Vongole

21 April 2017



Al weken, zo niet maanden, liep ik rond met een enorme zin in spaghetti a la vongole. Zin die ik steeds uit zuinigheid voor mij uit schoof, want die krengen zijn prijzig. Maandag hield ik het niet meer uit en spoedde ik me na het werk naar de visboer. Dicht. Maandag, hé. Dan maar dinsdag. Dinsdag geen kokkel te bekennen. "U kunt ze bestellen" sprak de visboerin "Dan heb ik ze morgen." Maar liefst twee netjes liet ik voor mezelf noteren. Zin had ik, en niet zo'n beetje ook.

De volgende dag, dat was gisteren, zat ik te trappelen op mijn bureaustoel. Toen ik eindelijk weg mocht van mezelf, rende ik naar de winkel alwaar mijn delicatesses vredig op mij zaten te wachten, nog badend in hun in dichte schelpjes meegenomen portie zeewater. Ik rekende af, en fietste zo snel ik kon naar huis.

Ik mocht me er natuurlijk nog niet op werpen, maar moest eerst wachten tot het hele gezin er zou zijn. Ik wachtte. Zoon binnen: check. Man binnen: check. Telefoon: dochter meldt dat ze later komt. Om 19:30 uur hou ik het niet meer, en begin te koken.

Ik spoel de stakkers onder koud water, gooi volgens voorschriften de kapotte schelpen weg, zet de rest in een pan op hoog vuur. Tegelijkertijd hak ik wat knoflook, peterselie en bieslook fijn. In een mum van tijd schreeuwen de kokkels geluidloos dat ze gaar zijn. Zaak is het nu de opengesperde muilen in een dunne zeef te gieten, om het kostbare kookvocht (zeewater!) te ontdoen van zand. Gezwind pak ik de steel van de pan en huppetee! in de zeef. Het is pas toen ik klokklokklok hoor dat ik besef: ik ben vergeten daar een bak onder te doen. Het hemelse vocht is regelrecht door de gootsteen gegaan.

Ik heb gehuild.

 

- Aanraders -

Honger

Met een gezin kom je snel achter het bestaan van het Niet Etende Kind. Niet dat u ze in mijn eigen nest zult vinden. Nee, daar maakt het fenomeen "groot gezin" korte metten mee. Zodra een bord langer dan 3 1/2 minuten onaangeroerd blijft staan, wordt dat weggeritst door een (wel) hongerige broer of ...

(lees meer)

Voltaire

Asis Aynan, één van de horde nieuwe aanwinsten van Het Parool, maakt zich druk in de krant van 19 april 2008 over de "witte roep" om een zwarte Voltaire.Een witte roep. Ik zou erover moeten googlen, maar in mijn herinnering was het Ayaan die het hardst om een zwarte Voltaire riep, en in haar kiel...

(lees meer)

Vooroordelen

Ik wil het hebben over het nut van vooroordelen en stel: vooroordelen zijn er om dagelijks getoets te worden. Uitzonderingen zijn er altijd, en het is bijzonder sneu als je geest zo vastgegroeid is in een bepaalde richting dat je die uitzonderingen niet alszodanig erkent. Maar vooroordelen hebben n...

(lees meer)

Vogelvrij

Een beeldhouwer kwam op de opening van een tentoonstelling waar een van zijn creaties was opgenomen. Toen hij voor het geplande vak stond schok hij. Het beeld was veranderd. Iemand had eraan gezeten. Hij riep de verantwoordelijke:-Joh, wat is hier aan de hand? Wat is er met mijn beeld gebeurd?-Wat b...

(lees meer)

Gogogirls

Ik moest vreselijk plassen, dus liep ik het eerste het beste cafeetje binnen. Blijkt het Japans te zijn, en ook in Japan, terwijl ik zonet gewoon in Nederland was, of was het toch niet zo? Je weet het tegenwoordig ook niet meer. 2 WC-deuren. Voor mij 2 zuid-aziatische meiden in gogogirlsattrib...

(lees meer)

De controleur

Een massieve doch zachtaardige Surinamer met een gebreide pet rappers style op zijn kale hoofd en oortjes in loopt langzaam het gangpad op om de kaartjes te controleren. Een tijdje later gaan de speakers aan. Een zware, warme stem: 'Reizigers, nogmaals bedankt voor uw gedane bijdrage. Verg...

(lees meer)

Vrouwendag

Alleen losers krijgen een dag. Losers by the million. Moeders waren zulke losers. Thuis gekluisterd aan koters & aanrecht. Gespeend van elke ontwikkeling. Dus een moederdag. Tot de vaderrrrs het niet eerlijk vonden en een eigen dag eisten, wat geschiedde. Een dag die beter aan de Dwaze Vaders...

(lees meer)

Parool

Het Parool. Mijn krant. Na jaren gezwoeg door stroperige reuzen Volkskrant en NRC en een korte flirtation met Trouw ben ik al decennia's verknocht aan die leuke stadskrant.Ik heb het Parool zien veranderen. Toen ik hem voor het eerst kocht, 25 jaar geleden, had zijn voorpagina nog iets naoorlogs in ...

(lees meer)

Polder

Uitheems zijn heeft nu en dan zijn voordelen. In het dealen met steeds verwender wordende kinderen heb ik de hardnekkigste exemplaren lange tijd doeltreffend angst weten in te boesemen met welgemeende zinnetjes als:-Pas op! Ik ben geen Hollandse moeder. Ik geef wèl petsen. Sterker nog ik hòu van p...

(lees meer)