammie en mijn pappie. Lopend aan de hand van een van mijn ouders, of op de fiets. Daarop hebben mijn ouders allebei een speciaal stoeltje voor mij gemaakt....

(lees meer)

Big Mama

Waarom, in godensnaam, waarom ben ik me hier in Amsterdam komen vestigen? Uit alle mooie, bruisende steden waar ik mijn jonge jaren sleet, waarom uitgerekend Amsterdam? Het antwoord is simpel en vaag tegelijk. Omdat Amsterdam de liefde van mijn leven was. Ik voelde het meteen. Bij minuut 1. Ik re...

(lees meer)

Een echte kapitein

Hebbu al de nieuwe mode op het water waargenomen? Het Staande Varen? Het zijn voornamelijk kerels in de leeftijd 40-50 die dat doen - ik heb werkelijk nog geen één vrouw staande zien varen, terwijl ze toch aan een geweldige opmars zijn begonnen wat betreft het besturen van boten. De echte stoer...

(lees meer)

Nijlpaard

'We horen nu de nijlpaarden uit Artis.' Mister OZ deponeert op de zondagochtend deze wetenswaardigheid op mijn bord, terwijl hij de terrasdeur achter zich dichttrekt. 'De nijlpaarden? Het was er toch maar één? Die ouwe Tanja? Die nu dood is?' Denk ik dan. Ik maak af waar ...

(lees meer)