Het Plagiaat

30 September 2009



Een van de zeldzame constanten in mijn leven is dat ik van de ideeën barst. Ze spruiten welig in de voedzame zachte grond van mijn brein. Maar owee als ik mijn bedenksels tegen kom in een publicatie of een uitzending. Dan kan ik daar niet meer met goed fatsoen over schrijven.

Gezien de omvang van de bevolking en van de communicatiemedia is het niet gek dat ideeën gelijktijdig ontstaan, op verschillende plekken, in verschillende mensenhoofden. Volgens Rupert Sheldrake, bedenker van de morfogenetische velden, nemen wij ideeën en vaardigheden zelfs van elkaar over, door een soort "telepathie van de aarde" of zoiets. Ik zou mij dus geen zorgen moeten maken over de originaliteit van mijn vondsten. En toch doe ik dat. Waarom?

In landen waar het individu gewaardeerd wordt om de mate waarin hij voldoet aan het collectief, zoals Japan, is plagiaat een goede zaak, ja zelfs geïnstitutionaliseerd. Kunst is (was?) daar meer de vaardigheid om schoonheid vlekkeloos te reproduceren, desnoods van andere kunstenaars, dan op de proppen te (moeten) komen met ontboezemingen vanuit het diepe van jezelf -- jezelf en de daaraan (door ons in het Westen) gekoppelde eigenheid een laag genoteerde waarde kennende.

In het Westen is plagiaat een vieze, criminele bezigheid. Toen in het werk van Adriaan van Dis elementen werden gevonden die sterk leken op andermans proza, zonk zijn ster onverbiddelijk, helaas. Patrick Süskind heeft ook plagiaat gepleegd, en niet zo'n beetje ook. Een hele pagina van zijn "Het Parfum" (wanneer de hoofdpersoon de brug oversteekt naar het eiland in de Seine waar het atelier van de parfummaker zich bevindt) is woord per woord vertaald uit een beschrijving van diezelfde plek in La Reine Margot van Alexandre Dumas. Ik merkte die overeenkomst in de vroege jaren '90 maar heb er tot dusver niemand over horen vallen.

Ik ben een produkt van mijn cultuur. Ik moet derhalve op dieet. Niet meer lezen. Lezen (en ook surfen op het internet) beïnvloed mij ook op andere fronten teveel. Ik ga dan hoerig schrijven. Dingen die ik denk dat lezers leuk vinden. Mag ik niet doen van mezelf. Ik schrijf immers voor hoi oligoi, voor zeldzame gelijkgestemden, en het gaat niet aan deze hoedanigheid te verloochenen.



.

- Aanraders -

Citizen of the World

Deze maand in Civis Mundi (Lees dat blad!) een special over burgerschap. Erg leerzaam.In hun respectieve bijdragen vertellen S. W. Couwenberg en R. Bodelier onder meer over de wereldburgerschap van Prinses Maxima. Ik begrijp nu dat dat wereldburgerschap niet iets is dat zomaar voor iedereen is wegge...

(lees meer)

Queen of the World

You may say I'm a dreamer But I'm not the only one I hope someday you'll join us And the world will be as one John Lennon If I were Queen of the World, I would address the people of the World in the following manner: People of the World, Thank you for electing me. Together...

(lees meer)

De Partij voor Castratie (PVC) m/v

Vorige week een demonstratie tegen Annabel Nanninga en haar vermeende immigratiepolitiek, vandaag in de Volkskrant een pleidooi voor rantsoenering van vlees en vliegreizen. Op het oog 2 volstrekt losstaande feiten, in werkelijkheid 2 redenen om te stemmen op mijn nieuwe politieke partij, de Partij v...

(lees meer)

Los

Is het nog mogelijk om los van elke structuur ook te leven? Of hebben vadertje staat en moedertje economie overal hun greep op? Een puur theoretische vraag van mijn kant gezien ik, zoals 99,99% van de bevolking, niet zonder enige vorm van systeem gedij. Bij dat percentage schat ik dat 1 op de 10 ...

(lees meer)

Gaza

Gisteren zijn de ondergrondse gangen van Gaza gebombardeerd. Daar liepen vast ook kindertjes die zojuist een kalf of een lammetje terug sleepten naar huis. De rillingen lopen je over de rug. Voor Israeli's is het niet te doen om onschuldigen te ontwijken: strijders en burgers, het loopt in Gaza alle...

(lees meer)

Weelde

Deze tijden doen me denken aan de Franse Revolutie. Aan meer revoluties. Aan álle revoluties. Het ís een revolutie! Want in revoluties gaat het zo: de have nots keren zich tegen de haves. En hoe je het went of keert, niettegenstaande wat die arme professor uit Denemarken (rust in vrede...

(lees meer)

Polderen

Les Hollandais sont adeptes d'un 'polderen' forcené, une sorte de parlementer visant un compromis qui satisfera tous les participants à une question, issu génétiquement de leur passé dans les marécages, òu l'élaboration d'un...

(lees meer)

1985

George Orwell zat er niet veel naast. Want niet 1984 maar 1985 blijkt de ultieme tijdsgrens te zijn geworden. In termen van moderniteit dan, van mee kunnen met de nieuwe tijd of niet.Bij sollicitaties voor whitecollar-functies blijft de blik tegenwoordig slechts schallinks op de inhoud van opleiding...

(lees meer)

Catharsis

Het Amerika van de jaren 60 produceerde een golf van verontwaardiging tegen rock n roll. Tegen, met de kennis van nu, zoetsappige lieden als Chuck Berry en Elvis Presley. De burgerlijke braveriken van weleer vonden de teksten aanstootgevend. Of het ritme. Of de moves. Het deugde allemaal van geen...

(lees meer)