Afterparty

24 September 2012



Arturo Vega en blogger Oud Zeikwijf
 
 
img: Paul Schaaps
 
Op facebook werd uitgebreid getamtamt voor de expo van Arturo Vega in Bacardi op de Oudezijds Voorburgwal. Ik had nooit van Arturo Vega gehoord, maar naar de genodigdenlijst te oordelen, was dat duidelijk een misser van mij. Tout underground Amsterdam zou er zijn. Althans: tout underground Amsterdam van de jaren '80, of wat ervan over is.
 
Arturo Vega bleek de vaste hoezenontwerper van de Ramones te zijn, een rockband uit mijn jeugd. Ik heb nooit een plaat van ze bezeten, maar die tekenstijl wist ik me wel helder voor de geest te halen: menig coole gast uit mijn jeugd droeg een zwart t-shirt met, wat nu blijkt, de ontwerpen van Arturo Vega erop.
 
Dus wou ik naar de opening toe. Helaas was er tegelijkertijd een special voor wijlen mijn vriendin Fifi l'Amour, dus besloot ik enkel naar de afterparty van die opening te gaan. In Ludwig, Reguliersdwarsstraat. In geen 25 jaar was ik in de Reguliersdwars geweest. Destijds had je er de Richter, van Jan Lenferink. Verder was het omo's wat de klok sloeg, dus niet dé straat waar ik bij voorbaat te vinden was, 's avonds. Maar nu: verhipt, verleukt, verjongt, verbuitenlandst.
 
Als ik Ludwig binnen stap is de afterparty al over, zie ik meteen. Arturo en zijn groupies zitten bij elkaar op het pluche, schrijver Martijn Haas hangt aan de bar, maar de rest – jongelui in onberispelijke kledij – hoort er niet bij. Dichter Paul Schaaps introduceert mij aan Arturo. Hij zegt uit New York te zijn. Ik had gezworen L.A.
'Ik ben Mexicaan' zegt hij dan. 'Uit Chihuahua'.
Uit Chihuahua. Werkelijk. Ik barst in lachen uit. Maar hij maakt geen grapje. Chihuahua bestaat. Ter bewijs heeft hij een tweede Chihuahuaan meegenomen. Die staat er toch echt bij. Arturo is een week in Amsterdam. Hij heeft veel op de bonnefooi gewandeld. Hij houdt ervan om te dwalen: zo komt hij 'echte' mensen tegen.
 
Houten lambrisering, zwarte lak, opgefokte kunst aan de muur, een overmaat aan verschillende flessen naast elkaar opgesteld op tafelhoogte, zoals wel vaker het geval is tegenwoordig. Achter de bar staat de poepiejonge DJ (zwarte pak aan, witte hemd, stropdas) te headbangen. Zijn lange blonde lokken vliegen in het rond. Hij heeft een knap gezicht dat constant op glimlachen staat, wat contrasteert met de loeiharde punkmuziek die hij draait – iets dat waarschijnlijk alleen ik opmerk, omdat ik punkert was in de ouwe tijd, wanneer punkers niet vrolijk mochten zijn (je zou even vergeten dat er kruisraketten bestonden alsmede malafide wereldheersers en dat het hele zooitje toch naar de gallemiezen ging). Ik begin te dansen, op die punkmuziek. Spoedig volgen meisjes en jongens en staat het gangpad binnen de kortste keren vol met swingend volk. Wat mij opvalt, wederom als oude punkert, is de gemoedelijkheid. In de ouwe tijd was dansen op punkmuziek iets ruws: áls we dat deden (meestal hingen we liever lamlendig met een fles bier in de hand) dan pogoden wij en botsten wij tegen elkaar. Nu is het lief. Een golf van mededogen overspoelt mij: wat is deze nieuwe generatie leuk. Ze zien er (te) straight uit, maar wat zijn ze toch ontspannen, en wat weten ze toch lol te hebben. De muziekstijl verandert, maar iedereen blijft dansen, uren achtereen. Zelfs de tweede DJ, DJ Mulat (Ronald Linger op facebook) stapt af vanachter zijn draaitafel om met ons te heupwiegen. Als ik vroeg in de ochtend naar huis fiets realiseer ik me: we hadden geen afterparty maar een party. Een echte party. Met wildvreemden, gewoon in een café met DJ.
 
