Arbeid anno 2014

13 Augustus 2014



We zitten in de fase van de verhobbisering van beroepen en de verberoeping van hobby's. Laat ik dit even verduidelijken.

Beroepen worden hobby's
In tal van sectoren zijn beroepslieden bezig met een achterhoedegevecht. Ze houden krampachtig vast aan een achterhaald idee. Zie de uitgeverswereld, waar men nog een minimumprijs voor boeken in stand wil houden, een voorbeeld uit velen. Het zijn overblijfsels uit een reeds verleden. Ze hebben niet door dat hun beroepen te leuk zijn om er nog betaald voor te krijgen. Ze konden er geld voor krijgen zolang ze de monopolie erop hadden, meestal vanwege een tamelijk stupide factor als materiaalkosten. Nu de techniek veel voor weinig mogelijk maakt, zijn die lieden verworden tot wanhopige roependen aan de zijlijn. “Maar we werken zo hard”. Hahaha. Zie miljoenen (miljarden?) mensen hetzelfde doen voor noppes. Omdat het fun is. Ga iets vervelends doen voor je geld.

Hobby's worden beroepen
Daarmee bedoel ik “vrijwilligerswerk wordt beroep”. Het zit er al jaren aan te komen, maar in 2014 is het een feit: banen worden vrijwilligerswerk. In alle sectoren. Men wil werken. Men wil iets doen. Desnoods gratis. Het nieuwe is dat men er anno 2014 erkenning voor krijgt. Met een vrijwilligersbaan tel je mee. Het heeft een negatief component, dat begrijpt iedereen, dus daar zal ik het niet over hebben. Het positieve daarvan, dat wil ik even toelichten.

Deze ontwikkeling rukt werk los van geld.

Vinden jullie dat eng? Ik ben ermee verrukt. Ik heb het altijd een vervelende combi gevonden. In de jaren zeventig werd mij als tiener toegeroepen dat ik bij de generatie van de homo ludens hoorde. Machines (computers bestonden nog niet) zouden al het werk doen, eenmaal volwassen hoefden we niet meer te werken, en speelden we (ja!) alleen maar. In werkelijkheid is de homo ludens er maar even gekomen, in de jaren 80 in Amsterdam (jeugdwerkloosheid 25%), met een beleid van uitkeringen dat zich het best vertaalt door een overheid die zegt: “Hier heb je 1000 euro per maand, ga er iets leuks mee doen en val ons niet lastig.” Achteraf verdringen woordvoerders elkaar om te roepen dat dat systeem erg fout was “voor de mensen zelf”. Ze vervielen blijkbaar in tokkie-achtigheid en er kwam er niets meer van. In de echte werkelijkheid heb ik nooit een uitkeringstrekker van destijds horen zeggen dat hij daar niet blij mee was. Een zegening was het. En zo moet het weer worden, er zit niets anders op.
Het verschil met toen is dat nu corporates de dienst uitmaken in een wereld los van onbelangrijke verzinsels als landsgrenzen. Er moet dus dringend gezocht worden naar een manier dat kapitaalkrachtige bedrijfsleven (en hun aandeelhouders, of nog beter: alleen hun aandeelhouders) het salaris van de homo ludens te laten ophoesten. Dan zijn we wat mij betreft klaar.




- Aanraders -

Zwerver

Het is berekoud buiten. Daklozen worden onder dwang van de straat gehaald. Het doet mij denken aan de tijd dat ik op straat sliep, en dat een scharrel van me 's nachts stierf in de vrieskou. Hij was jong, in de twintig, en kerngezond. Sliep waar hij kon, net als ik. Die nacht was zijn keuze geval...

(lees meer)

Nieuwe regels inzake observatie peuters in de kinderopvang

Uw kind wordt op zijn opvang geobserveerd en bij het minste geringste doorgeseind naar Jeugdzorg. Achter uw rug om. Dat zijn de nieuwe regels in de branche kinderopvang. Ik spreek Marita, leidster in een peuterspeelzaal in Amsterdam en omstreken, die vorige week deel nam aan een acht da...

(lees meer)

Egootjes

In de jaren tachtig werden wij, de jongeren, om de oren geslagen met restanten ideologieën uit de jaren ’60-’70. Zoals vreemdgaan dat moest mogen, jaloezie dat juist niet mocht, en de kreet: “Van een ander kun je pas houwen als je van jezelf houdt.” Alle drie de grootste flauwekul als ...

(lees meer)

De Spoken uit het Verleden: Taartje

"De Spoken uit het Verleden": zo noem ik de wezens die een schaduw op mijn bestaan hebben geworpen, en aan wie de herinnering mij steevast een knoop in de maag legt. Al wordt dat laatste minder met de jaren, het moet gezegd. Je groeit er overheen, zoals met al het nare des le...

(lees meer)

Lof der Loser

Ik kan het woord loser niet meer horen.Toen ik jong was en deze benaming nog niet uit de VS was overgewaaid, wemelde het van zulke types in Amsterdam. Het waren gezellige jongens en meisjes, mannen en vrouwen, en ook bejaarden, die niet voor de heb gingen, maar hun leven in het teken van relaxed en ...

(lees meer)

Verpilling

Het is droevig gesteld met de medemens in het algemeen en met zijn gezondheid in het bijzonder. We verpillen. Massaal. We slikken medicijnen om ons op de been te houden. We denken nog dat we dat uit vrije wil doen, maar wat niet is kan komen: het is net als met mobieltjes op het werk. Uiteindelij...

(lees meer)

Angst

Ik zit blijmoedig in tram 10, op weg naar een afspraak in de Balie (020). Opeens blijft die steken op halte Korte 's-Gravesandestraat. Vijf minuten, tien minuten, een kwartier... Je blijft zitten want je verwacht dat je toch elk moment weer vertrekt. Maar nee. Alle trams die ...

(lees meer)

Pliessie

Een van de dingen die mij verbaasde toen ik naar Amsterdam kwam in 1983, was de bijzonder redelijke opstelling van de politie jegens de burgers. Had je iets fouts gedaan op straat, dan werd je erop aangesproken. Als je beleefd bleef, dan werd er in alle rust met je gebabbeld over het voorval. ...

(lees meer)

De teloorgang van de kritische zin

In die hele discussie voor of tegen hipsters stoorde mij dat tegenstanders onder de neus werden gewreven dat hipsters een jeugdbeweging was, net als vroeger de punkers en de hippies. NEEEEE! Schreeuwde alles in mij. De hipsters zijn TRUTTIG! De vergelijking met lui die iets voor stonden liep mank,...

(lees meer)