Leven en laten leven

11 Juni 2015



[ In de serie “Nederlanders”]

Wethouder en voormalige Yes-Minister-Humphrey Kajsa Ollongren heeft volkomen gelijk: Amsterdammers zijn de eersten om te klagen over toeristen terwijl zij zelf enorm veel overlast geven.

Ik ervaar dit dagelijks op allerlei fronten.

1) Amsterdammers zijn collectief stokdoof. Ze leven onderdompeld in gekmakende herrie.

2) Amsterdammers zitten geplakt aan hun fietszadel en weigeren elke beweging die tot stoppen of godbetert afstappen zou leiden. Ze geven nooit enige richtingaanwijzing, rijden voetgangers omver en schelden ze ook nog uit dat ze niet uitkijken.

3) Amsterdammers houden van hard varen. Housebeat op vol volume, enorme golfslag in hun kielzog. Van de vaarregels hebben ze nimmer gehoord. 7,50 km/u maximaal? Geen muziek aan boord? Regelmatig achter je om kijken? "Niet voor mij bedoeld."

4) Amsterdammers spoeden naar buiten bij de eerste zonneschijn. Klokslag 18 uur staan ze allemaal buiten te barbecuën. Wijntje of biertje erbij, de verplichte housebeats, een rookontwikkeling met bijbehorende chemische dampen waar menig brandweerkorps popelt om op te oefenen, in alle binnentuinen, op elk vierkante cm openbaar groen, langs de Amstel... Aanschouw de genietyup (dank aan Esther Gasselink) in zijn volle glorie "Het is goed voor mij dus ik heb er recht op."

5) Voetbal. In smalle straatjes, op grasperkjes waar moeders met hun baby's liggen, overal waar het kan staan ze te trappen alsof ze elk minuut gescout kunnen worden voor het E.K. Ontwijk je tenauwerdood een niet al te raak geschoten bal: Wat sta jij daar in hun denkbeeldige doel?

6) Een Amsterdammer qui se respecte beschouwt het openbaar als een gigavuilnisbak. Verorbert hij zijn geheide boterham op straat? Het plastic wordt nonchalant gedropt. Een cornetto? De omhulsel volgt à la minuut de wet van de zwaartekracht. Zelf zwerfvuil oprapen dat de overige Amsterdammers veroorzaken? "Daar heeft de gemeente mannetjes voor."

7) Amsterdammers zijn stoer. Stoere mensen staan niet braaf in de rij. Voordringen is een sport. Het bereiken van een ingang/loket heeft telkens de proporties van een gevecht op leven of dood.

8) 'Wilt u zitten ik kan staan', och die fijne stickers op het raam van de tram. Zooo jaren '80. Idem nr 2: Aan hun stoel geplakt. Al kom je 11 maanden zwanger of met je grijze kop leunend op een stok binnen.

9) Amsterdamse kinderen zijn geweldig. Als geweldige mensen mogen ze alles doen wat ze willen. 'Nee' zeggen tegen een Amsterdams kind is barbaars en moet bij wet verboden worden.

10) Nederlanders zijn zenuwloze wezens. 1 t/m 9 heeft geen effect op hun systeem.
 

 

Sociale antenna's: afwezig. Het welzijn van anderen kan ze aan hun reet roesten. “Ikke ikke de rest kan stikke”. Klagen is not done. Al lijd je fysiek onder hun gedrag en is het wetenschappelijk aangetoond dat stress (o.a. door geluid) levensjaren kost, dan nog word je als een crimineel behandeld als je het waagt iets tegen overlastgevende Amsterdammers te uiten. “Leven en laten leven”, het spreekwoordelijke hutje op de hei (waar is dat hutje? Waar? Ik zoek dat al jaren), elk dooddoende cliché wordt uit de kast getrokken. Ik hoorde laatst: “Ach het hoort bij de grote stad, we moeten eraan wennen.” Of zoals hoofdred Merijn Henfling in het Parool poneerde: “Wel de lusten niet de lasten, die vlieger gaat niet op.” Die visie over hoe een stad hoort te zijn is beslist onjuist.

Ik heb in enorme megapolen gewoond. In Tokyo (destijds 10 miljoen inwoners) hoor je ouders tegen hun kleuters zeggen: “Dondon wo shinaide kudasai” (Bonk niet zo, de buren horen je) en worden enkel beganegrond verdiepingen aan ouders van jonge kinderen verhuurd. Rond je huisje is het doodstil, al zit je 5 min van de drukke straten, waar niemand woont. In de Franse Thalys staat pontificaal op de ramen dat je enkel tussen de wagens mag bellen en in op die lange treinreizen fluisteren mensen, ja zelfs de kleuters. Nederlanders trekken zich niets aan van het gebod over mobieltjes en tetteren telefonisch of met elkaar zo hard ze kunnen. Nederlandse ouders moedigen hun kinderen juist aan om zoveel mogelijk kabaal te produceren want “het is gezond.” Het bestaat dus dat een maatschappij andere codes hanteert wat betreft overlast. In Nederland ben ik overgevoelig, in Frankrijk en Japan normaal. Misschien zegt dat meer over Nederlanders dan over mij.

