Vlucht

22 Juni 2011



We zijn op weg naar een kernvrije samenleving, dat spreekt voor zich. Maar wat nu? "Zon en wind", schijnt de mantra te zijn. Wind, die hebben we hier in overvloed, maar turbinemoeheid begint te tieren onder de bevolking. Het is ook een aanslag op je welzijn, zo’n stroboscoop die je daglicht in mootjes hakt. Je zou van minder psychotisch worden, om maar te zwijgen over het voortdurend geraas van die kolossen. Zon-energie dan maar, die is lekker stil en nagenoeg onzichtbaar te verkrijgen. Een probleempje: in NL hangt driekwart van het jaar een dikke laag stoom tussen de aardbol waar we leven en de energie nodig hebben, en de zon, die de energie levert. Wat te doen?

Ik dacht eerst aan een kilometer hoge paal met een flink zonnepaneel erop geschroefd: maar dat dat niet kan ziet een kind. Dat kunnen we nog niet, kilometerslange palen maken. Een ballon dan? Een zeppelin, gevuld met helium, dat zou zweven net boven het wolkendeken, en dat de stroom via een (daar hebben we het weer) kilometerslang snoer naar beneden. Dat leek me een aanvaardbaar alternatief.

Tot ik vorige week weer eens in een vliegtuig zat en me bedacht dat zo’n kist zich daar toch uitstekend voor leent. Immer bovend de wolken verkerend, in de blakende zon, die anders zijn kostbare energie voor niets staat uit te braken. Wij zouden dat vliegtuig kunnen bedekken met zonnecellen (we is in dit geval jullie, of in ieder geval de techneuten onder jullie, want persoonlijk kan ik dat niet, een vliegtuig bedekken met zonnecellen). Eenmaal terug in het land lees ik dat het eerste vliegtuig op zon-energie een feit is.

Ik bedenk me wel meer op zo’n vlucht. Je hebt toch niets anders te doen, zeker als de vlucht tweeëneenhalf uur duurt en de hoofdstewardesse in haar machtswellust beslist ons te spenen van de film waar we recht op hebben. Ik vroeg me bijvoorbeeld af waarom een mooie dame in een video ons aanspoorde om bij dreigend onheil vooral naar het zwemvest onder onze stoel te grijpen. Wel tien minuten van de zendtijd werden gereserveerd voor het demonstreren van hoe je zo’n attribuut omdoet (“eerst uzelf, dan uw baby”, “bijvullen doet u door in de pijp te blazen”). Een ZWEMVEST! In een vliegtuig! Een parachute leek me – maar wie ben ik – beter. Zeker gezien het feit dat we uitsluitend boven land vlogen.

Bij het weggaan gaf ik een boodschap voor de (vrouwelijke) piloot door aan de stewardesse. Ons gezin heeft gevoelige oren, die gebruikelijk dagen na het landen nog pijn doen. Deze keer was de landing zacht. Geen spoortje pijn. Daar wou ik de piloot voor bedanken.
“Een zachte landing? Daar heeft de piloot niets mee te maken!” antwoordde de stewardesse.
“Wie dan wel?” vroeg ik me in diepe vertwijfeling af, terwijl ik naar de gate sjokte.




Eerder op Nurks gepubliceerd.

- Aanraders -

Design

Het Parool heeft een tijdje een serie gehad over de make-over van huizen. Mij vielen een paar terugkerende zaken op: het eindresultaat was steevast lichter, leger en hoekiger dan het startexemplaar. Maar ook onpraktisch, abstract, zielloos, ongezellig. En, daar wil ik de nadruk op leggen, gevaarlijk...

(lees meer)

Transgeen

Ik ben een kat in een verkeerd lichaam. Ik verlang naar een zachte vacht die ik schoon zou likken. Ik lig een gat in de dag, en in de nacht, te slapen. Je kan me dan op mijn buik aaien en ik spin. Als een vogel langs vliegt, spring ik naar het raam. Een vluchtende muis heb ik al bloothandig gepa...

(lees meer)

Félins

Op België 1 gisteravond het relaas van een tijgerfokker uit de VS. Bezat rond de twintig van die prachtige dieren waarmee hij een warme band had opgebouwd. Zonder vrees stapte hij in hun kooien, ze likten zijn gezicht, hij wandelde in de wei met de jongste aan de lijn.De documentaire was bedoeld al...

(lees meer)

Gogogirls

Ik moest vreselijk plassen, dus liep ik het eerste het beste cafeetje binnen. Blijkt het Japans te zijn, en ook in Japan, terwijl ik zonet gewoon in Nederland was, of was het toch niet zo? Je weet het tegenwoordig ook niet meer. 2 WC-deuren. Voor mij 2 zuid-aziatische meiden in gogogirlsattrib...

(lees meer)

Nieuwe Haring explained to foreigners

You, foreigner in the Netherlands, for sure will have heard of haring, this little fish the size of a sardine, which the Dutch prefer to eat cold, and raw. Because they are not totally nuts they season the small corpses with pickled cucumber, called zuur, and raw onions, called ui. ...

(lees meer)

Camera obscura

Een jaar of tien geleden werd ik telkens verrast door figuren die rondliepen te fotograferen door de camera zo ver mogelijk van zich af te houden. Ik probeerde ze na te doen, zonder veel sukses. De plaatjes die ik in die periode geschoten heb zijn dan ook van het type: geen hoofden en/of geen voeten...

(lees meer)

The best a man can get

In mijn kindertijd kwam tot mijn jeugdige oortjes het baanbrekende nieuws van een wereldschokkende ontdekking: het scheermes met twee mesjes. Met veel bombarie van dure TV-reklame op prime time werden de hotste hoedanigheden van deze uitvinding breed uitgemeten. Je zag het tekenfilmpje van een haar,...

(lees meer)

Droog

“Second Hand” van Maarten Baas Hebt u ook zo'n last van het regenseizoen? Tast het uw goede humeur aan? Een remedie, en helemaal gratis: ga eens langs winkel Droog in de Staalstraat. Het komisch effect zit hem in twee dingen: ten eerste de spullen. Onvoorstelbaar. Ten tweede: de prijs. Je komt ...

(lees meer)

Foute architectuur

De afgelopen tijd wordt er in de media sterk afgegeven op de bebouwing op de Oostelijke eilanden. Ronald Hooft doet dat naar hartenlust in zijn rubriek over architectuur in het Parool van 23 december 2011, Herman Wals valt hem bij op D66blog. Jaren heb ik, net als zij, de monstruositeit van de kanar...

(lees meer)