Het Ronddeelei

10 Maart 2011



Op het werk hebben we ook een koelkast. Twee eigenlijk. Drie zelfs, als je de aparte vrieskist meerekent. De koelkasten zitten vol met blikjes fris, flessen wijn of bier, 1 pak melk voor de thee, zulke dingen. Op een gewone werkdag was ik iets aan het zoeken in een van die apparaten toen ik op iets merkwaardigs stuitte. Een soort frisbee van karton, of van samengeperst hooi, het kon allebei zijn geweest. Ik nam het ongeïdentificeerd object ter hand en las het etiket: ‘Ronddeeleieren’.

Ronddeeleieren. Iemand op het werk had speciale eieren gekocht om uit te delen. Als traktatie. Voor een verjaardag of zo. Iemand op een ander werk had die speciale eieren bedacht. Als traktatie. Voor een verjaardag. Ik bleef voor een open koelkast met die bruine frisbee in mijn hand een stuk of 3 volle minuten stokstijf staan mijmeren over het geval van ‘de Ronddeeleieren’. Wat een briljante geest had zoiets bedacht! Welk een boeiende ontwikkeling had ik daar gemist, dat mensen opeens niet meer alleen maar snoep wilden uitdelen, maar ook voorgekookte eieren! Hoe verantwoord! Dat had vast en zeker te maken met ouders van scholieren die het beu waren dat hun kinderen al dat zoets voorgeschoteld kregen elke keer dat een van de 1000 medescholieren verjaarde. Ze hadden het pluimveebureau getipt: ‘Kunnen jullie niet iets gezonds verzinnen om uit te delen op school?’ En ja hoor, hij of zij had het verzonnen: de Ronddeeleieren. Na het cherrytomaatje, de snoepradijs en de lilliputterpaprika, het Ronddeelei. Ik was er stil van.

Mijn man haalde mij uit mijn rêverie. ‘O hier zijn de eieren die ik kwijt was,’zei hij, ‘de biologische waren op, ik heb die maar genomen.’ ‘Zijn die om uit te delen?’ vroeg ik. ‘Nee, hoezo?’

Toen begreep ik het. Er stond niet Ronddeeleieren op het etiket, maar Rondeeleieren. Ik had alsnog geen flauw idee wat Rondeeleiren waren, maar met uitdelen op school had het dus niets te maken. Later zag ik op TV dat die vliegende schotel van samengeperst hooi een miniatuur moest voorstellen van een New Age eierenfabriek, genaamd het Rondeel. Alle bewondering voor de geest die deze briljante vorm van vooruitstrevende agrarische ontwikkeling had bedacht werd echter in de kiem gesmoord: ik blijf maar terugverlangen naar de Ronddeeleieren.



Dit stukkie is eerder op Nurks gepubliceerd.

- Aanraders -

Het eindexamen

Rosenmöller komt met een hervormingsplan voor het eindexamen. Hoewel ik dit in het licht van de erbarmelijkheid van de Nederlandse procedure toejuich, heb ik toch mijn bedenkingen. Het klinkt zo ingewikkeld. Waarom niet gewoon het gemiddelde nemen, zoals in Frankrijk? Ik heb baccalauréat ged...

(lees meer)

Het WK, deel 1

Ik ben zo blij dat ik vanavond lekker in mijn eigen huis lig te chillen en niet in een hotelkamer in Zuid Afrika zit om het WK te verslaan. Het WK.In Zuid Afrika.Jezus.Kijk, het was anders als die arme gasten daar vreselijk binnen zouden lopen met dat bespottelijke evenement, maar zoals het nu is g...

(lees meer)

Het Meer

Heb ik al gezegd dat ik van het IJsselmeer hou? Een paar jaar geleden zag ik bij de lijstenmaker een klein schilderij hangen, van drie platbodems op een stukje open water. ‘Het IJsselmeer,’ zei ik. ‘Dat is beslist het IJsselmeer.’ De ambachtsman was daar niet van onder de indruk, het kon ...

(lees meer)

Het Einde van de Wereld

Een opname (in 2 delen) van mijn bijdrage aan de Avond van Dichters op Het Einde van de Wereld:Dit is de tekst van de voorgelezen column "Cameraregistratie" (best nodig, omdat ik zo hard doorratel, en de klemtonen ook nog zo verkeerd zet, dat je er niets van verstaat):[De verkoop van 2de tv's per hu...

(lees meer)

Het rozenblaadje

Na dagen van onophoudelijke regens blijkt de zon te schijnen. Leuk! denk ik, en ik besluit de weg naar werk te belopen. Goed voor de botten, de spieren, de longen en de geest. In zo'n geval heb ik mijn aangename routes: loomrijke paden langs de gracht, eendjes en zwanen. Ze zijn zeldzaam,...

(lees meer)

De poedel

De poedel was reusachtig. Een reusachtige poedel, de witte vacht gemillimeterd op vier zwarte voeten en twee zwarte oren na, die fluffy waren gebleven. Hij trotteerde fier door het park, richting het hondenkransje verderop. Elke morgen kwamen de hondenbezitters bijeen op dit gedeelte van het ...

(lees meer)

De ezelin

Eenmaal uit de Conradstraat bracht ik mijn ezelin en mijn 30 gehandicapte kippen onder tegenover een andere mastodont van het Rijk: de Oranjekazerne aan de Sarphatistraat. Daar aan de overkant, langs een water dat in de bocht, gelijk een beek, een zacht begroeide oever had, bevond zich in di...

(lees meer)

Het Bostheater

Mijn eerste en laatste bezoek aan het Bostheater zo'n 20 jaar geleden zal ik nooit vergeten: in mijn chique avondtenue (hoge hakken, blote jurk), heb ik eerst achter mijn toenmalige vriendje een uur op de stalen ros moeten peddelen voordat we de plek des onheils gewaarwerden. Mijn makeup was teg...

(lees meer)

Het spekkoekeffect

het spekkoekeffect: 1) je snijdt volgens indotraditie een flinterdun plakje en eet dat op. 2) je gaat zitten 3) je staat weer op en snijdt een flinterdun plakje dat je opeet. 4) je gaat weer zitten. 5) je staat weer op. 6) je snijdt (fuck it) een kwart van die klote koek en eet die op. ...

(lees meer)