Vogelvrij

25 Augustus 2009



Een beeldhouwer kwam op de opening van een tentoonstelling waar een van zijn creaties was opgenomen. Toen hij voor het geplande vak stond schok hij. Het beeld was veranderd. Iemand had eraan gezeten. Hij riep de verantwoordelijke:

-Joh, wat is hier aan de hand? Wat is er met mijn beeld gebeurd?
-Wat bedoel je?
-Nou, het was beslist anders toen ik het bracht, heeft iemand eraan gesleuteld of zo?
-O, dat! Ja hoor, dat is heel gebruikelijk. De rest van de inzendingen was allemaal 20 cm korter, dus hebben we de lengte daarop aangepast, zodat het een geheel werd. En luister eens, we hebben hier vakjes, he. Beelden moeten in het vakje passen. Als ze niet precies passen dan maken we dat ze passen. We blazen ze op of we verkleinen ze. 
-Nee maar hoe durven jullie! Dat was toch niet de bedoeling? Je kan er toch over communiceren? Waarom hebben jullie me niet gewaarschuwd?
-Zeg, denk je dat we daar tijd vooor hadden? Je hebt duidelijk geen idee van wat er allemaal komt kijken voor de opening. Een heksenketel was het! We hebben het op het nippertje gered!
-En wat is er met die neus gebeurd? Ik had er toch een neus in gebeiteld?
-Och, die neus, tja. Nee, neuzen zijn zò 2008, daar kunnen we niets meer mee. Die mòesten we inkorten. Die stond echt potsierlijk.
-Dit doet de deur dicht. Aju.

De begaafde kunstenaar vertrok en niemand vernam ooit weer wat van hem, want het was inmiddels overal de mode om beelden aan te passen aan de tentoonstellende omgeving. Ze hadden daar mensen voor die dat deden voor hun werk. Zij waren veel beter betaald dan de kunstenaars terwijl ze geen gave of talent bezaten, en ze konden overal moeiteloos werk vinden, hoe schools ze ook te werk gingen, hoe bot de bijl ook was die ze hanteerden, hoe vernietigend ze ook waren voor de kwaliteit van de Kunst. Ze heetten de Redacteuren.



.

- Aanraders -

Honger

Met een gezin kom je snel achter het bestaan van het Niet Etende Kind. Niet dat u ze in mijn eigen nest zult vinden. Nee, daar maakt het fenomeen "groot gezin" korte metten mee. Zodra een bord langer dan 3 1/2 minuten onaangeroerd blijft staan, wordt dat weggeritst door een (wel) hongerige broer of ...

(lees meer)

Vongole

Al weken, zo niet maanden, liep ik rond met een enorme zin in spaghetti a la vongole. Zin die ik steeds uit zuinigheid voor mij uit schoof, want die krengen zijn prijzig. Maandag hield ik het niet meer uit en spoedde ik me na het werk naar de visboer. Dicht. Maandag, hé. Dan maar dinsdag. Din...

(lees meer)

Nobelprisen

China noemt de nominatie van Liu Xiaobo een besmeuring van de Nobelprijs voor de Vrede. Wat pas een besmeuring van de Nobelprijs voor de Vrede was, was de nominatie van Barack Obama voor de mogelijk belangrijke daden die hij zou gaan verrichten. Die Nobelprijs voor de Vrede had moeten gaan naar het ...

(lees meer)

Verlies

2012 was voor mij een jaar van verlies. Teveel mensen zijn van me heen gegaan. Ik was een boom die daar maar stond, en elke storm rukte een flinke tak van mij af. Op het laatst was ik nog maar een stronk. Ik had geen blaadjes meer, kreeg geen adem, en ging kopje onder. Ik wou niet meer l...

(lees meer)

Sintvrij

Mij begint de vraag “Wanneer vieren jullie Sinterklaas?” danig de keel uit te hangen. Waarom die vraag überhaupt gesteld moet worden is mij een raadsel en een ergernis. Je vraagt toch ook niet: Wanneer vieren we Kerst? Of Oud & Nieuw? Die data staan vast. De datum voor de viering van Sinte...

(lees meer)</