Zoals in het buitenland

14 Januari 2013





De schrik slaat mij om het hart als ik lees dat de overheid 'naar het buitenland' heeft gekeken en de conclusie heeft getrokken dat het zo niet langer kan. Dat is namelijk de afgelopen drie decennia steeds de aankondiging van groot onheil geweest. Van privatisering van de nutsbedrijven tot de Fyra via het uitkeringssysteem, alles wat lekker was aan Nederland is op de zeepplank gezet en vervangen door een rabiater model: 'zoals in het buitenland'.

In the spur of the moment naar het station lopen om de trein te nemen, dat gaat niet in het buitenland. Daar moet je van tevoren een ticket reserveren. Dat systeem wordt ons nu al opgedrongen als we richting België of Frankrijk reizen. Een jeugdwerkeloosheid van 25% (vroege jaren '80)? Dan geven we toch elke werkloze een uitkerinkie waar hij of zij minimaal van kan leven? Ondenkbaar in mijn geboorteland. En toch heeft dat systeem ons, de verloren generatie van de jaren '80, zonder gruwelijkheden door de ergste crisis geloodst. Wat hadden we anders gemoeten, wij, de jonkies die volwassen werden onder de brede demografische parasol van de babyboomers? Wij, die nergens een baan konden krijgen omdat die tot in lengte van dagen bezet werden door een onmetelijk leger aan 40-plussers? Maar nee. Zeepplank. Weg met die uitkeringen. Anno 2013 moet iedereen zijn eigen broek ophouden, niet waar.

Toen ik hier aankwam (1984) kon ik mijn ogen niet geloven: je kon als arm jonkie in het centrum wonen! Zelfs uitkeringstrekkers woonden in het centrum! Je kon werkelijk een etage in het centrum huren voor een schijntje. In Parijs was dit ondenkbaar. Appartementen in het centrum werden bevolkt door vermogenden. Of het moest gaan om stukjes van 6m2, uit tochtige zolders geknipt, die tegen woekerprijzen aan studenten werden verhuurd. Ja, daar had de markt vrij spel. In een hoofdstad van een welvarend land wil iedereen wel wonen, dus do the math... 'Is dat dan zo erg?' roept u. Nou, in mijn Parijse tijd prostitueerden de jongelingen (m/v) zichzelf om toch met hun vieren of vijven opgekropt in een paar vierkante meters in het centrum te bivakkeren, of ze gingen harddrugs dealen – met een gewoon bijbaantje kwam je er niet. Ik heb dat met eigen ogen gezien, en veel ook. Jongeren van allerlei pluimage, niet alleen wie voor een dubbeltje geboren was. Want jongeren willen dat coûte que coûte, in het centrum wonen. Ze willen dicht bij where it all happens zijn, dat moet van hun ontwikkelingsdrang. Het centrum van een grote stad is, als woonplek, ook veel beter geschikt voor jongeren: later in je leven krijg je toch meestal behoefte aan meer rust. Hoe opgelucht was ik toen ik de Amsterdamse situatie leerde kennen! Zo kon het dus ook. Met ruime sociale woningen, via een ranglijst te verdelen. Wat een rijkdom voor het volk!

Maar de Nederlandse autoriteiten hebben de dealende jeugd in de Parijse binnenstad blijkbaar niet gezien, noch de jongens en meisjes die met hun velen in één aftands, ongezond en onveilig kamertje sliepen, tegen een torenhoge huur. Of niet wíllen zien. Het is immers niet in hun belang om de defecten in de door hen gewenste ontwikkelingen te erkennen. Ze hebben nu 'naar het buitenland' gekeken, en geconcludeerd dat ze toch echt te soft voor ons zijn geweest, hier in Nederland. Sociale woningen? Ranglijsten? Voor een prikkie in het centrum van de hoofdstad wonen? Alsof dat kan in het buitenland kan! Zeepplank, helling, gracht. Weg ermee. Marktconform is het credo van de 21ste-eeuw.

[Op AT5.nl en Nurks gepubliceerd]

- Aanraders -

Baas in eigen buik!

Er woedde eventjes een golf van verontwaardiging om deopen briefvan Mariska Orbán-de Haas aan VVD-Kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert in het Katholiek Nieuwsblad. Daarin, maar ook in de daarop reagerende goedbedoelde uitlatingen, veelvuldig genoemd: ‘De pijn en het verdriet van een abortus.’ ...

(lees meer)

Trolls en pseudoniemen

<rant> In mijn zelfbeeld schrijd ik zen door het leven. De werkelijkheid is weerbarstiger. Ik erger me aan dingen. Ik word soms ook ronduit pisnijdig. Waar ik het minst tegen kan is onderworpen worden aan middelmatige geesten. Ik vrees dan ook voor de dag dat ik onmachtig onder controle zal...

(lees meer)

Zondag in Ikea

Smak smak smak – drie kussen – “Het was leuk! Moeten we vaker doen” roep ik tegen mijn zoon bij het afscheid op Amstel station. Hij verdwijnt via de schuifdeuren naar het Westen, ik door die naar het Oosten. We komen zojuist uit de Ikea, waar we de hele zondagmiddag hebben doorgebracht. Iet...

(lees meer)

Wat is het Blogbal?

(aantekeningen ivm interview BNR Radio 6 maart 2014) WIE BEN IK Ik ben blogger Oud Zeikwijf, van blogs als Sargasso en Nurks, en 3 jaar de huiscolumniste van at5.nl geweest. Ik ben de bedenkster en organisatrice van het Blogbal. WIE KOMT ER het maakt niet uit wie komt. ...

(lees meer)

Griekenland

Laten we barmhartig zijn voor de Grieken Ze zijn erin geluisterd door de banken. Must seede docu van Tegenlichtover de bloedstollende rol van Goldman Sachs in het uitbuiten van Griekenland. Daarin luidt Tegenlicht de noodklok. De rest van de pers heeft deze boodschap helaas niet overgenomen (waarom ...

(lees meer)

Lord of the Vuvuzela

And now for something completely different, I dare present you Dause von Kippfest, Lord of the Vuvuzela, in his latest clip: Meer van Kippfest op Marhime.com en Nurks....

(lees meer)

Het Witte Kippenplan

[vervolg op Het Van Heutsz monument] Jasper: [Bij het Van Heutsz monument] Ik wil daar niet te veel in organiseren dus ik probeer dat met ideeën te spreiden dus ik heb gezegd tegen Auke Boersma die naast me stond: "Zeg, moet je horen, we moeten wachten tot zonsopgang en dan pas lop...

(lees meer)

Ambtenaren in tijden van nood

Ambtenaren regeren ons land. Ambtenaren hebben gestructureerde brains die uitmuntend presteren in normale omstandigheden. Ze verdelen de informatie in handige hokjes volgens vaste stramienen. Bij het gewone leven werkt dit prima. Bij rampen en oorlogen echter, zijn ambtenaren de laatsten...

(lees meer)

Aan het werk

Voor het eerst in mijn leven heb ik geen zin. De taken grijnzen mij tegemoet; hun tanden geel van sleur, uitnodigend, dreigend. Ik wil terug naar bed. En dan huilen. Ik wil terug naar de besneeuwde velden zo ver het oog reikt, de wegschietende hazen, de kraakheldere hemel boven oneindig wit lan...

(lees meer)