De Hema

17 September 2014



We zagen ze in de documentaire Het Geheim van de Hema (must see!): de managers van de Hema. De droplulliteit droop ervan af. Het mannelijke exemplaar liep geagiteerd rond, kleinbebrild en grijsbepakt, would-be out of the box clichés te debiteren. Hij verkeerde in de waan creatief te zijn.

Je bent tegenwoordig niets als daar niets creatiefs aan is.

De mindere dwang om creatief te zijn was bij het vrouwelijke exemplaar een verademing geweest als ze niet met haar steenkoolfrans naar... Frankrijk was gestuurd. Om de implementatie van een Frans filiaal in goede banen te leiden, nergens minder dan in Parijs. “Je peux dropper mon bagage ici?” *fail* Háár droplulliteit was trouwens ook niet om overheen te kijken. Ik zal nooit spotten met iemands foutieve Engels, zo bezig als ik ben die wereldtaal te promoten, maar een bedrijf van de magnitude van de Hema dat niet in staat is om, in nota bene Nederland waar het ervan STIKT, een manager te vinden die middelbareschoolcorrect Frans spreekt (Frans hé, niet Oeigoers)? Ik kan daar niet bij.

Nu lees ik dat de Hema bezig is een volledige gedaantewisseling te bewerkstelligen. Elk filiaal zal eraan moeten geloven, één voor één. Je weet al: dit komt uit de koker van het out of the box-brein van de kleinbebrilde en grijsbepakte manager. De Hema moest “een belevenis” worden.

Mijn filiaal was één van de eerste. Het is maanden geleden dat ie heropen ging, maar ik kan er nog steeds niets vinden. Niets nada nanimonai. Elke poging resulteerde in een uur lang door de nieuwe schappen ronddwalen.

Ik ben iemand van het aanpoten. Dus begon ik al dwalend de nieuwe plekken te memoriseren. Ik merkte de hoop bij mezelf niet eens, dat ik ooit weer zou weten waar alles stond, zo normaal was die hoop. Het was ook geen hoop, het was een vaststaand iets, een van de zekerheden die je al levend opdoet. Tot ik las: “De belevenis houdt in dat het steeds verandert.”

Die hoop werd een hoop. Een hoop die vervloog. Ik moest aan de tweet van @marnixamsterdam denken: “Mensen die zeggen dat ze niet in problemen denken maar in oplossingen, duw ik altijd in de gracht. Meestal hebben ze dan een probleem.”



[Tip: de Hema docu wordt woensdag 17 september 2014 herhaald op Ned 2.]



- Aanraders -

De Held

Mijn vriendin kwam eraan hijgen: -Ik moet naar de Meer. Daar is Giovanni van Bronckhorst. Ik ga een foto maken van hem en mijn zoontje. -Ik ga mee, dan laten we een foto van ons tweeën met hem maken. Mijn zoontje, dat geen zin had, sleepten we ook maar mee. Je wist maar nooit. Straks veranderde ...