Waterland Oost

14 Februari 2012



Vrijdag, stralende ijsdag. “Schaatsen!” mailt vriendin. Met de heerlijke, eenzame, tochten van pakweg 15 jaar geleden in het geheugen snellen wij naar Uitdam. Wie schetste onze verbazing toen bleek dat het ijs zwart van de mensen zag. Het leek alsof iedereen ijsvrij had. Ik durf te wedden dat u op die dag overal in de stad lege balies hebt aangetroffen op uw gang naar winkels en/of instanties. Want iedereen was hier, in Uitdam, op het bevroren water.

De Waterland-Oost tocht was bezig. Of zo iets.

“Nou dan halen we toch een startbewijs?” Blijmoedig binden we de ijzers onder en vangen wij de 25 km (kleinst mogelijke) afstand aan, iets dat we eens volbrachten. Na 200 meter geef ik het op: het lijkt wel de Jaap Edenbaan. Om de haverklap scheren de snelheidsduivels om je heen. Het geklap van hun schaatsen kondigt hun komst aan, en, ondanks de royale breedte van de geveegde vaart, gaan ze niet hogerop, nee, telkens duwen ze je de rietkraag in. Ik roep vriendin, die onverstoorbaar vooruit schaatst: “Dit is niet de bedoeling. Ik was toe aan een dagje rust, en nu zitten we diep in de testosteron.”

Ze beaamt. We keren. De helikopter van AT5 cirkelt boven ons. Terwijl we voort ploeteren om zonder kleerscheuren de tegemoetkomende kudde over ons heen te laten gaan zie ik de ondertiteling voor me: “Twee deelnemers hebben de richting van de race niet begrepen.” Een vrouw vraagt ons wat we aan het doen zijn. Vriendin vraagt of zij een rustige schaatsplek kent. De vrouw is het niet eens met hoe we de drukte ervaren: “Het is juist heerlijk dat zoveel mensen op precies hetzelfde moment beslissen samen iets te gaan doen?” Ik antwoord dat ik het hier Spaans benauwd van krijg, dat ik het gevoel heb dat Nederland echt te vol is, dat ik gevangen ben en dat ik stik. Dat het me terug laat verlangen naar de leegte van de bergen van mijn jeugd. Ik hoor haar iets akeligs denken. 

We rukken ons los van haar zuigende werking en storten ons weer in de meute, tegen de stroom in. Een tegenligger roept tegen haar schaatsbuddy: “Je komt hier toch voor de sfeer?” De. Sfeer. De sfeer van zo hard mogelijk van A naar B gaan, zonder stil te staan bij de pracht van de omgeving. De sfeer van “opzij jij, met je slakkentempo.” De sfeer van duizenden fanaten met luid klappende en messcherpe  attributen onder de voeten, die met ijzingwekkende snelheid op je afkomen. Die sfeer. Ik weet niet hoe jullie dat zien, maar voor mij is het woord sfeer in een klap zijn betekenis kwijt. Gedevalueerd. Ontsfeerd. We mogen van nu af aan zeggen: “We gaan naar de woonboulevard voor de sfeer.” of  “We zijn op bezoek geweest bij oom Cor die in de nor zit. Wat een sfeer daar.” en zelfs: “Gisteren tante Truus begraven. Een sfeertje mensen!” Sfeer is niet meer. RIP.

- Aanraders -

Waterland Oost

Vrijdag, stralende ijsdag. “Schaatsen!” mailt vriendin. Met de heerlijke, eenzame, tochten van pakweg 15 jaar geleden in het geheugen snellen wij naar Uitdam. Wie schetste onze verbazing toen bleek dat het ijs zwart van de mensen zag. Het leek alsof iedereen ijsvrij had. Ik durf te wedden dat u ...

(lees meer)

Kamelenteen

Ik wil het hebben over kamelentenen. Of liever gezegd: over de uit de VS overgewaaide afkeer daarvan. Voor degenen die het niet weten: de kamelenteen is de vorm van het vrouwelijke geslachtsdeel, onder bepaalde strakke broeken zichtbaar. Strakke broeken die de boel omhoog trekk...

(lees meer)

Brief aan Pieter Hilhorst

Goede ingezonden brief van u in het Parool. Verwoordt op de komma wat ik vind van het woonbeleid. Ik heb in Tokio en Parijs gewoond en vond het in Amsterdam een verademing. In Parijs was het al 30 jaar geleden precies zoals waar u voor waarschuwt: de woekering van de markt, waardoor jongeren en mind...

(lees meer)

Mr. Postman

Mister postman look and seeIf there's a letter in your bag for meThe BeatlesDe postbezorgers staken, en we merken het niet eens. Zo slecht is de postbezorging de laatste jaren geworden. Ik herken de nostalgie naar de tijd van de lijfelijk bezorgde brieven in het artikel van Julie Phillips van 3 janu...

(lees meer)

Ursula

Hebben jullie een idee van de gruwel om een perimenopausaal lijf in een Ursula Andress-bikini te moeten persen? Voor de 40- onder ons: de perimenopause is de tien jaar durende PMS-hel die aan de menopause (de bloedloze jaren) voorafgaat, en met de bikini van Ursula Andress refereer ik aan wat de a...

(lees meer)

Zomergasten met Johan Simons

Wij Amsterdammers mogen van de VPRO Zomergasten op het witte doek gaan kijken. In de Uitkijk, met het benodigde natje en droogje van het huis. Ik heb even geaarzeld of ik dat niet zou doen. Maar met een hel verlichte laptop op die pluche in die verder donkere zaal gaan zitten leek me toc...

(lees meer)

Het rozenblaadje

Na dagen van onophoudelijke regens blijkt de zon te schijnen. Leuk! denk ik, en ik besluit de weg naar werk te belopen. Goed voor de botten, de spieren, de longen en de geest. In zo'n geval heb ik mijn aangename routes: loomrijke paden langs de gracht, eendjes en zwanen. Ze zijn zeldzaam,...

(lees meer)

De poedel

De poedel was reusachtig. Een reusachtige poedel, de witte vacht gemillimeterd op vier zwarte voeten en twee zwarte oren na, die fluffy waren gebleven. Hij trotteerde fier door het park, richting het hondenkransje verderop. Elke morgen kwamen de hondenbezitters bijeen op dit gedeelte van het ...

(lees meer)

Zomergasten

Het is Zomergastenseizoen geblazen. Een paar dringende oproepen aan de VPRO:1-Vermeld in de gids èn mondeling wanneer de fragmenten aggressie bevatten. De twee weerzinwekkendste tv-beelden die ik ooit in mijn toch wel lange leven voor mijn kiezen heb gekregen waren door Zomergasten uitgezonden; bee...

(lees meer)