Woord in Ruigoord

31 Juli 2012



Een paar dagen geleden was ik bij Het Woord in Ruigoord, een terugkerend podium voor voordrachtkunst in het beroemde kunstenaarsdorp bij Halfweg. Ik heb er helaas geen woord van gehoord, want om op deze allereerste zonnige zondag van de zomer 2012 in het donker binnen in de kerk van het dorp te moeten blijven was teveel gevraagd. Op de vrienden en familie van de poëten na stond iedereen buiten te drinken, roken en kletsen. Ik dus ook. Ruigoord is een van mijn favoriete vindplaatsen voor mijn verzameling figuren. Een onuitputtelijke bron. Een lange, magere vrouw met half geschoren haar, korte tuniek op bloten benen gestoken in cowboylaarzen, een ruwe bolster liggend in het gras, in een legerbroek op een verder volledig getatoeëerd lichaam, een man van een jaar of veertig met lang vlasblond haar en een spijkerjak boven een knalroze pofbroek van verantwoord katoen, met strikjes onder de knieën, een prachtige meid op blote voeten met een bontgekleurde hippie strokenjurk. Sowieso veel bontgekleurde kledij, al dan niet zelf gebreid. Een Tibetaanse terriër snuffelt wat rond. Een Indonesiër loopt swingend de kerk uit, joint in de brede glimlach, bierflesje in de hand. Bretels houden zijn skibroek op. Hij mist een aantal pontificale tanden. Op zijn getatoeëerde blote torso pronken drie kettingen van smaragdgroene parels. Als hij de drempel gepasseerd is roept hij in het rond, al wijzend naar zijn kont: 'Schijt aan de overheid!' en pauzeert om te babbelen met een groep vrienden. Als hij wat later weer doorloopt, zegt hij tegen mij (!) 'Want de overheid heeft schijt aan mij.' Mattheus Hemelrijk declameert op de psychedelische klanken van een PinkFloyd-achtige band. Achter het terras van de kerk een kudde gekleurde piepschuimblokken verpakt in visnet, als koeien liggend in de wei. Reusachtige netten zijn her en der op monumentale houten constructies gelegd en vastgemaakt, waarop de opgetreden bandleden hangen. Er heerst een serene sfeer. Zoveel om te zien: eigenlijk zijn er ook geen woorden nodig.


Op AT5.nl gepubliceerd.

- Aanraders -

De murensloper

Op de begrafenis van onze aller Cocky Zouteriks sprak vriendin E. de woorden: “Hij was het buurticoon.” De buurt dat is 1012, het Amsterdamsche epicentrum. Maar het icoon dat was en is, hoe fantastisch en kunstzinnig en knap hij ook was, niet Cocky, maar Rob Schrama. Toen ik n...

(lees meer)

Buschauffeurs

Met wijduitstaande armen loop ik Kwekkeboom uit. Aan mijn beide zijden bungelt een toren brede, witte kartonnen dozen in brede, witte plastic tassen. Ik heb taarten gehaald voor één mijner zonen, die verjaart. Taarten om de honger van een meute puberjongens te stillen. Ik moet de busha...

(lees meer)

De knuffelbeer

. hij ligt op zijn zij te drijven alsof hij rust zijn gezicht is onder water als een dood lichaam een groot lichaam drijft hij in de groene gracht het is windstil en bedompt hij beweegt niet maar drijft op zijn zij in de gracht de wilgen treuren Gepubliceerd op AT5....

(lees meer)

Happenings op het water

Soms heb je van die tentoonstellingen waarbij de tentoongestelde onderwerpen onderwerp zijn. Soms heb je een tentoonstelling waarbij de samensteller onderwerp van de tentoonstelling is. Rob Schrama, die de tentoonstelling over Jasper Grootveld in de Oosterkerk organiseerde, is een ...

(lees meer)

Expo

Er bestaan mensen die het CBK in de Oostpoort zomaar kunnen vinden, maar ik ben beslist niet een van die mensen. Blijmoedig op weg naar de levenstentoonstelling van Aatje Veldhoen sloeg ik linksaf vanaf de Linnaeusstraat, richting de Nieuwe Gebieden. Nergens een bord “CBK” te bekennen. Bewapen...

(lees meer)

Abfab

In de serie Bijzondere Amsterdammers: ons laatste wandelende kunstwerk Fabiola. Fabiola heeft de all-inclusive tip van Oud Zeikwijf opgevolgd toen zij van de winter haar enkel brak en nergens terecht kon. Zij boekte een all-inclusive reis naar Egypte en werd daar verliefd op de beach boy van ...

(lees meer)

Onderweg

.In de tram naar buiten kijkend zie ikeen nette man in een nette jasop handen en knieën kruipenlangs de hortussluishij kijkt omhoog naar de voorbijgangersdie hem inhalen en glimlacht.Wie is hij?Bij de halteeen vrouw met hoofddoekkind aan de handeentje in de buggyze kijkt zoekend achteruit.Is ze er ...

(lees meer)

Fabiola's afscheidstoespraak

Fabiola ons fabuleus Levend Kunstwerk, is stervende. Onze lieve, grappige, extravagante verschijning, die Amsterdam de afgelopen 30 jaar heeft versierd met zijn kleurrijke aanwezigheid, vecht tegen een vergevorderde celwoekering. De arts geeft hem enkele weken. Dit is zijn afsche...

(lees meer)

Fusioneel huwelijk

Mijn buurvrouw Madeleine ging dood, anderhalve maand geleden. Zij woonde tegenover mij, al tientallen jaren, met haar man Daan, beeldend kunstenaar van beroep. Zij was huisvrouw: “Werken? Het lukt me niet eens om het hele huiswerk naar behoren te doen!” Waar ze gelijk in had....

(lees meer)