De poedel

22 September 2013



De poedel was reusachtig. Een reusachtige poedel, de witte vacht gemillimeterd op vier zwarte voeten en twee zwarte oren na, die fluffy waren gebleven. Hij trotteerde fier door het park, richting het hondenkransje verderop. Elke morgen kwamen de hondenbezitters bijeen op dit gedeelte van het plantsoen om hun viervoeters uit te laten en wat te buurten met elkaar. Daar koerste hij resoluut naar toe, de reusachtige witte poedel met zwarte voeten, gevolgd door zijn mens.

Het was 's ochtends vroeg, op mijn woon-werkverkeer. De slaap zat nog in mijn hersenen. 'Een reusachtige witte poedel met zwarte voeten' registreerde ik sloom terwijl ik doorfietste. Een tien minuten verderop drong zich de ietwat verontrustende observatie op 'Met VIER zwarte voeten... en TWEE zwarte oren.' Ik fietste iets wakkerder verder. Bij het stoplicht: 'Verder spotless wit.' Ik was nu klaar wakker. Dit kon niet. Moeder natuur had een reusachtige poedel gecreeërd, dat al, maar hem bovendien toegerust met precies vier pikzwarte voetjes, alle vier precies dezelfde hoeveelheid zwart, tot precies hetzelfde streepje op de enkels? En precies dezelfde zwarte oren? Wow. Pet af voor moeder natuur.

Op mijn weg terug zag ik hem weer. Het kon niet ontgaan dat hij door had dat hij bijzonder was. 'I am special' zag je hem denken, terwijl hij dolvrolijk met opgeheven hoofd op de weide draafde. De overige honden erbiedigden hem. Hij was de ster van het speelveld.

Een kleine week later (ik was hem inmiddels compleet vergeten), was ik bijna thuis toen ik zag dat de slijter die minstens zolang ik in deze buurt woon - bijna dertig jaar - zijn drankspijzen had gevent, vertrokken was. De ruimtes gebruikelijk bezaaid met glazen flessen oogden zenachtig leeg. En gayroze geverfd. In het midden pronkte een behandelbed. Op de gevel las ik: 'Trimsalon'.

Zouden ze tegenwoordig poedels verven?




[Verscheen ook op Sargasso en Nurks]

- Aanraders -

Het rozenblaadje

Na dagen van onophoudelijke regens blijkt de zon te schijnen. Leuk! denk ik, en ik besluit de weg naar werk te belopen. Goed voor de botten, de spieren, de longen en de geest. In zo'n geval heb ik mijn aangename routes: loomrijke paden langs de gracht, eendjes en zwanen. Ze zijn zeldzaam,...

(lees meer)

Geluk

[a]Het zijn momenten van puur geluk, wanneer je op het schaduwrijke terras, scheef in de leren stoel, een roman hangt te lezen. De boodschappen zijn gedaan en opgeruimd, de was droogt aan de lijn. Wapperend, in een zuchtje wind. Hemel: strakblauw. Gracht: fonkelend. Was: wit. Koken hoeft pas s...

(lees meer)

Paradoxen

Eerste Paasdag in Huize Oud Zeikwijf. Oudste zoon is er en legt een voor mij nieuw woord uit: autologie. Volgt een boeiende discussie van enkele uren die ik jullie niet wil ontzeggen. Over logica. Let wel: ik ben geen logicus, verre van. Dus reacties welko...

(lees meer)

De 15

Bus 15 was de langste lijn van Amsterdam. Hij kronkelde door zowat heel de stad. Je hoefde je ook nooit af te vragen "Welke bus moet ik ook weer nemen?" want als je de 15 nam, dan zat het goed. Het was slechts een kwestie van tijd: hoe lang moest je blijven zitten voordat de 15 jouw halte aandeed. M...

(lees meer)

Ursula

Hebben jullie een idee van de gruwel om een perimenopausaal lijf in een Ursula Andress-bikini te moeten persen? Voor de 40- onder ons: de perimenopause is de tien jaar durende PMS-hel die aan de menopause (de bloedloze jaren) voorafgaat, en met de bikini van Ursula Andress refereer ik aan wat de a...

(lees meer)

Brief aan Pieter Hilhorst

Goede ingezonden brief van u in het Parool. Verwoordt op de komma wat ik vind van het woonbeleid. Ik heb in Tokio en Parijs gewoond en vond het in Amsterdam een verademing. In Parijs was het al 30 jaar geleden precies zoals waar u voor waarschuwt: de woekering van de markt, waardoor jongeren en mind...

(lees meer)

Marrakesh

De toerist uithangen heeft mij nooit bekoren. Dat is een persoonlijke zaak. Verstoten van huis en raad moet je je zien te redden in een vreemde omgeving, sta je in een ander huis cq kamer je af te vragen waar de bakker is, raak je de kluts kwijt bij elke wandeling en lukt het je niet om de rare cen...

(lees meer)

Mr. Postman

Mister postman look and seeIf there's a letter in your bag for meThe BeatlesDe postbezorgers staken, en we merken het niet eens. Zo slecht is de postbezorging de laatste jaren geworden. Ik herken de nostalgie naar de tijd van de lijfelijk bezorgde brieven in het artikel van Julie Phillips van 3 janu...

(lees meer)

Vooroordelen

Ik wil het hebben over het nut van vooroordelen en stel: vooroordelen zijn er om dagelijks getoets te worden. Uitzonderingen zijn er altijd, en het is bijzonder sneu als je geest zo vastgegroeid is in een bepaalde richting dat je die uitzonderingen niet alszodanig erkent. Maar vooroordelen hebben n...

(lees meer)