Testosteron

22 Januari 2008



Een bepaalde, laat ik die noemen "de Venus & Mars-"stroming, gelooft dat de chemische huishouding de voornaamste en onveranderlijke oorzaak is van de verschillende potenties van man en vrouw, en dikken dat vervolgens aan. Als het niet zo bespottelijk was zou ik moeten toegeven dat er iets in zit: ondanks Harvey C. Mansfields klaagzang "Manliness", namelijk het wegkwijnen van de "echte man", voelen een heleboel vrouwen zich niet op hun gemak in deze vooral door testosteron gestuurde wereld.

Alles moet snel. In de randstad is het onmogelijk geworden om op een rustige manier te kachelen: je wordt onmiddelijk gebumperkleefd als je het waagt je aan de maximum snelheid te houden. Je kan ook niet meer rustig in- en uitparkeren langs de straat, of in- en uitvoegen op de snelweg : bolides vliegen je om de oren en bezorgen je een hartaanval. Steeds meer vrouwen (en senioren) die een, laat ik zeggen, Amerikaanse rijstijl hebben, durven steeds minder te rijden, waardoor de testosteronisering van de openbare ruimte aldoor toeneemt.

Kindjes naar school brengen: dat gaat met een vaart! Probeer eens rustig met je koters naar school te wandelen: je wordt van de sokken gereden... door fietsers. Niet zelden zit er op die fiets een ouder met ook zijn kleuters achter- en voorop, en kijkt hij je met venijn na omdat je het waagde om voor zijn op volle vaart gelanceerde voortuig te oversteken. Want oversteken is dan ook onmogelijk geworden: kilometerslange linten van driftig peddelende werkfanaten moet je zien heelhuids te doorkruisen, jij en je schare kindjes-en-aanhang om je heen. Het enige wat eventueel helpt is om rustig af te wachten tot er een auto komt, en je dan met kindjes en al ervoor werpen: de auto zal wel stoppen, in tegenstelling tot de hordes blinde gekken op hun stalen rossen. Dat de stadsbestuurders geloven dat je ongestraft nog meer bevolking in deze stad kunt proppen is voor mij het bewijs van hun overmogen, van hun stupiditeit, of op zijn minst van de onkuisheid van hun belangen.

Op het werk moet alles liever gisteren dan morgen af. Deadline: een woord dat je in mijn jonge jaren slechts sporadisch hoorde, meestal in verband met een vak in de journalistiek. Tegenwoordig heeft iedereen deadlines, ze regeren ons leven. Het ontluisterende programma "Terug op de werkvloer" heeft prachtig aangetoond hoe grote organisaties omgaan met de werknemers die het praktische werk moeten opknappen: schoonmakers krijgen een paar tellen de tijd om een handeling te verrichten, en chop chop! door naar de volgende. Niet dat ik voor de Afrikaanse arbeidsethos pleit. Ik zag ooit op een politiebureau een schoonmaakster tergend langzaam voortschuifelen met haar poetskarretje, zo traag dat ik mezelf inwendig moest vastklinken aan mijn stoel: ik had bijkans de hightech bezem van haar handen gerukt. Maar tussen deze extremen liggen onontgonnen lappen land aan prettige arbeidsomstandigheden te winnen.

Ondertussen wordt er steeds meer door obductie verkregen informatie verzameld waaruit blijkt dat je bij babies wel een soort van voorkeuren en aanleg in de hersenen kunt waarnemen, maar dat wij de ontwikkeling van deze organen voornamelijk ons verdere leven blijven sturen. Kortom: we activeren bepaalde gebieden naar mate we ze meer gebruiken, en die gebieden groeien. Een taxichauffeur zal op een gegeven moment een andere hersenkaart verkrijgen dan een boekenwurm. Vrouwen kunnen dat dus ook: als de Nederlandse vrouwen eeuwenlang de was deden, op de kleuters pasten en elke dag een uur kwijt waren aan het schillen van de piepers, dan zullen hun hersenen daar anders uit zijn gaan zien dan die van hun Russische pendanten, die vroeg in de geschiedenis door de communisten uit achter het fornuis vandaan zijn gesleept en op allerlei mannenposten zijn gezet. "Oefening baart kunst": het aloude adagium krijgt een moderne echo. Aan ons dus om onze hersenkaart handiger in te delen, met bekwaamheid in velden die voor ons gunstiger uitpakken dan het eeuwige zorgen voor kindjes en oudjes.

