Herkeuring

13 Maart 2011



Johannes van Dam had er lovend over geschreven in Het Parool, en het bevond zich werkelijk om de hoek - ik had er naar toe kunnen zwemmen - dus besloot uwe Ouwe Zeikwijf het dunnetjes over te doen. Een herkeuring van Rosa & Rita dus.

Er was plaats.

Dat is op zich een wonder. Zodra een eetgelegenheid door Johannes is gecheckt kun je die uit je lijstje schrappen: je komt er niet meer in. Zo niet in dit fabriekspand van reusachtige afmetingen. Rijen tafels tot in het oneindige: hier is gerekend op massale toeloop, van de Oostelijke Eilanders wellicht, of waarschijnlijker van het vraatzuchtig volk van de ernaast gelegen redacties.

Ik was op Rosa & Rita afgekomen vanwege de biefstukken. Johannes had geschreven dat ze op zijn Frans gesneden waren. Ik wist meteen wat hij bedoelde: groot en dun. Niet klein en dik. Na 25 jaar van die Hollandse bloederige klompen kwam dat nieuws als een baksteen in de kalme vijver van mijn knuffelallochtonebestaan vallen. Franse biefstukken. EINDELIJK. Dat liet ik me niet twee keer zeggen. Ik spoedde me erheen. Eenmaal gezeten vernam ik van de serveerster (eentje met blauwe schort. Je hebt daar blauwe en rode schorten. De rode nemen de bestellingen op, de blauwe serveren en ruimen af) dat wat ik aan mijn water had gevoeld klopte: de Franse kok was er TOEVALLIG niet. Ik had het kunnen weten.

Ik vroeg of de biefstukken dan toch Frans waren. Ja, dat waren ze. We hebben de entrecôte en de biefstuk voor u getest. Beide waren inderdaad best wel Frans. Al zijn ze daar toch een fractie dikker (een millimetertje of 2 maar) en iets meer doorgebakken. Verrukkelijke patat erbij, net te rauwe boontjes, een compromis tussen de Franse huisgemaakte mayonnaise en de Calvé-variant, groene sla zonder typische vinaigrette maar wat boeit het, het was allemaal heel smakelijk, heel betaalbaar, heel snel, heel vriendelijk en heel gezellig.

Toen ik daar zat te wachten op mijn bestelling tuurde ik in de lucht: hoog plafond met enorme balken, oorspronkelijke fabrieksdeuren en -ramen, kalkgebluste muren, kaal, aftands: opeens was ik er weer. 25 jaar terug in de tijd, 25 m verderop de Conradstraat. In mijn eigen kraakkot, de Kømå, waar je voor 5 gulden 3 copieuze gangen Franse Cuisine kon verorberen, gezamenlijk gezeten aan een 5x3 tafel van fundatiebalken gebouwd, onder de constante druip van 30 kaarsen op een boven de tafel opgehangen karrewiel geplakt. Af en toe viel er zelfs een hele kaars vanaf, recht je bord in. Dat vonden wij fun, in die tijd.

De hele setting leek op die van Rosa & Rita, maar dan in het rauw. De muren hadden we gewoon gelaten zoals ze waren: afbladderende verf van een eeuw voordien. Op de pilaren had ik mijn vrindjes los gelaten: elk van hen kreeg er één en mocht zich daarop uitleven. De vloer idem dito, maar dan met mozaïeken gemaakt van gevonden scherven en cement. Het fornuis, dat we maar op een gasfles hadden aangesloten, en de koelkast hadden we op straat gevonden, en bevonden zich gewoon midden in de buitenmaatse (20 x 10) eetzaal.

Ik sliep in het voorste gedeelte, dat ik afgeschermd had met vijverfolie. Omdat de zware ijzeren deur zich in mijn slaapkamer bevond moest er een gang van datzelfde zwarte plastic gemaakt worden, een dikke darm waar de gasten op de tast doorheen liepen op weg naar het achterste gedeelte. We maakten nooit schoon: het was er ronduit goor, kunstzinnig, en hemels. Het liep storm. Niet alleen door de krakers van het omringende kledingsmagazijn die zelf te lui waren om te koken, maar ook door al het hippe volk van de stad, immer snakkend naar ongehoorde uitgaansplekken waar ze mee konden opscheppen bij hun burgerlijke vrindjes. Of ze dat ook kunnen na hun bezoek aan Rosa & Rita valt te bezien - hoewel je het nooit weet in deze tijd van ordnung muss sein. Maar ja, ik kreeg er snel genoeg van - een hardnekkige karaktertrek van me - en op het hoogtepunt doekte ik de boel op.

