De Uitslover

6 Augustus 2011



Was u gister bij het Flevobad en zag u een uitslover vreselijk afgaan? Dat was ik. Als voormalige wedstrijdzwemster dook ik geroutineerd van het startblok en borstcrawlde ik me een weg naar de overkant, in sprinttempo. Bij 3/4 aangekomen verdronk ik. Niet echt, uiteindelijk, maar het scheelde weinig. De resterende 10 meter heb ik in oma's schoolslag afgelegd. Ik heb me op het randje gehesen en ben daar op de grond gaan liggen. Het tolde.

Ik dacht aan mijn kinderen die onwetend van dit alles in het recreatiebad verbleven. Hoe zij mij na een uur zouden gaan missen, en mij na lang zoeken zouden vinden: een hoopje mens, morsdood, aan de kant van het baantjesbad, in een plas pis en kwijl.

Na een tijdje kon ik echter weer opstaan en dacht: weet je wat? Ik probeer een rustige vlinderslag. 11 slagen heb ik het volgehouden. Ik stierf. Mijn armen waren van katoen, en de zuurstof bereikte mijn hersenen niet meer. Vloekend en tierend kroop ik uit het bad. Voelde me zwaar vernederd, door mijn eigen lijf. Dat is toen ik om me heen keek en zag de bewondering in de ogen van de baantjestrekkers. Een 20-jarige jongen zei nog (ik kon het waarachtig horen): "Die kan snel zwemmen!" Blijkbaar hadden ze dat nooit verwacht van een vadsige grijsharige in oma's badpak.

Ik nam me ter plekke voor om weer wekelijks te gaan zwemmen. Wat ik, als puntje bij paaltje komt, uiteraard, niet zal doen.


 
Ook op Nurks en AT5 gepubliceerd.

- Aanraders -

A Room of one's Own

"A woman must have money and a room of her own if she is to write fiction"Virginia Woolf, A Room of One's Own, 1929Virginia Woolf had een belangrijke tip voor de gebonden (schrijvende) vrouw: bewaar je eigenheid door midden van een eigen plek, waar je je terug kan trekken wanneer je dreigt kopje ond...

(lees meer)

Tinkebell

Katjienk! Hoorde u dat? Dat was Tinkebell die van haar voetstuk viel. Tot AVRO kunstuur was zij de heldin die taboe's doorbrak. Die onze dubbelzinnige houding ten opzichte van dieren bloot legde. Want, laten we wel wezen, we knuffelen onze huisdieren inderdaad kapot en tegeli...

(lees meer)

Een rustige dag aan zee

Staat het op mijn voorhoofd geschreven? Feit is dat mij constant van alles gebeurt. Een suïcidaal wezen beslist zich voor de trein te werpen? Dan steevast voor de mijne. Elke keer dat ik denk: de gekke tijden zijn over, is het raak. Ik hou van rust. Dat wil zeggen: ik kan niet teg...

(lees meer)

De teloorgang der berusting

Tussen de vaardigheden die ik in mijn leven heb opgedaan, bevindt zich snel en foutloos boekhouden. Voor iemand met mijn soort hersenen een ware overwinning, waar ik trots op was, naast dat ik er profijt van heb gehad. Dat positieve gevoel was geen lang leven beschoren want aldra leerden machines he...

(lees meer)

De Magische Blik

Je hebt de magische blik nodig om de mensen boeiend te vinden. Zonder de magische blik zijn wij toch allemaal stakkers die tegen de klippen op ploeteren tot we als een berg rottend vlees op een mortuariumplank eindigen. Maar als je een beetje enthousiast bent, en de soortgenoten speciale hoedanig...

(lees meer)

De plant

Hoe ik hier terecht was gekomen wist ik niet meer. Het laatste wat ik me herinnerde was dat ik een laptop had opengeschroefd om een onderdeel te vervangen. Blijkbaar mocht dat niet meer in de nieuwe wereldorde. Opeens woonde ik hier, in een kamertje op de begane grond. Voor mijn deur, aan het...

(lees meer)

Fraude

In de meivakantie moest ik van nr.2 met hem naar Gamemania om te getuigen dat hij zijn oude games mocht verkopen. Het baliejongetje keurde de schijven, scanned ze en vroeg naar mijn ID. Terwijl ik het stukje plastic overhandigde kreeg ik een helderheidsmoment. “Wat ga je met mijn ID doen?...

(lees meer)

Ad aeternam

We mogen niet aftakelen. Daar denk ik aan tegenwoordig. Aan aftakeling. Aan het goede van aftakeling. Mijn tante Euphrosine placht te zeggen: "De natuur heeft het expres zo gedaan dat pubers zo onuitstaanbaar zijn. Anders lieten we ze nooit gaan." Zoiets is aan de gang met de ouderd...

(lees meer)

Marrakesh

De toerist uithangen heeft mij nooit bekoren. Dat is een persoonlijke zaak. Verstoten van huis en raad moet je je zien te redden in een vreemde omgeving, sta je in een ander huis cq kamer je af te vragen waar de bakker is, raak je de kluts kwijt bij elke wandeling en lukt het je niet om de rare cen...

(lees meer)