File

23 Mei 2009



De file. Als ik enkel in de stad had gewoond zou ik erom lachen. De belachelijkheid ervan. Blik na blik na blik na blik, in een eindeloze snoer in elkaar bijtende segmenten, als een kilometerslange lintworm op weg naar de anus.

Ik pas ervoor. Ooit moest ik mijn onderkomen verlaten op last van asbestvergiftiging, en ging ik schuilen op het platteland, in een oude boerderij die achteraf ook tjokvol gemene bouwmaterialen zat. Natuurlijk. Àlles zit vol gif, in ieder geval alles wat door de klauwen van de bouw-, de voedings- en de farmaceutische maffia is gegaan.

's Ochtends om 5 uur moesten wij uit de veren, wilden wij de file voor zijn. En dan nog mislukte het dikwijls: iedereen stond met de kippen op, de file begon steeds eerder, en strekte zich 's avonds steeds later uit in het rustige landschap. We brachten uren per dag door levend ingeblikt. We hadden peuters: ooit de hel op aarde willen meemaken? Neem 2 of 3 peuters de file in. Herhaal dit 80 keer. Vergeet je niet van tevoren op te geven voor de psychiatrische instelling van je keuze: tegen de tijd dat je volstrekt krankzinnig bent geworden kun je daar zo inrollen.

Voor het zover was bedacht ik dat leven op het platteland niet voor mij was weggelegd _ tenminste zolang ik dagelijkse verplichtingen type 9 tot 5 in de stad had. We kwamen terug naar Amsterdam, met z'n vijven in één kamer, tot het asbestprobleem in de rest van het huis onder controle was. Niet dat het gesaneerd werd, nee. Alle betrokken instanties hadden plechtig verklaard dat er geen gevaar voor de volksgezondheid was. Tien jaar later werd de hele straat ontruimd en met groot trammelant van astronautenpakken en roodwitte linten van het gevaarlijke goedje ontdaan. We waren gewoon te vroeg. Of te laat. Alles, of bijna, is een kwestie van timing.

Sindsdien heb ik me nooit meer echt relaxed gevoeld midden in de grote stad. Ik voel die enorme spitstentakels uit en in mijn megapool gaan. Gevangen. Wij zitten gevangen in een bubbel waaruit je niet kunt ontsnappen.



Tip: in de file kijk naar de lucht. Hoe mooi die nog is. Straks zal die ook vol auto's zijn. Geniet ervan nu het nog leeg is. Voor je het weet is de file opgelost en wil je nog niet rijden.
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Surf dudes

Wist u dat Amsterdam zijn eigen Malibu beach heeft, compleet met coole strandkotten om te loungen en knappe surf dudes die nonchalant paraderen, hun surfplank onder de arm, hun krappe wetsuits tot gevaarlijk sexy laagtes uitgerold? In Wijk aan Zee bevindt zich die bijzondere plage, bij de Noordpier...

(lees meer)

De weg naar de Dam

Sinds een jaar of zo loop ik. Ik heb de fiets aan de wilgen gehangen. Te druk, 020-centrum-centrum-oost, te aso, te veel stress. Nu ik loop geef ik te pas en te onpas advies aan verdwaalde toeristen: "Are you looking for something?" De toeristen weten dat inmiddels, en komen helemaal uit he...

(lees meer)

Oefening in Vuisjes' stijl

De aangekondigde vertrektijd op de digitale borden schuift met je mee. Je komt aan: er staat 10:42 uur. 5 min. later verandert dat in: 10: 47 min. Het is inmiddels 10:48 uur: je eigen tram in geen velden of wegen te bekennen. Wel hordes andere trams, die je op dat moment toevallig en jammerlijk niet...

(lees meer)

Nijlpaard

'We horen nu de nijlpaarden uit Artis.' Mister OZ deponeert op de zondagochtend deze wetenswaardigheid op mijn bord, terwijl hij de terrasdeur achter zich dichttrekt. 'De nijlpaarden? Het was er toch maar één? Die ouwe Tanja? Die nu dood is?' Denk ik dan. Ik maak af waar ...

(lees meer)

De Macht van de Panterlegging

Al heb ik modieuse genen, ze komen niet of nauwelijks tot uitdrukking. Sinds jaar en dag loop ik in dezelfde cargobroek, die ik een keer per 5 jaar per 10 tegelijk bij C&A insla, om van het vreselijke karwei dat shoppen heet af te zijn. Een Surinaams-Hindoestaanse vriendin is dat een doorn in he...

(lees meer)

Big Mama

Waarom, in godensnaam, waarom ben ik me hier in Amsterdam komen vestigen? Uit alle mooie, bruisende steden waar ik mijn jonge jaren sleet, waarom uitgerekend Amsterdam? Het antwoord is simpel en vaag tegelijk. Omdat Amsterdam de liefde van mijn leven was. Ik voelde het meteen. Bij minuut 1. Ik re...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

Stembureau 398

Wanneer ontmoet je nou een principiële niet stemmer? Op verkiezingsdag natuurlijk! En waar? In Zaal 100 in de Staatsliedenbuurt, waar je ouderwets voor een prikkie verrukkelijk kunt eten. Hij heet Jan en ik schuif bij hem aan met mijn kopje Thaise pompoensoep à 1 euro. Het is 19...

(lees meer)

Openhuizendag

Het is vandaag zaterdag 31 maart 2012, Openhuizendag. Dus trekken wij, Mijnheer Oud Zeikwijf en ik, erop uit om de huizen te bezichtigen waar we al tijden nieuwsgierig naar zijn. Dat kan vandaag! We moeten een keuze maken qua buurt. IJburg lijkt ons een goeie. Allemaal kekke gebouwen op een stel ver...

(lees meer)