Ondanks de hormonen. Waar wij vrouwen echter mooi een probleem mee hebben. Dat wil zeggen: zolang wij moeten functioneren in een testosteronvolle wereld. Want het zijn wel degelijk onze hormonen die ons doen zorgen. Als we zwanger zijn razen de niet-zwangeren ons voorbij. Terwijl we zogen pikken de kinderlozen onze zuurverdiende baan in. Gedurende wandelingen met de koters brokkelt onze economische zelfstandigheid af. En als we eindelijk oestrogeen-af zijn, als onze testosteronspiegel door de leeftijd die van de mannen benadert, dan, geconditioneerd door een levenlang zorgen, zorgen wij voor onze ouders en voor de andere behoeftigen in deze wereld. Moeten we maar de vrouwelijke hormonen afschaffen om mee te mogen draaien in de malemolen? Kinderloos blijven? Liefde en aandacht niet meer als rijkdom zien? Of accepteren wij onze achterstand als een fact of life en proberen wij er het beste van te maken?
Tags: m/v, Amsterdam

- Aanraders -

De toerist

Is Amsterdam goed voor de toerist? Nee. Het is er druk en bruusk. De toerist wordt om de haverklap van de sokken gereden door fietsers met veel haast in nauwe straten met nauwelijks een stoep of voetgangers botsen frontaal tegen ze aan. In plaats van excuses krijgt de toerist een boz...

(lees meer)

AT5

De toekomst van AT5 is ongewis. De financiën willen maar niet rond. De stad Amsterdam moet bezuinigen en integere zakenpartners (die zich niet met de inhoud bemoeien) blijven schaars. Het is verschrikkelijk, want AT5 is een moordzender en hoort bij Amsterdam als de Blauwe Brug of de Albert Cuyp....

(lees meer)

Geld

"There are so many ways of earning a living and most of them are failures." Gertrude Stein, HildaVrouwen en geld, dat wringt. Vrouwen hebben er een handje van om te excelleren in beroepen waar ze geen stuiver me...

(lees meer)

Wit paard

Een wit paard is geen paard, volgens de Chinese wijsgeer Gongsun Longzi. Wat is dan een prìns op een wit paard? Zover het collectieve bewustzijn van de westerse vrouwen terug in de tijd reikt, hangt die zogenaamde prins als een wolk boven hun geluk. Het begint als meisje. Al eeuwen worden zij ...

(lees meer)

Amour

Moi je suis vieille et très très très fatiguée. Mais par contre je suis plus heureuse que je ne l'ai jamais été. J'ai redécouvert le pouvoir de l'amour. Non pas l'amour romanesque, mais l'amour universel, l'amour qui est plus fort que la haine, l'amour qui est le ciment du monde. L'amou...

(lees meer)

Hangjong

In de NRC van 15 januari 2010 een paginagroot artikel over Fatima Lamkharrat, een Rotterdamse met Marokkaanse roots die haar steentje bijdraagt aan begrip tussen de verschillende bevolkingsgroepen die Rotterdam-Noord rijk is.Niet elke buurt heeft zijn Fatima Lamkharrat. De onze niet, bijvoorbeeld, w...

(lees meer)

Foute architectuur

De afgelopen tijd wordt er in de media sterk afgegeven op de bebouwing op de Oostelijke eilanden. Ronald Hooft doet dat naar hartenlust in zijn rubriek over architectuur in het Parool van 23 december 2011, Herman Wals valt hem bij op D66blog. Jaren heb ik, net als zij, de monstruositeit van de kanar...

(lees meer)

Valentijn

14 februari mag dan wel Sint Valentijnsdag zijn, de Dag van de Liefde, de dag dat je een brief krijgt van een stiekeme aanbidder, dat je vaste maat je trakteert op iets lekkers zoals eens flinke aandacht om maar iets zeldzaams te noemen, vandaag is het de Dag van de Maîtresses. Zegt mijn bloemiste...

(lees meer)

De Macht der Designmaffia

Gij kunt mijn naam doen schrappen uit de burgerlijke stand. Al wat aan mij herinnert zij vergeten en verbrand. Wanneer dit lied u nog bereikt, verneem het enkel als wind en eeuwigheid, een bloem in uwe hand. Gerrit Achterberg Vrijdag moest ik bij de burge...

(lees meer)