Zwerver

12 December 2010



Het is berekoud buiten. Daklozen worden onder dwang van de straat gehaald. Het doet mij denken aan de tijd dat ik op straat sliep, en dat een scharrel van me 's nachts stierf in de vrieskou.

Hij was jong, in de twintig, en kerngezond. Sliep waar hij kon, net als ik. Die nacht was zijn keuze gevallen op een roeibootje achter Artis, vlakbij het ijzeren bruggetje naar de Sarphatistraat. Met het ochtendgloren vonden ze hem: stijfbevroren.

Ik was een meisje. Een meisje hoeft in principe niet dood te vriezen: als de nood te hoog was vond ik altijd wel vrienden bereid om mij in huis te nemen. Er woedde zo'n woningnood in de jaren 80, dat kunt u zich niet voorstellen. Voor iemand zoals ik die vanuit het buitenland in Amsterdam was aanbeland, zonder enig netwerk, was het bekeken. Alleen Marokkanen en Turken kregen woningen; er was een speciale taskforce voor ze opgericht bij het Grondbedrijf. De rest van de immigranten moest het (terecht) zelf zien te rooien. In de zomer sliep ik langs
de grachten, opgerold in een stuk dik zeil. Ik had een zwart katertje bij me genaamd Massa. Die riep ik 's ochtends en dan kwam hij weer aanhuppelen. Toen ik eens voor twee maanden een kamer in Zuid mocht huren is ie 'm gepeerd. Blijkbaar was hij niet zo op huizen. Of op Zuid.

Amsterdam was toen lieftallig: ik werd met rust gelaten. Heden ten dage zou het wel anders gaan. Als ik nu al eens in mijn ouwe kloffie de straat op ga om hout voor mijn kachel te halen, of diesel voor mijn vaarvlot, word ik steevast nagesist door de straatjochies: "Zwerver!". Zij hebben geen respect voor het anders zijn, en zeker niet voor het minder zijn. Ik moet er niet aan denken wat ze met me hadden gedaan, als zij me opgerold in mijn zeiltje hadden gevonden, diep in slaap.

Ik denk hier nooit meer aan. Het is een periode in mijn leven geweest, niet meer en niet minder. Het was de prijs die ik moest betalen om in mijn droomstad te blijven: geen baan, geen huis. Een weloverwogen keuze. In Frankrijk wachtte mij een comfortabel leven als telg van een rijke familie, en zelfs naar Tokio had ik prima kunnen terugkeren. Maar zodra ik de stadsgrenzen passeerde werd ik verscheurd door heimwee. Ik hield van Amsterdam, met een liefde zo groot, dat de grootste opofferingen gerechtvaardigd leken.




Ook verschenen op AT5.

- Aanraders -

Lof der Loser

Ik kan het woord loser niet meer horen.Toen ik jong was en deze benaming nog niet uit de VS was overgewaaid, wemelde het van zulke types in Amsterdam. Het waren gezellige jongens en meisjes, mannen en vrouwen, en ook bejaarden, die niet voor de heb gingen, maar hun leven in het teken van relaxed en ...

(lees meer)

Daar beginnen we niet aan, Mevrouw!

Online verkoop is in. De conzument (ja een z hoor je tegenwoordig opTV) heeft het gemak van bestellen vanuit de luie stoel ontdekt. Er zijnnog wel winkels IRL. Je zou zeggen dat ze er mogen zijn voor de service. Dat zou je zeggen, ja. Maar nee. Je komt keer op keer van een koude kermis thuis. Het...

(lees meer)

Postkantoor

Wisten jullie dat de postkantoren binnenkort dicht gaan? ALLE postkantoren? Ik verzin het niet. De mijne dus ook, aan het Waterlooplein. Een klein drama. Heb al veelvuldig staan treuren met het baliepersoneel (5000 man ontslagen!), met mijn ziel onder de arm gelopen, steen en been geklaagd. Het i...

(lees meer)

Lekker scheuren in 020

In Het Parool van zaterdag vertelt een jongen het volgende verhaal: hij kwam met zijn vriendin uit de Rialto, en ze staken de Ceintuurbaan over om bij hun fietsen te komen. Ze hadden groen en liepen keurig op het zebrapad. Een bolide komt aan scheuren, negeert het rode licht en schept ze op een haar...

(lees meer)

Kunstgelden

Er is een nieuw kunstwerk in onze straat: 150 lampions met waxinelichtjes hangen aan een lange draad, van huis naar huis. Elke avond bij het vallen van de duisternis komt een individu met een ladder langs om ze aan te steken. In de jaren '80 had ik in mijn klein vers hoofdje van toen enkel bewond...

(lees meer)

Kraken (1)

Ik heb volop meegedaan met dat kraken. In de vroege jaren ’80 was kraken voor jongeren ongeveer wat twitteren nu is. Het was mieters. Ik woonde in die tijd half in Parijs waar je ook kraakpanden had, maar die waren zo erg dat je wel desperaat moest zijn wilde je je daar naar toe b...

(lees meer)

Het Eilanden *non*overleg

De Kattenburger- Wittenburger- en Oostenburgergracht worden voor de zoveelste keer onder de schop genomen. Ze gaan nu heten: De Eilandenboulevard. De stad doet al een tijdje verwoede pogingen om toeristen uit het drukke centrum te weren (“Nix te doen hier!”) en naar de periferie te sturen (“...

(lees meer)

Egootjes

In de jaren tachtig werden wij, de jongeren, om de oren geslagen met restanten ideologieën uit de jaren ’60-’70. Zoals vreemdgaan dat moest mogen, jaloezie dat juist niet mocht, en de kreet: “Van een ander kun je pas houwen als je van jezelf houdt.” Alle drie de grootste flauwekul als ...

(lees meer)

De Spoken uit het Verleden: Taartje

"De Spoken uit het Verleden": zo noem ik de wezens die een schaduw op mijn bestaan hebben geworpen, en aan wie de herinnering mij steevast een knoop in de maag legt. Al wordt dat laatste minder met de jaren, het moet gezegd. Je groeit er overheen, zoals met al het nare des le...

(lees meer)