Man & Mode

3 Oktober 2010



In het kader van de journalistiek toogden uwer Ouwe Zeikwijf alsmede uw Max Molovich, beiden
verwoede twitteraars, naar de zgn "twitter preview" van de expo "Man & Mode" in het Historisch Museum.

Een onbegrijpelijke bedoening.

Een handvol twitteraars sjokte drie kwartier achter de conservatrice van het museum aan, en
luisterde aandachtvol naar haar verhaal. Dat was het gedeelte: achter de conservatrice aansjokken en luisteren naar haar verhaal. Vervolgens kreeg je in twee en een halve minuut een bliksemuitleg over het ict-gedeelte van de tentoonstelling. Dat was zo over en niet te volgen.

We kregen een pasje in handen gedouwd waarmee we op de foto moesten, die vervolgens online zou gaan. Of in ieder geval, dat is wat ik ervan begreep. Collega Molovich, zijn zoon en ik stonden in de rij, alwaar we elkaar na een minuut of 10  aankeken en besloten een pilsje te gaan drinken.

Bij de bar aangekomen troffen we de voltallige ict-afdeling aan: twee jongens die van hun hobby
een opdracht hebben gemaakt, en ons, het vee, blijmoedig hebben opgezadeld met de onnavolgbare vruchten van hun interesse. Verder geen spoor van de opgetrommelde twitteraars, waardoor het begrip "borrel na afloop" een wat desolate weerklank kreeg.

Terwijl we dankbaar aan onze drankspijzen nipten vertrouwde Molovich mij toe dat hij gedurende de rondleiding daarover had getwitterd (als enige in de groep) maar dat niemand had gereageerd. Al met al vond ik dit een schoolvoorbeeld van de trend om multimedia er overal met de haren bij te slepen, vooral bij zaken die daar echt niet om schreeuwen. Iedereen wil coûte que coûte interactief zijn. Dàt is de mode van deze dag.

Gelukkig hebben we een paar mieterse items kunnen aanschouwen. Het trouwpak van Job Cohen, bijvoorbeeld: een deux-pieces van licht bruin varkensleer uit de jaren dinges, met dito riem om het midden. Een geweldig hip exemplaar, dat je je met moeite op onze ex-burgermeester kan voorstellen. Opvallende details: geen stropdas, en een overhemd dat niet oorspronkelijk was (het
echte overhemd is op de erbij tentoongestelde foto te zien). Of de kleding van de directeur van het Hilton die "zakelijkheid op een persoonlijke manier wil uitdragen" en bijzonder veel andacht aan zijn maatpakken besteedt: zelden zo'n lelijk en doorsnee pak gezien.

De rode draad in de expo was "mannen met lef". Op de weg heen had ik in de tram een voortreffelijk voorbeeld van belangstelling voor het uiterlijk voor mij zitten: een flamboyant Moluks echtpaar, de vrouw van top tot teen in glimmend rood gestoken, de man in een colbert van helder paars fluweel geborduurd met allerlei versiersels, en met een kekke zonnebril op. Op de weg terug stapte een jongen in met een t-shirt aan waarop pronkte: I [heart] Roma. Ik moest aan de mannen met lef denken. Had deze jongen lef?

We zijn nu uren later -  ik vraag het me nog steeds af.


Dit stuk is eerder op AT5.nl verschenen.

- Aanraders -

Pianola

Bent u ook zo iemand die zich niet wezenloos lacht bij het zien van Chaplinfilms? Een bescheiden lachje, ja, maar bulderend, over de vloer rollend? Nee? Dat komt doordat u niet in het Pianolamuseum voor een "Film en pianola" voorstelling van Yvo Verschoor was, en niet eerst een komisch pornofilmpje ...

(lees meer)

Kazerne Kiest Kunst

24 november. Ik loop van het Kwakersplein naar het Bellamyplein. Op het bruggetje overvalt de weidsheid mij. Het braakliggende grasveld waar de buurt zo blij mee is heeft een gigantisch gat gecreëerd, waarboven de hemel zich magnifiek uitvouwt, nog blauwig aan het einde van deze middag, met rep...

(lees meer)

Floor

Floor van der Wal, comédienne, mooi, slim, vrolijk en grappig. Ik zie haar nog voor me in Toomler: "Normaal ben ik spastisch maar nu ben ik gewoon dronken!" Dat bezoek aan Toomler was het verjaardagscadeau van mijn oudste zoon. We hadden even op hem moeten wachten, maar hier kwam hij binnen lope...

(lees meer)

Moskeeschool

Toen ik het stuk over de moskeeschooltjes in het Parool van zaterdag begon te lezen waarin uit de doeken werd gedaan hoe Amsterdamse kindjes lijfelijke straffen ondergaan op koranles, bekroop me al gauw het gevoel: "Daar heb je Ahmed Marcouch die met argumenten komt voor zijn plan voor meer islam op...

(lees meer)

Sletten

"Slettenmars op 4 juni" las ik in Het Parool. "Eindelijk" verzuchtte ik, "een slettentocht. Eindelijk erkenning voor de minder preutse meiden." Dat leek me wat, en ook broodnodig, in deze tijd van demonisering van de vrouwelijke seksualiteit. Wat zeg ik: van ontkennen van de vrouwelijke seksualite...

(lees meer)

Inflatie

Ik was altijd wel een tikkeltje jaloers op Edinburgh, dat elke herfst een Fringe Festival had, waar alle stand up comedians die ik leuk vind leken op te treden. Hier moest ik het doen met de *gaap* Uitmarkt, wat ik dus al lang niet meer deed. Wie schetste mijn verbazing toen ik afgelopen d...

(lees meer)

Robodock

“KOM NIET MET DE AUTO” staat pontificaal op de site van Robodock het festival op het ADM-terrein. Waarmee dan wel? Het is een pokke eind fietsen naar het extreme Westen en bovendien stormt het als de neten. Of je moet de pendelbus vanaf Slotervaart nemen – ook een pokke eind. Toch me...

(lees meer)

artZuid

Zelfs een cultuurcynicus wil wel eens naar de Schone Kunsten. Vooral als het mooi weer is, de tentoonstelling buiten is in de lekkere lentelucht en de Koningin haarzelve de moeite heeft genomen de opening te komen verrichten, helemaal uit Den Haag. Restte niets anders op dan het zo mogelijk aculture...

(lees meer)

Cabaret

Ooit hield ik dramatisch veel van Amsterdam. Amsterdam, de mooiste hoofdstad op aarde. De leukste ook, de fijnste, de groenste. Een minihoofdstad, een werelddorp, met alles wat een hoofdstad een hoofdstad maakt: cultuur van de hoogste plank, de intellectuele lieden van het land, hoogwaardig onderwij...

(lees meer)