Waterland Oost

14 Februari 2012



Vrijdag, stralende ijsdag. “Schaatsen!” mailt vriendin. Met de heerlijke, eenzame, tochten van pakweg 15 jaar geleden in het geheugen snellen wij naar Uitdam. Wie schetste onze verbazing toen bleek dat het ijs zwart van de mensen zag. Het leek alsof iedereen ijsvrij had. Ik durf te wedden dat u op die dag overal in de stad lege balies hebt aangetroffen op uw gang naar winkels en/of instanties. Want iedereen was hier, in Uitdam, op het bevroren water.

De Waterland-Oost tocht was bezig. Of zo iets.

“Nou dan halen we toch een startbewijs?” Blijmoedig binden we de ijzers onder en vangen wij de 25 km (kleinst mogelijke) afstand aan, iets dat we eens volbrachten. Na 200 meter geef ik het op: het lijkt wel de Jaap Edenbaan. Om de haverklap scheren de snelheidsduivels om je heen. Het geklap van hun schaatsen kondigt hun komst aan, en, ondanks de royale breedte van de geveegde vaart, gaan ze niet hogerop, nee, telkens duwen ze je de rietkraag in. Ik roep vriendin, die onverstoorbaar vooruit schaatst: “Dit is niet de bedoeling. Ik was toe aan een dagje rust, en nu zitten we diep in de testosteron.”

Ze beaamt. We keren. De helikopter van AT5 cirkelt boven ons. Terwijl we voort ploeteren om zonder kleerscheuren de tegemoetkomende kudde over ons heen te laten gaan zie ik de ondertiteling voor me: “Twee deelnemers hebben de richting van de race niet begrepen.” Een vrouw vraagt ons wat we aan het doen zijn. Vriendin vraagt of zij een rustige schaatsplek kent. De vrouw is het niet eens met hoe we de drukte ervaren: “Het is juist heerlijk dat zoveel mensen op precies hetzelfde moment beslissen samen iets te gaan doen?” Ik antwoord dat ik het hier Spaans benauwd van krijg, dat ik het gevoel heb dat Nederland echt te vol is, dat ik gevangen ben en dat ik stik. Dat het me terug laat verlangen naar de leegte van de bergen van mijn jeugd. Ik hoor haar iets akeligs denken. 

We rukken ons los van haar zuigende werking en storten ons weer in de meute, tegen de stroom in. Een tegenligger roept tegen haar schaatsbuddy: “Je komt hier toch voor de sfeer?” De. Sfeer. De sfeer van zo hard mogelijk van A naar B gaan, zonder stil te staan bij de pracht van de omgeving. De sfeer van “opzij jij, met je slakkentempo.” De sfeer van duizenden fanaten met luid klappende en messcherpe  attributen onder de voeten, die met ijzingwekkende snelheid op je afkomen. Die sfeer. Ik weet niet hoe jullie dat zien, maar voor mij is het woord sfeer in een klap zijn betekenis kwijt. Gedevalueerd. Ontsfeerd. We mogen van nu af aan zeggen: “We gaan naar de woonboulevard voor de sfeer.” of  “We zijn op bezoek geweest bij oom Cor die in de nor zit. Wat een sfeer daar.” en zelfs: “Gisteren tante Truus begraven. Een sfeertje mensen!” Sfeer is niet meer. RIP.






Op AT5 gepubliceerd.

- Aanraders -

Waterland Oost

Vrijdag, stralende ijsdag. “Schaatsen!” mailt vriendin. Met de heerlijke, eenzame, tochten van pakweg 15 jaar geleden in het geheugen snellen wij naar Uitdam. Wie schetste onze verbazing toen bleek dat het ijs zwart van de mensen zag. Het leek alsof iedereen ijsvrij had. Ik durf te wedden dat u ...

(lees meer)

Stadsdeelkantoor Oost

Toen ik laatst bij de tentoonstelling van Aatje Veldhoen in het CBK was merkte ik dat de ruimte verder doorliep. Nieuwsgierig volgde ik het brede gangpad naar het onbekende. In de verte moest zich een grote zaal bevinden met veel volk: dat hoorde je aan het geroezemoes. Halverwege kon ik de neigi...

(lees meer)

Camera obscura

Een jaar of tien geleden werd ik telkens verrast door figuren die rondliepen te fotograferen door de camera zo ver mogelijk van zich af te houden. Ik probeerde ze na te doen, zonder veel sukses. De plaatjes die ik in die periode geschoten heb zijn dan ook van het type: geen hoofden en/of geen voeten...

(lees meer)

Ma grande cope

Behouden vaart, ma beauté. ....

(lees meer)

Wintersport

Een rokerig, zwaar gelambriseerd café in een luxe skioord, 30 jaar geleden. De indianen van de streek - oorspronkelijke bergdorpbewoners - erken je instinktmatig. Aan een tafel tweepubermeisjes. Eentje groot van postuur, hoogblond met een slavisch profiel, de ander klein en donker, zoals de mensen ...

(lees meer)

Weerman

Jaren en jaren heb ik gedacht dat Gerrit Hiemstra klein was. Het beeld hield op bij zijn knieën, daaronder verbeeldde ik me een halve meter onderbeen. Tot op een dag de cameraman besloot (of opdracht kreeg) tot een ruimere shot, en ik tot mijn stomme verbazing vast stelde dat hij een reus was met e...

(lees meer)

de Post

Van alle gevallen van roekeloze privatisering van nutsbedrijven is die van de post het schrijnendst. Tot een jaar of 15 geleden was de post een secure moloch, met knusse filiaaltjes in elke woonwijk. Waar je ook woonde, je kon er naar toe wandelen. Je kon er je pakketten na...

(lees meer)

Wellness

Ik ben snipverkouden. "Ja duh, natuurlijk ben je verkouden" zult u roepen "dat komt door de kou dinsdag op de Valreep." Maar, waarde lezer, ik heb de hele winter niets anders gedaan dan feesten aflopen bij de Valreep, met -15 zelfs, en heb het allemaal glansrijk overlee...

(lees meer)

Recensie: Orlando

[Recensie: Orlando. Gezien: zondag 8 september 2013, Stadsschouwburg Amsterdam.] Op de vloer liggen grote planken die open en dicht kunnen, bedrukt met iets dat op het scherm wordt geprojecteerd: een reusachtige, kunstzinnige caleidoscoop. Het decor en de kleren geven het ti...

(lees meer)