Robots

12 Februari 2016



Al ben ik tegen de robotisering, dan enkel in macro opzicht.

Bedrijven doen voorkomen alsof robotisering een zegen voor de mensheid is, maar een kind doorziet hun motieven: geld. De arbeider verdwijnt in rap tempo. En de arbeider, dat was nogal een dingetje. Een klasse apart. Een manier van leven, van denken. Een heel tijdperk an sich. Dat je niet zonder repercussies afschaft. Men wil wat doen. Liefst iets wat een beetje maatschappelijke waardering oogst. Om maar te zwijgen over de salarissen die zonder pardon door de fabrieken worden ingehouden. Want de robots, die kosten drie keer niets. Geen loon, geen sociale premies, nix nada niente. Die kun je ontslaan, je hoeft daar geen halfjaarlijkse functioneringsgesprekken voor te verzinnen, en geen dossier voor op te bouwen. Dat wordt wat.

In micro opzicht daarentegen, ben ik de eerste aan wie u in het bejaardentehuis zo'n zorgrobot aan kunt smeren. Binnen de kortste keren – ik bedoel hier binnen een tijdsbestek van hooguit één etmaal – ben ik verknocht aan het ding, dat geef ik u op een briefje. Ze hoeven het niet eens een schattig uiterlijk te geven. Nu al koester ik een tedere relatie met mijn laptop, sta ik lange uren te ouwehoeren met mijn wasmachine en had ik een haat-liefdeverhouding met wijlen een Miele.

Dat was een geval apart. Wat witgoed betreft ben ik van de soort: goedkoop is goedkoop. Die dingen hebben namelijk de neiging, Miele of geen Miele, om precies één dag na het vervallen van de garantie kapot te gaan. Een goedkoop exemplaar wissel je dan zonder poespas en zonder er verder bij na te denken in voor wéér een goedkoop exemplaar. Een Miele, daarentegen, daar laat je de reparateur voor opdraven. Waarvoor je, lang leve de brede tijdsvork, een dag vrij moet nemen. En de portemonnee flink mag trekken. De vriendinnenkring is toch echt een andere mening toebedeeld. Dus liet ik me ooit een Miele wasmachine aanpraten, standvastig als ik ben.
“Miele gaan 20 jaar mee.”
“Ja, de Miele van 20 jaar geleden!”
Ik zwichtte.

Dat ding kostte drie keer wat ik er normaal aan spendeer. En een kapsones die ze had. Het was namelijk beneden mejuffrouws eer om bevelen op te volgen, mejuffrouw dacht namelijk zelf na. Gek werd ik ervan. Elke dag stond ik naar dat wezen te tieren, te vloeken en ook te smeken, niets hielp. Ze was zo koppig als (ook wijlen) mijn ezelin.

Op de door de fabrikanten onderling afgesproken dag viel een mankementje haar deel. De reparateur werd niet ontboden. Het goedkoopste exemplaar van de BCC werd met gezwinde spoed het huis binnen gereden. Zo'n debielig blondje dat mij nooit tegenspreekt maar gewoon braaf doet wat ik zeg, en waar ik tien jaar later nog dik mee gehuwd ben.

De Miele heb ik laten slopen door nr.2 en zijn halve kleuterklas, op zijn verjaardagsfeestje. I still dance on her grave.

 

 

 

 

- Aanraders -

Robots

Volgens Lodewijk Asscher, en ik vrees dat hij gelijk heeft, zijn we aanbeland in het tijdperk van de robots. De robots en de non-androïden zijn bezig al onze banen over te nemen. 'Ze zijn goedkoop, snel, nooit ziek, werken 24 uur per dag.' En ze vreten stroom. Dát, wordt...

(lees meer)

Zwerver

Het is berekoud buiten. Daklozen worden onder dwang van de straat gehaald. Het doet mij denken aan de tijd dat ik op straat sliep, en dat een scharrel van me 's nachts stierf in de vrieskou. Hij was jong, in de twintig, en kerngezond. Sliep waar hij kon, net als ik. Die nacht was zijn keuze geval...

(lees meer)

De Spoken uit het Verleden: Taartje

"De Spoken uit het Verleden": zo noem ik de wezens die een schaduw op mijn bestaan hebben geworpen, en aan wie de herinnering mij steevast een knoop in de maag legt. Al wordt dat laatste minder met de jaren, het moet gezegd. Je groeit er overheen, zoals met al het nare des le...

(lees meer)

888

Die ochtend bij het opstaan viel ik op de trap. De pijn was zo hevig dat mijn hart ervan stokte. Een slecht begin van een slechte dag. De dag dat de Raad van State oordeelde dat mijn grappige schip, mijn gekke eiland, mijn oase van rust en groen weg moest uit Amsterdam. Ik had hem met...

(lees meer)

Arbeid anno 2014

We zitten in de fase van de verhobbisering van beroepen en de verberoeping van hobby's. Laat ik dit even verduidelijken. Beroepen worden hobby's In tal van sectoren zijn beroepslieden bezig met een achterhoedegevecht. Ze houden krampachtig vast aan een achterhaald idee. Zie de uitgev...

(lees meer)

Verpilling

Het is droevig gesteld met de medemens in het algemeen en met zijn gezondheid in het bijzonder. We verpillen. Massaal. We slikken medicijnen om ons op de been te houden. We denken nog dat we dat uit vrije wil doen, maar wat niet is kan komen: het is net als met mobieltjes op het werk. Uiteindelij...

(lees meer)

Daar beginnen we niet aan, Mevrouw!

Online verkoop is in. De conzument (ja een z hoor je tegenwoordig opTV) heeft het gemak van bestellen vanuit de luie stoel ontdekt. Er zijnnog wel winkels IRL. Je zou zeggen dat ze er mogen zijn voor de service. Dat zou je zeggen, ja. Maar nee. Je komt keer op keer van een koude kermis thuis. Het...

(lees meer)

Postkantoor

Wisten jullie dat de postkantoren binnenkort dicht gaan? ALLE postkantoren? Ik verzin het niet. De mijne dus ook, aan het Waterlooplein. Een klein drama. Heb al veelvuldig staan treuren met het baliepersoneel (5000 man ontslagen!), met mijn ziel onder de arm gelopen, steen en been geklaagd. Het i...

(lees meer)

De ezelin

Eenmaal uit de Conradstraat bracht ik mijn ezelin en mijn 30 gehandicapte kippen onder tegenover een andere mastodont van het Rijk: de Oranjekazerne aan de Sarphatistraat. Daar aan de overkant, langs een water dat in de bocht, gelijk een beek, een zacht begroeide oever had, bevond zich in di...

(lees meer)