Op de weg terug van het etentje liepen wij langs een helverlichte huiskamer verderop in de Conradstraat. Een entresolletje van 3 x 3 x 3 tjokvol kinderrijk gezinsspul: een feest der herkenning. Zo zagen gansch de Conradstraat en de Czaar Peterstraat er in de jaren 80 inderdaad uit.


Naschrift mei 2011: Rosa & Rita heeft helaas het Johannessyndroom flink te pakken. Een ziektebeeld dat zich uit in gemakzucht en overmatige kapsones. De ober blafte zaterdag mijn man af, die zijn biefstuk kreeg alsof dat kort gekookt was in plaats van gebakken: "We bakken hier op één manier, daar moet u het mee doen." Hij liep nors rond met zijn neus in de lucht alsof hij een begrafenis aan het leiden was. Ik schaamde me opeens dat ik u daar zo positief over had verteld, want lekker of fijn, beide was het niet meer, en als het wel een fransoos was, daar in de keuken, dan kwam hij rechtstreeks uit een cafétaria d'autoroute.



Dit stukkie is eerder verschenen op AT5.

- Aanraders -

Weemoed

Al ben ik nog niet zo verschrikkelijk oud, behalve in de ogen van mijn kinderen, ik heb toch herinneringen die, zeker vergeleken met die van mijn generatiegenoten uit Amsterdam, qua stijl appeleren aan langvervlogen tijden. Twee oorzaken. Ten eerste bij mijn aankomst in Amsterdam vertoefde ik het l...

(lees meer)

Lof der Loser

Ik kan het woord loser niet meer horen.Toen ik jong was en deze benaming nog niet uit de VS was overgewaaid, wemelde het van zulke types in Amsterdam. Het waren gezellige jongens en meisjes, mannen en vrouwen, en ook bejaarden, die niet voor de heb gingen, maar hun leven in het teken van relaxed en ...

(lees meer)

Plek

Er zijn plekken die indruk op je maken. Die je jaren bijblijven, die je wereld op zijn kop zetten. Ik herinner mij de boot van K., de aangename rotzooi, het dienblad vol wiet op tafel, de kachel die ronkte, het klotsen van het grachtenwater, de geur. De geur! Bij het binnenstappen greep hij je naar ...

(lees meer)

De Dood van Dr. Rat

Dr. Ratde punker des vaderlands is weer springlevend. Op 29 juni werd zijn dood herdacht, voornamelijk door de lancering van het jongste boek van journalist Martijn Haas die zich aan zijnbiografieheeft gewaagd, nadat hij vorig jaar een boek aan de knotsgekke kunstenaarsgroepering Stads Kunst Gueri...

(lees meer)

Deo Volente

Mijn oudste vriend D. is van adel. Hij heeft een naam van hier tot Tokio die hij uit nederigheid, praktische overweging, of zelfs luiheid, zo u wilt, op spijtige wijze afkort tot een hapklare en kapsonesloze brok.Zijn vader was psychiater en zijn moeder de eerste westerse boeddhist die ik ooit tegen...

(lees meer)

Kraken (1)

Ik heb volop meegedaan met dat kraken. In de vroege jaren ’80 was kraken voor jongeren ongeveer wat twitteren nu is. Het was mieters. Ik woonde in die tijd half in Parijs waar je ook kraakpanden had, maar die waren zo erg dat je wel desperaat moest zijn wilde je je daar naar toe b...

(lees meer)

Zwerver

Het is berekoud buiten. Daklozen worden onder dwang van de straat gehaald. Het doet mij denken aan de tijd dat ik op straat sliep, en dat een scharrel van me 's nachts stierf in de vrieskou. Hij was jong, in de twintig, en kerngezond. Sliep waar hij kon, net als ik. Die nacht was zijn keuze geval...

(lees meer)

De Reagering (1)

Woord vooraf van de Nurksredactie: In 1982 deed de Reagering mee aan de gemeenteraadsverkiezingen van Amsterdam. Lijsttrekker van de Reagering was Mike von Bibikov, een ex-reclameman met een charisma waarmee je doden kon wekken. Gewapend met een klappertjespistool en een megafoon overrompelde hij A...

(lees meer)

De Oprichting van Provo

SERIE GESPREKKEN MET ROBERT JASPER GROOTVELD Vraagstelling: Oud Zeikwijf Opmerkingen: Thea Keizer, vrouw van Jasper 1992 INLEIDING Op een avond dathaar vriend en mentor Robert Jasper Grootveldop de preekstoel zat bij haar thuis nam Oud Zeikwijf de bandrecorder ter hand en nam het ge...

(lees meer)