Heathcliff was een neger

16 April 2012



Terug van Rialto voor de laatste Wuthering Heights die daar sinds deze week draait en die wij per se wilden zien. Wat. een. film. Gonst nog na in hoofd en hart. Wat mij betreft de beste bewerking tot nu toe.
 
Die canonische verhalen kunnen maar niet genoeg verfilmd worden, zo blijkt weer. Regisseuse Andrea Arnold heeft het briljante idee gehad om Heathcliff als een zwarte jongen/man af te beelden. Geniaal! Het zijn van die dingen die je voor jezelf daarna niet meer terug kan draaien. Al komt het in het boek niet als zodanig voor (hij wordt beschreven als een donkere type, zuidelijk of oosters, maar niet als een Creool), voor onze 21ste eeuwse geesten is de minachting die hij overal oproept veel duidelijker dan toen hij nog een "gypsy" was.

Het eerste gedeelte zit heel dicht bij het boek. Je
ploetert door de modder onder stromende regens en de alomaanwezige ijzige wind. De ruwheid en rauwheid zijn exact wat Emily Brontë´s schrijven zo aangrijpend maakt. Hazen worden gekeeld, hondjes opgehangen en vrouwen sterven bij bosjes in childbirth. Het desolate van de "moors" grijpt je 2 1/2 uur lang bij de keel. Zo'n omgeving kan alleen zulke gedrevenheid voortbrengen, zoveel is duidelijk. Dramatiek sijpelt door elk shot van het landschap.
In het boek wordt dit aan het einde gecorrigeerd door de laatste hoofdrollen: de dochter van Cathy en de zoon van Hindley, die allebei beter zijn dan hun ouders, puur, en krachtig, van elkaar blijken te houden en toch rozen weten te laten bloeien op de
zieltergende mesthoop die het verhaal van hun ouders was.
 
Drama was een gegeven in huize Brontë. Er waren zes kinderen, waarvan twee voor hun tiende overleden. De moeder stierf op haar 38ste, Charlotte (die het even meesterlijke Jane Eyre schreef) op haar 39ste en Anne (van de Tenant of Wildfell Hall – ook reusachtig!) op haar 29ste. Emily schreef maar een roman, Wuthering Heights, en verdween van deze aardbol op 30 jarige leeftijd. Daar denk ik dan aan, als ik hun literaire genie weer eens benijd. De Brontë-zusters hebben geen van allen mijn leeftijd bereikt.

De jonge helden zijn perfect gecast. Zeker Cathy (Shannon Beer): wild en afwijkend mooi. Schitterend om te zien. De oudere Cathy (Kaya Scodelario) vond ik echter een teleurstelling: te iel, te mooi, te
coquettish, te doorsnee in haar gekte; ik heb er betere gezien. Zij is ook in geen enkel opzicht een voortzetting van de jonge Cathy – wat een bewuste stijl kan zijn, zoals in “Spring, Summer, Autumn, Fall, Winter... and Spring” waarin Ki-duk Kim elke fase van het leven van de hoofdrol laat vertolken door een radicaal andere type mens (om zo de veranderingen in iemands wezen te benadrukken), maar hier de plank mis slaat.
Bij Heathcliff speelt ook zoiets: waar de jonge versie (Solomon Glave) 100% klopt, is hij als volwassene (James Howson) niet walgelijk genoeg, wat wel is waar de genialiteit van het oorspronkelijke verhaal op stoelt. Ken Hutchinson was dat wel, afgrijselijk gemeen, en in mijn hoofd heb ik een perfecte Ciáran Hinds als Heathcliff maar dat bleek een vergissing: hij speelde Rochester in Jane Eyre. Deze Heathcliff ziet er echter nog steeds lief uit, je kan je met hem identificeren. Al kun je aanvoeren dat de bruut in Heathcliff pas echt na de dood van Cathy de kop opstak, en zijn culminatie vond in zijn behandeling van de volgende generatie: Linton, Hareton en Cathy Jr., een periode die Andrea Arnold ongemoeid heeft gelaten.
 
Dat zijn dus de kleine minpunten. Voor de rest: de beste film die ik in tijden zag. Pakt je en laat je niet meer los.






Op Kutbinnenlanders en Nurks gepubliceerd.
Tags: recensie

- Aanraders -

Bibeb

Je n'avais pas décoléré pendant 3 jours toen ik de recensie van een oud interview van Reve in de Volkskrant las. De woede nam toe en sloeg om in terneergeslagenheid. Die toestand begon aan mij te vreten. Ik weet wel dat mijn vrolijke inborst na verloop van tijd gewoon de ove...

(lees meer)

La Chanson de Roland

Op weg naar De Beul (in dit geval de fysiotherapeute, maar het had net zo goed de mondhygiëniste kunnen wezen) stop ik bij de lampenwinkel en koop daar 4 Franse Livres de Poche. Dat de lampenwinkel Livres de Poche verkoopt zal heden ten hipsters dagen niet opvallen, gezien alles wat aan middens...

(lees meer)

A Girl is a Half Formed Thing

Performer: Aoife Duffin Director & script: Annie Ryan Book: Eimear McBride all-female production For you. You'll soon. You'll give her name. In the stitches of her skin she'll wear your say. Mammy me? Yes you. Bounce the bed, I'd say. I'd say that's what you did. T...

(lees meer)

Quand on ne correspond pas à l'image

Par exemple quand unetelle me voit IRL et est confrontée par mon vieillissement. Celà la trouble quelque part, elle qui acccorde beaucoup de valeur à l'esthétique et à d'autres privilèges de la jeunesse. Elle veut faire comme si de rien n'était. Mais cette fois, elle n'envoie pas les photos. ...

(lees meer)

Ambtenaren in tijden van nood

Ambtenaren regeren ons land. Ambtenaren hebben gestructureerde brains die uitmuntend presteren in normale omstandigheden. Ze verdelen de informatie in handige hokjes volgens vaste stramienen. Bij het gewone leven werkt dit prima. Bij rampen en oorlogen echter, zijn ambtenaren de laatsten...

(lees meer)

Oedipus

Het is een wijdverspreid idee dat jonge vrouwen op oude mannen vallen. In het echt zie je dat bar weinig, maar op het scherm? Wat de klok slaat. Stokoude voormalige beau’s die geheid een 20-jarige schone aan de haak slaan. Een leeftijdsverschil van 50 jaar mag geen belemmering vormen. Maar k...

(lees meer)

Het paradijs

Kapitalisme, net als religies, houdt het domme volk een paradijs voor. Het consumentenparadijs. Waar de mens van alle gemakken is voorzien, zelfs ruim voordat hij een behoefte voelt. Dat houdt het zwoegende volk in bedwang. Bij religies is het paradijs te bereiken na een verschrikkelijk leven vol...

(lees meer)

Vertrutting

Michael van Eekeren, kent u die man? Waarschijnlijk niet. Terwijl het hem de laatste jaren toch gelukt is af en toe een aardig ballonnetje in de media los te laten. Hij hoort in het rijtje van de neoconservatieve mannen die onze tegenwoordige tijd proberen op te fleuren met hun hang naar een mythisc...

(lees meer)

1985

George Orwell zat er niet veel naast. Want niet 1984 maar 1985 blijkt de ultieme tijdsgrens te zijn geworden. In termen van moderniteit dan, van mee kunnen met de nieuwe tijd of niet.Bij sollicitaties voor whitecollar-functies blijft de blik tegenwoordig slechts schallinks op de inhoud van opleiding...

(lees meer)