De Hema

17 September 2014



We zagen ze in de documentaire Het Geheim van de Hema (must see!): de managers van de Hema. De droplulliteit droop ervan af. Het mannelijke exemplaar liep geagiteerd rond, kleinbebrild en grijsbepakt, would-be out of the box clichés te debiteren. Hij verkeerde in de waan creatief te zijn.

Je bent tegenwoordig niets als daar niets creatiefs aan is.

De mindere dwang om creatief te zijn was bij het vrouwelijke exemplaar een verademing geweest als ze niet met haar steenkoolfrans naar... Frankrijk was gestuurd. Om de implementatie van een Frans filiaal in goede banen te leiden, nergens minder dan in Parijs. “Je peux dropper mon bagage ici?” *fail* Háár droplulliteit was trouwens ook niet om overheen te kijken. Ik zal nooit spotten met iemands foutieve Engels, zo bezig als ik ben die wereldtaal te promoten, maar een bedrijf van de magnitude van de Hema dat niet in staat is om, in nota bene Nederland waar het ervan STIKT, een manager te vinden die middelbareschoolcorrect Frans spreekt (Frans hé, niet Oeigoers)? Ik kan daar niet bij.

Nu lees ik dat de Hema bezig is een volledige gedaantewisseling te bewerkstelligen. Elk filiaal zal eraan moeten geloven, één voor één. Je weet al: dit komt uit de koker van het out of the box-brein van de kleinbebrilde en grijsbepakte manager. De Hema moest “een belevenis” worden.

Mijn filiaal was één van de eerste. Het is maanden geleden dat ie heropen ging, maar ik kan er nog steeds niets vinden. Niets nada nanimonai. Elke poging resulteerde in een uur lang door de nieuwe schappen ronddwalen.

Ik ben iemand van het aanpoten. Dus begon ik al dwalend de nieuwe plekken te memoriseren. Ik merkte de hoop bij mezelf niet eens, dat ik ooit weer zou weten waar alles stond, zo normaal was die hoop. Het was ook geen hoop, het was een vaststaand iets, een van de zekerheden die je al levend opdoet. Tot ik las: “De belevenis houdt in dat het steeds verandert.”

Die hoop werd een hoop. Een hoop die vervloog. Ik moest aan de tweet van @marnixamsterdam denken: “Mensen die zeggen dat ze niet in problemen denken maar in oplossingen, duw ik altijd in de gracht. Meestal hebben ze dan een probleem.”



[Tip: de Hema docu wordt woensdag 17 september 2014 herhaald op Ned 2.]



- Aanraders -

De Held

Mijn vriendin kwam eraan hijgen: -Ik moet naar de Meer. Daar is Giovanni van Bronckhorst. Ik ga een foto maken van hem en mijn zoontje. -Ik ga mee, dan laten we een foto van ons tweeën met hem maken. Mijn zoontje, dat geen zin had, sleepten we ook maar mee. Je wist maar nooit. Straks veranderde ...

(lees meer)

De mis

Ik stapte uit de bus bij de Mairie, een statig wit gebouw, ooit op de pontificaalste plek neergezet door een fel antireligieuze burgemeester, die het niet kon hebben dat kerken zo imposant waren. Het was bitterkoud. Na zoveel jaren in Nederland vergeet je hoe onbarmhartig het bergklimaat is. Ik me...

(lees meer)

De oerstem

[hypothese] Instinct, intuïtie, ik zie dat steeds meer als de 'oerstem', de stem van onze voormoeders. Ik krijg steeds meer de indruk dat we de ervaring van onze moeder congenitaal meekrijgen. Congenitaalwant gevormd tijdens ons verblijf in de baarmoeder, maar ook erfelijk, want w...

(lees meer)

De zeis

In de vroege ochtendmist beloop ik mijn woonwerktraject. In de verte ontwaar ik boeren. Ze zijn aan het maaien op de dijk langs het spoor. Met grote halen zwiepen hun zeisen heen en weer, heen en weer. Het rustgevende beeld katapulteert mij naar mijn jeugd in de hoge bergen van Frankrijk. Ik k...

(lees meer)

De krabbenmand

Een merkwaardig patroon op de Amsterdamsche fietspaden: mannen halen je (vrouw) in om verder te sjezen. Vrouwen daarentegen, halen je in om pal voor jou vaart te minderen. Jij hebt dan 2 opties: of je gaat op de rem, of je haalt ze op jouw beurt in (en gaat flink harder dan je eigenlijk wilde, ander...

(lees meer)

Weerman

Jaren en jaren heb ik gedacht dat Gerrit Hiemstra klein was. Het beeld hield op bij zijn knieën, daaronder verbeeldde ik me een halve meter onderbeen. Tot op een dag de cameraman besloot (of opdracht kreeg) tot een ruimere shot, en ik tot mijn stomme verbazing vast stelde dat hij een reus was met e...

(lees meer)

De Boer

Het is een dag van grote hitte geweest (30 graden). Na het avondeten liep de boer in zijn blauwe overal het land op, ver op dat strookje. Met zijn lange magere benen klom hij over een hek alsof hij nog een jonkie was. Hij pakte een lange stok die tegen het hek leunde: een stok met een emmer eraan, o...

(lees meer)

De kresj

Een beerput is opengegaan. Een internationaal netwerk van kinderporno is ontrafeld: zijn tentakels blijken tot in de kern van onze samenleving doorgedrongen: tot in de Amsterdamse kresj. Daar laten we elke ochtend onze schatjes met een bloedend hart achter, om naar ons werk te kunnen. We zijn alt...

(lees meer)

De poedel

De poedel was reusachtig. Een reusachtige poedel, de witte vacht gemillimeterd op vier zwarte voeten en twee zwarte oren na, die fluffy waren gebleven. Hij trotteerde fier door het park, richting het hondenkransje verderop. Elke morgen kwamen de hondenbezitters bijeen op dit gedeelte van het ...

(lees meer)