Vuurwerk

2 Januari 2012



Mijn zus en haar gezin waren over voor Oud & Nieuw. Ze hadden geen idee hoe we dat hier vierden. Groot was hun verbazing om 12 uur toen de stad ontstak in apotheotisch geknal en gespetter. Zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt.

Mijn neefje van 13 was mee, en kon zijn geluk niet op: “Echt? Mag ik echt zelf het vuurwerk aansteken?” Ze hadden nooit van hun leven vuurwerkmateriaal van dichtbij gezien, laat staan aangestoken. Dik een uur is hij in de weer geweest met zijn lont. Zijn vader was ook in de hemel. Dat was toch wel een onuitgesproken jongensdroom die uitkwam.

Toen we klaar waren liepen we naar een groot gebouw in de buurt om de stad van bovenaf te zien. Ik zag de verwondering in hun ogen. Wederom wist ik: Amsterdam heeft het echt heel erg, dat magische. Zelfs een brombeer van 50 jaartjes, cynisch geworden door de tand des tijds, is opeens vrolijk en blij. Wat een spektakel! Bloemen van kleuren, hoog in de lucht, zover het oog reikt. Maar het is meer dan dat. Het is de catharsis. Dat je ziet, hoort, ruikt en weet: miljoenen mensen voelen zich nu, op dit moment, samen met mij, precies zoals ik. Zo duidelijk is dat nergens en nooit. Dat geeft een enorme kick. Een ongekende uitlaatklep voor een jaar in het gareel lopen.

Onder onze hooggelegen observatiepost hebben buurtbewoners een vuurtje gestookt. Ze voeden het met pallets, dansen erom, springen eroverheen. Er zijn trommels, en chanting. Opeens zien we een brandweerauto naderen. Ik zeg tegen mijn zwager: “Nu zul je duidelijk zien hoe Nederlanders zijn. Ze gaan niet ingrijpen.” Mijn zwager is zeker van wel: in Frankrijk zouden ze meteen de brand gaan blussen, al was het maar omdat je anders voor niets die hele wagen uit de stal hebt gehaald. Maar hier gaat het anders: het rode geval komt langzaam aanrijden, en stopt verderop om het gebeuren niet te storen De brandweerlieden stappen uit, doch blijven vlak voor hun vehikel. Ze aanschouwen de boel. Ze kijken elkaar aan en knikken: ze hebben te maken met ongevaarlijke lui. New Age-types, hippies. Beslist geen branieschoppers. Het vuur is midden op een leeg plein aangestoken, er is geen gevaar voor de volksgezondheid. Een brandweerman loopt voorzichtig naar de omstanders en praat met één van hen. We kunnen het niet horen, maar we begrijpen: er worden afspraken gemaakt. Waarna de hoeder onzer veiligheid wederkeert naar zijn collega's, ze allen in hun voertuig stappen en net zo onzichtbaar vertrekken als ze gekomen zijn.

Een subliem voorbeeld van het pragmatisme dat Nederlanders typeert. Wars van machtsvertoon. Uniek in de wereld. Hulde!

Een vrolijk 2012 aan mijn lieve lezers!


Gepubliceerd  op AT5.

- Aanraders -

Greer

Gisteren naar het optreden van Germaine Greer in Felix Meritis geweest. Ze gaf een lezing ter ere van de Nederlandse uitgave van haar boek over Ann Hathaway, de vrouw van Shakespeare. Wat een podiumbeest. Je vergeeft haar onmiddelijk alle bizarre standpunten die ze de wereld in lanceert, want ze is ...

(lees meer)

Vrouwendag

Alleen losers krijgen een dag. Losers by the million. Moeders waren zulke losers. Thuis gekluisterd aan koters & aanrecht. Gespeend van elke ontwikkeling. Dus een moederdag. Tot de vaderrrrs het niet eerlijk vonden en een eigen dag eisten, wat geschiedde. Een dag die beter aan de Dwaze Vaders...

(lees meer)

Girl power

Back in the old days in rural England, farmers would gather at the pub after a day of hard labour in the fields. They would drink a pint of beer and sing many songs. The youngsters novelties, the old ones ancient tunes now forgotten, like the one below:Outlandish Knight Flora thompson: "The ...

(lees meer)

Huurdertje pesten

Een hoop Amsterdammers zijn verwikkeld in een strijd om behoud van hun stulpje. Als je middenin zo'n gevecht zit, dan verlies je de werkelijkheid uit het oog. Dat gaat vanzelf. Je huis is een te ingrijpend onderdeel van je leven, je duikt in de problemen en gaat kopje onder. Terwijl je baat zo...

(lees meer)

Kleuter

>Hallo, ik ben een kleuter, een kleuter in Amsterdam. Ik ben hier geboren, op de Middenweg, tegenover de feestwinkel. Ik ga overal mee met mijn mammie en mijn pappie. Lopend aan de hand van een van mijn ouders, of op de fiets. Daarop hebben mijn ouders allebei een speciaal stoeltje voor mij gemaakt....

(lees meer)

Aan het werk

Voor het eerst in mijn leven heb ik geen zin. De taken grijnzen mij tegemoet; hun tanden geel van sleur, uitnodigend, dreigend. Ik wil terug naar bed. En dan huilen. Ik wil terug naar de besneeuwde velden zo ver het oog reikt, de wegschietende hazen, de kraakheldere hemel boven oneindig wit lan...

(lees meer)

Verlies

2012 was voor mij een jaar van verlies. Teveel mensen zijn van me heen gegaan. Ik was een boom die daar maar stond, en elke storm rukte een flinke tak van mij af. Op het laatst was ik nog maar een stronk. Ik had geen blaadjes meer, kreeg geen adem, en ging kopje onder. Ik wou niet meer l...

(lees meer)

Zwerver

Het is berekoud buiten. Daklozen worden onder dwang van de straat gehaald. Het doet mij denken aan de tijd dat ik op straat sliep, en dat een scharrel van me 's nachts stierf in de vrieskou. Hij was jong, in de twintig, en kerngezond. Sliep waar hij kon, net als ik. Die nacht was zijn keuze geval...

(lees meer)

Censuur

Een kleine handleiding hoe om te gaan met censuur:De Profeet (vrede zij met hem) was GEEN pedofiel.De Islam kweekt GEEN bloeddorstige gelovigen.De Koran is Joden en atheïsten welgezind.Marokkanen en Turken in Nederland hebben GEENZINS een achterlijke cultuur.Religies en andere strakke dogma's zijn ...

(lees meer)