Bijzondere Amsterdammers: Daniël Groen

19 Oktober 2010



Ik heb gekke figuren ontmoet in mijn leven maar er is er eentje die de wedstrijd met een kilometer voorsprong wint, eentje die de vlag op de Everest mag planten: Daniël Groen.

Daniël Groen vond zichzelf geniaal. Hij kon aardig schilderen (had een of andere kunstacademie gevolgd) en was zo gek als een looie deur. "Gek, gek" hoor ik u roepen "Amsterdam wemelt van de gekken, moeten ze allemaal in de serie Bijzondere Amsterdammers?" Dan stel ik de vraag: hebben uw gekken hun eigen oren afgesneden misschien? En drie van hun eigen vingers?

Dat van het oor was om niet in dienst te hoeven. Hij kwam opdraven op de keuring in de kazerne aan de Sarphatistraat met het oor gewikkeld in een doek. Hij deponeerde het pakketje op het toonbank van de keurarts met de woorden: "Wat is hierover uw OORDEEL?"

Wat de drie vingers betreft, ik vroeg hem eens waarom hij dat gedaan had."Om af te rekenen met de wil." antwoordde hij. "Treffend dat je dat met je linkerhand deed, en dat je wel de duim en de wijsvinger intact liet" kon ik niet laten op te merken "als je werkelijk wilde afrekenen met de wil, had je de duim van je rechterhand moeten afhakken." Hij vertrok woedend. Wat achteraf begrijpelijk is.

Ik had een relatie met hem moet u weten. Mensen die hem hebben gekend kan ik er nog geweldig mee verbijsteren, iets dat van pas komt op bepaalde ogenblikken, maar ook gewoon leuk is om te doen. Toen ik eens een door hem geconcipieerde foetus moest laten aborteren zat hij in de behandelkamer het tafereel te schilderen. Hij had een Indonesische moeder en een volkse vader, een vrouwelijke slaaf die alles deed wat zijn hartje begeerde (ze deed de boodschappen, gaf hem geld, organiseerde exposities, liet zich nemen als hij daar zin in had), en ook ergens een ex met een kind, waarmee de betrekkingen uiterst gecompliceerd waren, wat op neer kwam dat de moeder elk contact tussen vader en kind had verboden. In dit geval helaas een wijs besluit, dat gaf hij zelf toe.

Hij had iets met hoeken: van alles wat vier hoeken bezat moest hij er eentje afbreken. Zijn schilderijen droegen dan ook meestal dit merkteken. In zijn stamcafé aan de Oostenburgergracht liet hij elke avond zijn piemel zien waarna hij steevast de koperen klok luidde om een rondje te geven en als we weer eens ruzie hadden dan kwam hij diep in de nacht aan de overkant van de gracht mijn naam brullen. Iedereen om me heen was dan ook immens opgelucht toen ik op een moment van bezinning de relatie verbrak.

Jaren later kreeg ik out of the blue de onbedwingbare drang om de schilderijen die ik nog van hem bezat terug te brengen. Ik bond ze bij elkaar, hijste de gevaarten op het pedaal van mijn fiets en liep naar zijn atelier, in een oud schoolgebouw op Wittenburg. Voor de deur vond ik zijn vriend en mentor: hij was gekomen om alle werken van de getormenteerde kunstenaar op te halen; ze gingen naar de archieven van het Kröller-Müller. Daniël Groen had zich een paar dagen eerder aan de grote balk in zijn atelier opgehangen.


Eerder gepubliceerd op AT5.

- Aanraders -

De Indiaan

Van alle leuke gekke vrienden is er niemand die ik meer erkentelijk ben dan Erdwin Spits.Ik ontmoette Erdwin in 1983 toen ik voor het eerst voet zette in Amsterdam, op de boot van wie later een van de grote liefdes van mijn leven zou worden. Hij zat aan de tafel een shaggie met wiet te draaien. De ...

(lees meer)

Fabiola is dood

Vannacht is Fabiola overleden in Sint Jacob. De flamboyante Fabiola, levend kunstwerk, Marie de la Nuit, Cinderella, La Reine de Paris, Fabiola di Atlantis, voormalig boegbeeld van de nachtburgemeesters van Amsterdam, is niet meer onder ons. Vier decennia was Fabiola (Peter van Li...

(lees meer)

Broodje

Ik kwam net van ziekenbezoek bij Fabiola in het OLVG en was niet in opperbeste stemming. Het stelselmatig verdwijnen van alles wat apart was aan Amsterdam is mij een doorn in het oog. In het geval van Fabiola is het de natuurlijke gang van zaken, maar voor de rest... Hoe kun je het a...

(lees meer)

De Dood van Dr. Rat

Dr. Ratde punker des vaderlands is weer springlevend. Op 29 juni werd zijn dood herdacht, voornamelijk door de lancering van het jongste boek van journalist Martijn Haas die zich aan zijnbiografieheeft gewaagd, nadat hij vorig jaar een boek aan de knotsgekke kunstenaarsgroepering Stads Kunst Gueri...

(lees meer)

Deo Volente

Mijn oudste vriend D. is van adel. Hij heeft een naam van hier tot Tokio die hij uit nederigheid, praktische overweging, of zelfs luiheid, zo u wilt, op spijtige wijze afkort tot een hapklare en kapsonesloze brok.Zijn vader was psychiater en zijn moeder de eerste westerse boeddhist die ik ooit tegen...

(lees meer)

Floor

Floor van der Wal, comédienne, mooi, slim, vrolijk en grappig. Ik zie haar nog voor me in Toomler: "Normaal ben ik spastisch maar nu ben ik gewoon dronken!" Dat bezoek aan Toomler was het verjaardagscadeau van mijn oudste zoon. We hadden even op hem moeten wachten, maar hier kwam hij binnen lope...

(lees meer)

Expo

Er bestaan mensen die het CBK in de Oostpoort zomaar kunnen vinden, maar ik ben beslist niet een van die mensen. Blijmoedig op weg naar de levenstentoonstelling van Aatje Veldhoen sloeg ik linksaf vanaf de Linnaeusstraat, richting de Nieuwe Gebieden. Nergens een bord “CBK” te bekennen. Bewapen...

(lees meer)

Happenings op het water

Rob Schrama Soms heb je van die tentoonstellingen waarbij de tentoongestelde onderwerpen onderwerp zijn. Soms heb je een tentoonstelling waarbij de samensteller onderwerp van de tentoonstelling is. Rob Schrama, die de tentoonstelling over Jasper Grootveld in de Oosterkerk orga...

(lees meer)

Fabiola's afscheidstoespraak

Fabiola ons fabuleus Levend Kunstwerk, is stervende. Onze lieve, grappige, extravagante verschijning, die Amsterdam de afgelopen 30 jaar heeft versierd met zijn kleurrijke aanwezigheid, vecht tegen een vergevorderde celwoekering. De arts geeft hem enkele weken. Dit is zijn afsche...

(lees meer)