Voor K.

8 December 2015



De schrijfzin was een tijdje weg, ik dommelde een poosje. Hoofd op nul, hart in de ruststand, even kracht opdoen voor de volgende uitbarsting van creativiteit. Dat schrijven van mij neem ik niet serieus, dat weten jullie ondertussen wel. Althans, niet serieus in de zin van beroep en populariteit. Ik schrijf niet op commando, het blijft mijn luxe hobby.

Maar nu heb ik een opdracht. Een van de grappigste vrouwen die ik ken, en u weet hoe ik ze waardeer, deze zeldzame exemplaren, ligt zwaar gehavend in de lappenmand. Een bijzonder gemeen lot heeft haar in haar jonge moedersleven neergemaaid. Nog beduusd van wat haar overkomen is ligt ze te vechten voor haar herstel. Ik vroeg: “Kan ik iets concreets doen?” Haar man antwoordde: “Schrijf voor ons.” Dat, lieve lezer, is EEN OPDRACHT. En dat niet alleen, ik ben het mezelf verplicht niets minder dan een MEESTERWERK te schrijven. Want zij heeft mijn hart, en als het om haar leven gaat, dan moet dat maar. Dan moet ik uit mijn oh so cosy comfort zone komen, de laptop openklappen, office-dinges (of is het dinges-office?) aanzetten en tikken. Ik zal niet wachten tot de godgeklaagde inspiratie uit het nergens neerdaalt, nee, ik zal, subito!, het toetsenbord bewerken om haar levenszin op te stoken, om haar molecuultjes aan te sporen die hele rotzooi netjes op te ruimen. Geen tijd te verliezen. Het. Moet. Nu.

Kwalen, daar wen je aan, als je maar lang genoeg op deze aardkloot ronddwaalt. Die treffen oude knarren, daar is niets geks aan. Ieder mens heeft zijn jumping the shark-moment, niet zelden rond je 45ste. De dood komt zich nestelen in je slijmvliezen, in je botten. Een kies valt eruit, een knie gaat schuren, je oogbol vertroebelt, al dan niet goedaardige tumortjes gaan hun gang in je weke delen. Tegen je spiegelbeeld: “Ken ik je ergens van?" Je verrot waar je bij staat. De jonkies vluchten als vlooien van een dooie kat. Onder het gebotoxte oppervlak zijn we wandelende lijken: zij ruiken de ontbinding. Daar helpt geen positieve discriminatie aan. Maar er is iets oneerlijks aan jonge levens getroffen door ziekte. Jong vlees, dat moet springen, lachen, dartelen in de groene wei. Jong vlees, dat ruikt naar lente, dat spettert van hoop, dat geeft je zin om te leven, dat doet je hoofdschudden van spijt om de voorbije jaren, wanneer je niet besefte wat voor een geluk dat was, gezond te zijn, en het niet weten.

Wat te zeggen tegen een lieve fee moeizaam op weg naar genezing? Zeker niet bovenstaande! Ze is jong, zij mag niet weten van “de weemoedigheid die des avonds komt”. Het is te vroeg! Zij moet herstellen, en snel een beetje, zij moet de draad weer oppakken, en ook het leven, met beide armen, met een breed en gulzig gebaar. “Leven! Ik hou van jou! Here I come!”

I'm the wrong man on the job. Hoe kan ik, gevloerd door jarenlang getob, gezwoeg, veronachtzaming van mijn draagwijdte, afgemat, (gedesillusioneerd, ontmoedigd), iemand een hart onder de riem steken?
Een onmogelijke taak.

'Jij bent de minst grappige van het gezin” beet mij mijn dochter toe vanavond aan tafel. En gelijk heeft ze. Dat meesterwerk moet maar weer de kast in. Ik stuur mijn lieve zieke wel een grappig boek, uit het grappige brein van een grappig iemand. Daar heeft ze meer aan.

Zelf doe ik de laptop dicht, met zijn twitter, zijn facebook, zijn triljoenen emails, zijn schreeuwigheid, zijn flitsendheid, zijn verlokkingen. Ik dommel weer in, klaar voor de lange donkere winter.






- Aanraders -

Mañana

Onze nieuwe wethouder integratie Andrée van Es maakt zich zorgen om de aanhang van de PVV en wil daar wat aan doen. De verslaggever vraagt: "Wat dan?" Tja, daar heeft ze niet 123 een antwoord op. Zodra de camera weg is ploft Andrée neer in de blauwe bureaustoel. En doet vervolgens helemaal niets....

(lees meer)

Ad aeternam

We mogen niet aftakelen. Daar denk ik aan tegenwoordig. Aan aftakeling. Aan het goede van aftakeling. Mijn tante Euphrosine placht te zeggen: "De natuur heeft het expres zo gedaan dat pubers zo onuitstaanbaar zijn. Anders lieten we ze nooit gaan." Zoiets is aan de gang met de ouderd...

(lees meer)

Complottheorieën: Europa

. De treinen tussen Frankrijk en Italië zijn stopgezet. De grens gaat dicht, heet het. Een schande voor Europa. Maar gaat dit Franse gebaar werkelijk tegen de Europese Geest? In Nederland en in Frankrijk werd in 2005 in landelijkse referenda het voorstel voor een Europese Grondwet getorpede...

(lees meer)

Milieudilemma

In NRC vandaag: steeds minder wind door steeds meer bos, waardoor de productie van windenergie in gevaar komt. Zullen we alle bomen maar kappen? Ook op Nurks verschenen....

(lees meer)

De Nachtwacht

Elmiro In het Parool stond 16 juni 2011 een ingezonden brief met als titel: Heden te koop: ‘De Nachtwacht’ waarin uit de doeken werd gedaan hoe uit de de huidige culturele malaise te komen: Als de regering Rutte het zo nodig vond Amsterdam te doen bloeden voor zijn bezuinigingswoede op de kunst...

(lees meer)

Ochtendnevel

's Ochtends vroeg, ik schuifel de keuken binnen. Ik schrik me te pletter: mijn dochter is weer 3 geworden! Ze reikt tot aan de bovenkant van het fornuis. Ik hou me vast aan de koelkast, om te bekomen van de breuk in het tijdruimte-continuum. Dan blijkt ze op te staan. Ze was op haar knieën gegaan o...

(lees meer)

Babytax

Er zou een babytax moeten komen voor in het vliegtuig of in de trein. Als ik weer eens urenlang auditief verkracht word door zo'n krijsend schepsel, loop ik wel eens in gedachten naar de ouders toe en bid:"Please have the mercy to flog me till it bloods instead of having me endure the crying of your...

(lees meer)

Scooters

We hebben een scooterprobleem in de stad. We hebben stoepen voor de voetgangers, fietspaden voor het ongemotoriseerd verkeer, en wegen voor de auto's. Geen verkeersstrook voor de scooters. Scooters gaan sneller dan fietsen en langzamer dan auto's: dat schept gevaarlijke situaties. Op de fietspaden v...

(lees meer)

Chimp-agressie

Zaterdag werd ik op straat voor mijn deur ernstig toegetakeld.Weliswaar had ik het over mij af geroepen, maar de agressor had een ultrakort lontje en is volledig buiten haar boekje gegaan (ja het was een zij). Ik was thuis de terugkomst van mijn dochter aan het voorbereiden. Ik dekte de tafel...

(lees meer)