Op Rapenburg zie ik een tractor naast de gracht staan. Het is die van Will, een oude knar die op een kabouter lijkt en zich uitsluitend per trekker verplaatst. Hij is vast bij de Scharrebier. Ik fiets verder richting mijn stulpje: Amsterdam heeft zich weer eens van haar mooie kant laten zien vannacht.
Oscar van Gelderen van Lebowski Uitgevers
 
Arturo Vega 
 
DJ Mulat 
 
Op AT5.nl gepubliceerd.
 
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Oefening in Vuisjes' stijl

De aangekondigde vertrektijd op de digitale borden schuift met je mee. Je komt aan: er staat 10:42 uur. 5 min. later verandert dat in: 10: 47 min. Het is inmiddels 10:48 uur: je eigen tram in geen velden of wegen te bekennen. Wel hordes andere trams, die je op dat moment toevallig en jammerlijk niet...

(lees meer)

Halloween op de begraafplaats

Op de meeste begraafplaatsen van Amsterdam is er al een paar jaar aandacht voor Allerzielen, de dag van degenen die van ons heen zijn gegaan. Mijnheer Oud Zeikwijf en ondergetekende waren op De Nieuwe Ooster, op kunstmanifestatie Herinnering Verlicht. Het was zo'n avond dat je je ve...

(lees meer)

De Nieuwendijk

We maken de fietsen vast tegen een van de grote iepen al voor de Beurs van Berlage. Verderop zal geen plek meer zijn, weten we. Aan het einde van de Damrak loeit de kermis. Het is herfstvakantie, ik moet met mijn dochter de kleren en schoenen kopen die ze deze winter gaat dragen. To...

(lees meer)

Dorp

Toen ik 28 jaar geleden hier neerstreek, na in megapolen als Parijs en Tokio te hebben gewoond wist ik zeker: dát niet meer. Het moest iets kleiners worden, iets intiemers, iets waar je bekenden spontaan op straat tegenkwam. Het werd Amsterdam: het dorp der dorpen, maar toch kosmopolitisch ...

(lees meer)

Pop-up dingen

Tegen Sinterklaas werd ik geconfronteerd met een voor mij nieuw verschijnsel: de pop-up winkel. In de Linnaeusstraat was er opeens één. Tot en met Kerst kon je er cadeautjes kopen. Bijzondere cadeautjes wel te verstaan: liefst van biologisch dynamische oorsprong, of - hoe heet het te...

(lees meer)

Nijlpaard

'We horen nu de nijlpaarden uit Artis.' Mister OZ deponeert op de zondagochtend deze wetenswaardigheid op mijn bord, terwijl hij de terrasdeur achter zich dichttrekt. 'De nijlpaarden? Het was er toch maar één? Die ouwe Tanja? Die nu dood is?' Denk ik dan. Ik maak af waar ...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

File

De file. Als ik enkel in de stad had gewoond zou ik erom lachen. De belachelijkheid ervan. Blik na blik na blik na blik, in een eindeloze snoer in elkaar bijtende segmenten, als een kilometerslange lintworm op weg naar de anus.Ik pas ervoor. Ooit moest ik mijn onderkomen verlaten op last van asbestv...

(lees meer)

De weg naar de Dam

Sinds een jaar of zo loop ik. Ik heb de fiets aan de wilgen gehangen. Te druk, 020-centrum-centrum-oost, te aso, te veel stress. Nu ik loop geef ik te pas en te onpas advies aan verdwaalde toeristen: "Are you looking for something?" De toeristen weten dat inmiddels, en komen helemaal uit he...

(lees meer)