De spijt van een belabberde moeder

21 April 2017



Nederlandse vrouwen worden op de hielen gezeten. Door de overheid, die de helft van zijn bevolking als melkkoe moet missen, door de feministen (“je moet onafhankelijk zijn!”) en door zichzelf (“je bent niets waard als je geen carrière maakt”). Daarbij lijden Nederlandse vrouwen aan het collectieve trauma van “de moeder met de thee.” Ze beschouwen zichzelf als de eerste generatie vrouwen die moederschap en buitenshuis werk moet combineren.

Ze vergeten daarbij naar het buitenland te kijken. In Frankrijk, waar ik vandaan kom, zijn moeders sinds 1870 voltijds buitenshuis aan het werk. Met de Pruisische oorlog zijn de kerels massaal naar het front gegaan en nooit meer teruggekeerd. Want daar kwam de eerste en de tweede wereldoorlog erachter aan. Toen die mannen een poging waagden om de moeders weer achter het aanrecht te kantonneren lieten die laatsten dat niet meer toe. Ze waren het gewend geraakt om de lakens uit te delen, en niet alleen die uit de linnenkast.

Anno nu zijn de Franse moeders overwerkt. Want de economie heeft zich al lang naar de werkelijkheid gevoegd: je redt het simpelweg niet met één inkomen. Dus een voltijds baan ja, maar onafhankelijk? Ten tweede doen ze nog steeds al het zorgen thuis. Vrouwen zijn nu eenmaal, op een paar gelukzaligen na, behept met de zorgmolecuul. Kwakkelt er iemand in een straal van 1 kilometer om een vrouw heen, 10 tegen 1 dat die zich over die ongelukkige zal ontfermen. Een man zegt dan: mij niet gezien. Rectificatie: een man mèrkt dat niet eens.

In de VS is de positie van moeders erbarmelijk. Lees vooral de stukken hierover van Heleen Mees en consorten! Dan ga je naar bed in de zalige onwetendheid van een wereld buiten de Manhattanse high brow society. Ja, dìe vrouwen hebben het voor elkaar. Degenen die hun lofts schoonmaken en daarna naar hun tweede en derde baan rennen alvorens wat chips in de muilen van hun kroost te proppen bij wijze van snelle avondmaaltijd, niet.

Daarom mijn waarschuwing.

Ikzelf heb het allebei gedaan. Ik heb 2 nesten gehad. Bij het één was ik een overbezette alleenstaande moeder met een baan en een voltijdse studie op 3 uur forenzen van huis. Bij het tweede 10 jaar later nog steeds een voltijds werkende moeder, want ditmaal met een flinke manvrouwzaak, maar één die veel meer met de kinderen bleef. Eentje die niet constant de wedstrijd met de man aanging. Eentje die hem liet schitteren in de spotlights, terwijl ze het thuisfront bij elkaar hield, geheel tegen haar carrièredrang. Ik had the hard way mijn lesje geleerd. Mijn eerste nest vertrok zo snel hij kon naar het buitenland. Het voelde als een amputatie zonder verdoving. Hij is zo’n uitzonderlijk mens! Elke dag is het gemis niet te harden. Elke dag heb ik spijt van elke minuut die ik niet met hem als kind heb doorgebracht. Elke dag sla ik me voor mijn kop dat een tweede universitaire studie belangrijker was dan er voor hem te zijn. In het achteraffe licht van de eindigheid van het leven, dat vanzelf met de jaaren komt, bleek mij niets meer aan het hart te gaan dan mijn gezin.

Mijn tweede nest is nu op de leeftijd dat ze weg gaan vliegen. Ik kijk terug op jaren van intense betrokkenheid. Ik heb gezwolgen in moederliefde. En dat voelt verdomd goed.

Wat de feministen er ook van zeggen.





PS: Baby’s en peuters had ik het liefst allemaal 5 dagen naar de crèche, want tegen dat gekrijs kan ik niet. Er zijn grenzen!

 

- Aanraders -

Drukte

Eens hoorde ik zoiets als: "Je zegt wel dat je het zo druk hebt maar je vindt mooi de tijd om columns te schrijven." Dat was een hartsvriendin die ik schaamteloos verwaarloosde. Maar het lukt wonderwel om een drukke baan, drie kinderen en het wekelijks schrijven van een column te combineren. Als je ...

(lees meer)

Recette de la Blanquette de veau

Negenentwintig jaar geleden kwam ik vanuit Tokio naar Amsterdam.Nadat ik een jaar of zo door de stad had gezworven, zonder geld (een baan was mij in die 25%-werkloosheidtijd niet ten dele gevallen, al was ik universitair geschoold in de bedrijfseco, en sprak e...

(lees meer)

Dictatuur

Als je maar lang genoeg in het circuit van buurtbijeenkomsten en overleg met instanties vertoeft dan begrijp je: democratie is een wassen neus. Dictatuur in vermomming. Waar het in een besluittrajekt van de overheid om gaat is het mandaat van het volk krijgen. Dus wordt er van alles achter geslot...

(lees meer)

Kant noch wal

We schrijven in de nadagen van de verkiezingen voor het Europees parlement. De PVV heeft zijn achterban op een wonderlijke manier zien te mobiliseren. Wat resulteert in een heuse gang van vier afgevaardigden die binnenkort naar Brussel zullen togen om de belangen van Nederland te behartigen.Hoe lang...

(lees meer)

Macho's

Ik lig naar P&W te kijken. Mijn massale kater bovenop mijn buik, spinnend. Naeeda Aurangzeb vertelt, geëmotioneerd, hoe vrouwen in Pakistan, Afghanistan en nog een trits landen worden behandeld. P.: 'Het is gewoon vierderangs burger.' Naeeda: 'Of nog erger misschien....

(lees meer)

Recette de la potée

Wat betreft het emigreren heb ik gedaan zoals mijn grootmoeders, beiden uit Italië naar Frankrijk verkast: zo snel en zoveel mogelijk integreren (“Il faut hurler avec les loups”), zo min mogelijk terugkijken. Ik heb me met overgave in mijn nieuwe thuisland gestort. Een paar ding...

(lees meer)

Ego

"Een groot ego staat het geluk alleen maar in de weg." Aldus Gummbah, in een historische uitzending van "Katja & Sophie", waar pannelleden van diverse minderheden het moesten hebben over humor. Wat hij precies zei is dit: "Wat ik een beetje mis bij de gekwetste medemens is dankbaarheid. Want ge...

(lees meer)

Nieuwe Beroepen #3

In de serie Nieuwe Beroepen wil ik het hebben over oude beroepen, of misschien beter: ouderwetse beroepen. Beroepen van vòòr de 21ste eeuw. Zoals schrijver, en popmuzikant. Dat waren twee beroepen toen men er nog voor betaald werd, ergo toen men ervoor wilde betalen. Waarom wilde men er (ook wee...

(lees meer)

Basisschool

Kind nr.2 zit in groep 5 van de basisschool.In zijn klas is de overgrote meerderheid 8 jaar oud, omdat ze tegenwoordig kinderen met 5 jaar naar groep 3 sturen. Je moet de wanhoop in de ogen van de ouders zien bij wier kind het niet gebeurt. Bij mijn nr.2 en 3 mocht dat ook niet, omdat ze destijds op...

(lees meer)