Moeders & Werk

2 November 2011




Marianne Zwagerman heeft een boek geschreven. Hoewel... “Is dit een boek?” riep Bleker bij Pauw & Witteman. Daar had hij een punt, en Marianne Zwagerman niet.

Haar betoog rammelde aan alle kanten. Ze verklaarde in het belang van vrouwen te willen opkomen, door ze te pushen om een “carrière” te nemen. Een carrière zou dan, in haar definitie, iets zijn dat meer dan 8 loners in dienst hebben inhield en meer dan 1 miljoen omzet per jaar. Hoe is dit te rijmen met haar voornemen vrouwen te willen helpen? Welke vrouw, welk MENS, kan zich permitteren om meer dan 8 personen in dienst te nemen en minstens 1 miljoen euro omzet te draaien? Je hebt het hier over een zeldzame categorie, over topvrouwen, over topmensen! Voor die doelgroep hoef je niet in te spannen, die komen er wel, no matter what. Marianne Zwagerman schrijft haar boek juist voor de normalere vrouwen, het midden- en laagsegment, zeg maar. Dat is een falabella vragen om 120 cm hoog te springen, en vervolgens die pony op haar kop geven dat het haar niet lukt. Ik ben zo beduusd dat ik me pardoes afvraag hoe ze met zoveel onnozelheid en gebrek aan relativeringsvermogen dat bedrijf met 8 medewerkers in de lucht kan houden.

Ik zou elk van haar argumenten kunnen fileren maar dat is verloren moeite: deze vrouw heeft al genoeg aandacht gekregen, met haar “is dit een boek”-boek. Waar het mij om gaat, is het lot van de vrouw. Want ik, in tegenstelling tot deze zgn powervrouw en haar kornuiten (Ellen Mees cs), heb wél het beste met vrouwen voor.

Ik heb het dan over moeders. Zoals ik eerder stelde is feminisme voor kinderloze vrouwen een open deur. Het zijn juist moeders die Marianne Zwagerman aanvalt, al blijft ze in alle toonaarden terug op dat woord komen – ze valt zgn niemand aan, ze laat zgn iedereen in haar waarde, ze vindt het zgn goed dat vrouwen mutsen zijn als ze dat zelf willen. Ik zal blijven strijden tegen de dwang om moeders te stigmatiseren als ze minder hard werken dan de kerels. Wij zijn geen kerels. We hebben babies geworpen, wat een aanslag op ons lijf is geweest zoals zij zich niet kan voorstellen, al denkt ze dat te weten omdat “haar collega 2 kinderen heeft gekregen zonder dat zij -M. Zwagerman – er last van kreeg”. De meesten onder ons hebben het wel degelijk zwaar te verduren onder de hormonale achtbanen van een vrouwenleven. De meesten van ons weigeren het prille leven van onze kroost te vergooien voor een drukke baan – een door mannen bedacht Frankenstein monster. Wat is er dan mooier dan een webshopje? Je kunt het makkelijk combineren met je gezinsleven, het geeft je een beetje zelfvertrouwen in deze maatschappij waar je niet telt als voltijds moeder. Als feministe zou je zeggen: optimale oplossing! Maar nee, er staan steeds weer vrouwen op die de heilige plicht voelen de rest van ons te moeten opvoeden.

Ik zie dit met lede ogen aan. Vanuit mijn positie en geschiedenis begaan deze vrouwen een misser. Zij zijn de spreekwoordelijke eerste generatie werkende vrouwen in Nederland. Net als de hippies uit de jaren dinges zich afzetten tegen religie en dogma's, zetten deze Nederlandse vrouwen zich af tegen alles wat riekt naar hun “moeder thuis met de thee.”

Ik ben, zoals al een eeuw lang normaal is in Frankrijk (sinds de Pruisische oorlog van 1870, toen de mannen in groten getalle het land verlieten), niet opgevoed door mijn meer dan voltijds werkende moeder, maar door mijn opeenvolgende oppassen. In Frankrijk is het al lang geïnstitutionaliseerd dat de vrouw werkt. Je kan niet eens anders, je komt simpelweg niet rond van een salaris, daar zorgen de opgelopen kosten voor levensonderhoud voor. Zo gaat het nu eenmaal in de economie: hoe meer er te plukken valt om meer er geplukt zal worden. Je vraagt moeders om zich in een heilloos avontuur te storten die niet terug te draaien valt, en dit over de rug van de kinderen. Ik heb een boodschap voor Marianne Zwagerman en Ellen Mees cs: ik had dolgraag een moeder bij de thee willen hebben. Een vrouw die zich niet voor het karretje liet spannen van geld en werk, die zich niet gek liet maken door de waan van de dag. Het ideaal dat ze voorstaan is een fata morgana. Het lijkt mooi maar uiteindelijk is iedereen daar de dupe van.