Voor degenen die nu gaan roepen dat ik maar moet oprotten naar mijn eigen land (ik spreek uit ervaring, ben jaren huiscolumniste van AT5 geweest, heb alles over mij heen gekregen): ik ben getrouwd met een Nederlander en heb 3 Nederlandse kinderen. Moeten zij dan zelf immigranten worden in een vreemd land?
Voor degenen die in de aanslag staan om mij de oren te wassen met “Je generaliseert” of “Ik ben heus niet zo hoor”: BOCTAE. Of course, all times, everywhere. Maar uitzondering zijn helaas niet de regel. Wat overheerst is de norm. In Amsterdam is het: Ik doe wat ik wil en waag het niet om te klagen.

Voor degenen met: “Je doet je naam eer aan”: GO FUCK YOURSELF.





[Op nurks gepubliceerd.]

- Aanraders -

The best a man can get

In mijn kindertijd kwam tot mijn jeugdige oortjes het baanbrekende nieuws van een wereldschokkende ontdekking: het scheermes met twee mesjes. Met veel bombarie van dure TV-reklame op prime time werden de hotste hoedanigheden van deze uitvinding breed uitgemeten. Je zag het tekenfilmpje van een haar,...

(lees meer)

Goede doelen

Lang geleden werden de goede doelen uitgevonden om arme sloebers in primitieve landen wat beschaving bij te brengen. Meestal door Christenen die onder het mom van vredelievendheid zieltjes hoopten te winnen als contraprestatie voor het boren van een waterput. Nu zijn de goede doelen een indus...

(lees meer)

ING veroorzaakt nationaal boekhoudprobleem

Sinds een maand of wat ontvangen wij geen giroafschriften meer in onze postbus. Of liever gezegd: één keer tussendoor is dat wel gebeurd, de andere niet. Wat blijkt? Onze postbus is toen per ongeluk "afgesloten" door de post. Waarom? De post heeft geen antwoord. Deze actie heeft wel ten minste é...

(lees meer)

Jasper

Als ik mezelf herinner in mijn twintiger jaren dan zie ik me achter Jasper (Grootveld, red) aansjokken in Amsterdam nu Oost. Toen de zanderige vlaktes achter de Oostelijke Eilanden. Het was een surrealistische plek. Als door een contrastlens in donkergroen zwartwit. Hoge, brede, lange blokken...

(lees meer)

Hoe Oud Zeikwijf bijna in de boeien werd geslagen in De Nederlandsche Bank

Eindelijk ving Oud Zeikwijf de tocht naar De Nederlandsche Bank aan om het prijzengeld van de Blogger des Vaderlands te halen. Een ingelijst biljet van 1000 piek wilde zij. Maar na telefonisch overleg bleek zulks niet te worden gedrukt door de firma Joh. Enschedé. Waar de Joh. ...

(lees meer)

Twee tokkies op een bank gezeten

Onze voorraad laoganma, de verrukkelijke Chinese sambal die we overal op kwakken - die met pinda's niet die met zwarte bonen - begon danig te krimpen. Ik gooide mijn poncho over mijn kloffie, pakte mijn krukken, en we zetten de gang in naar de toko van het eeuwig vrolijke Chinese echtpaar op de ...

(lees meer)

Ziekenhuisfobie

Ik heb een beroepsmatige ziekenhuisfobie. Schrijf me vrolijk in voor al die vermaledijde 50+ onderzoeken om uiteindelijk en keer op keer keihard weg te vluchten uit de wachtkamer. Maar toen ik al 24 uur gilde van de helse pijnen, eindelijk bij de chirurg geraakte en deze na lang zoeken een op sprin...

(lees meer)

Intocht

Zondag 13 november, de dag dat de Sint ons stadje aandoet, lopen mijn dochter van bijna 12 en ik naar het Scheepvaartmuseum. Om 12 uur moeten we er zijn, hebben we begrepen. Dan zou de Sint uit de boot en op zijn fonkelnieuwe knol stappen. Daar gaat het mijn dochter om, die nieuwe knol. Ruim voor...

(lees meer)

Diepe wrok

Vandaag Tweede Kerstdag, zou het over Kerst moeten gaan. Over de zin en onzin van Kerst, de oorsprong, geschiedenis en evolutie, de voors en tegens, desnoods met een receptje erbij voor de kalkoen of de zalmtoastjes, en een adresje voor de champagne. Dat gaat vandaag niet, want er is iets tuss...

(lees meer)