En nee, Mevrouw Zwagerman, zolang u kinderloos bent heeft u wat mij betreft geen recht van spreken over de positie van werkende moeders. U weet er een boek lang niets van. U heeft een boek voor meiden geschreven. U weet niet wat het is om een moeder te zijn en u weet niet wat het is om het kind te zijn van een moeder zoals u die voorstaat. Het eerste is namelijk vele malen moeilijker dan u denkt, en het tweede vele malen erger.

- Aanraders -

Aan de lijn

"Françaises doen niet aan de lijn" luidt de oneliner. Het is een mythe. Nergens wordt zo veel hardcore gelijnd als in Frankrijk.Hoe Mireille Guiliano, schrijfster van "French women don't get fat" en zelf geboren en getogen in Frankrijk, aan deze wijsheid komt is mij een raadsel dat ik niet anders k...

(lees meer)

Baas in eigen buik!

Er woedde eventjes een golf van verontwaardiging om deopen briefvan Mariska Orbán-de Haas aan VVD-Kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert in het Katholiek Nieuwsblad. Daarin, maar ook in de daarop reagerende goedbedoelde uitlatingen, veelvuldig genoemd: ‘De pijn en het verdriet van een abortus.’ ...

(lees meer)

Gil

Weten jullie nog van de toestand omtrent crèches: de buren konden ze niet meer verdragen en gingeneierenen zo gooien? Hoe schön. Een mini-oorlog in de stad. Een oorlog tussen wrede lelijke oude mensen en schattige hummeltjes die er niets aan kunnen doen dat ze zoveel decibels produceren. Niet d...

(lees meer)

Oplossing voor het vluchtelingenprobleem

De oplossing voor het vluchtelingenprobleem: het hele jaar door op all inclusive vakantie. Winwin. - heel goed tegen trauma's - cultureel identieke regio's als die van de vluchteling dus geen botsing tussen culturen - geen azc's in onwillige Nederlandse dorpen - voor de staatskas g...

(lees meer)

Ei kwijt

Inspraakavonden voor de buurt bij NIMBY-projecten, ellenlange threads over politieke kwesties op online fora, duizenden likes op posts voor of tegen iets, ook al helpt het allemaal geen zier, het is een zegen. Men wil namelijk zijn ei kwijt. Onze overheid heeft dat goed begrepen en maakt daar...

(lees meer)

Boer zoekt vrouw

Vorige week heb ik voor het eerst naar Boer zoekt Vrouw gekeken. Ik weet het, ik ben er schromelijk laat mee. Dit soort TV trekt me gewoon niet. Eerst vond ik het best geinig. Al die boeren die tegen het verwachtingspatroon in over hun emoties gingen uitweiden. Meesterlijk. Ik had nog niet begrepen ...

(lees meer)

Kazerne Kiest Kunst

24 november. Ik loop van het Kwakersplein naar het Bellamyplein. Op het bruggetje overvalt de weidsheid mij. Het braakliggende grasveld waar de buurt zo blij mee is heeft een gigantisch gat gecreëerd, waarboven de hemel zich magnifiek uitvouwt, nog blauwig aan het einde van deze middag, met rep...

(lees meer)

Kapsones

La Vallade, dat is zo'n plek waar iedereen in de Watergraafsmeer de mond vol van heeft. Dáár moet je blijkbaar zijn, als je tenminste wilt eten, het liefst in een Franse atmosphère. Die hele hang naar dat Franse komt mij als ex-Française de keel...

(lees meer)

Het vrouwenquotum

De discussie over het quotum voor vrouwen aan de top is weer opgelaaid. Grosso modo twee kampen: - de voors - de tegens Waarbij de tegens het op een nieuwe boeg gooien. De mantra VROUWEN ZIJN LUI wordtnet zo vaak herhaald tot de vrouwen, die van zichzelf al niet zo sterk in hun schoenen staan...

(lees meer)