Trauma

11 Mei 2008



Voor degenen die de rest van mijn leven willen zien in het kader van "getekend door die en die gebeurtenis": niet. Niet getekend, niet getraumatiseerd (een trauma loop je trouwens op in je "trauma"= de eerste 2 jaar van je leven; ervaringen daarna kunnen zeer vervelend zijn, maar trauma's zijn het niet). Net zo min als de drang tot vernieuwing van Hirsi Ali slechts zou voorkomen uit het weghalen van haar clitoris. Vrouwen zoals Hirsi Ali en ik zijn daar te sterk en te intelligent voor. We maken dingen mee en die nemen we mee in overweging. Dat kun je ook doen als je dat op TV ziet, alleen is het bewijs onomstotelijk geleverd als het je zelf overkomt: je hoeft niet te twijfelen aan het waarheidsgehalte van de verschikkingen.

Ook wat dat betreft heb ik geleerd van mijn oma, die ontberingen heeft meegemaakt waar ik u tegen zeg (en die bijvoorbeeld mijn verkrachting in een luxueus pornografisch uitje degraderen). Ooit vertelde zij mij over de arrestatie van mijn opa door de plaatselijke Gestapo. Op de vroege ochtend kwamen zij haar man weghalen en bleef ze achter met drie kindjes, mijn tante M. als een baby op haar arm. Ik vroeg: "Oma, was dat niet afschuwelijk?" Zij antwoorde _ en dat zou mijn leven veranderen: "Vrouwen zoals ik zijn niet kapot te krijgen." Ik heb er mijn mantra van gemaakt.

Ik zie verborgen dingen in slachtofferschap, bijvoorbeeld dat het oog van de maatschappij zwaarder weegt dan het werkelijke leed. Het meisje van Dutroux heeft een afgrijselijke tijd gehad als sexspelletje van een pedofiel, maar het werkelijke leed begon pas toen ze werd bevrijd, wanneer het oog van de maatschappij op haar viel, wanneer ze besefte dat ze voor de rest van haar leven als het meisje van Dutroux zou doorgaan. Vanaf dat moment was er een vies etiket op haar geplakt. Daar kwam bovenop dat om in leven te blijven zij volop mee had gedaan aan het Stokholmsyndroom: zij had haar belager behaagd. Bij haar bevrijding voelde zij zich daar schuldig over. Ik leef immens mee met dat meisje en hoop dat zij iemand is tegengekomen (een psycholoog, een vriendin, een moeder, een helper) die tot haar is doorgedrongen met de mededeling: "Je MOEST wel. Je MOEST."

In een Afrikaans land waar de verschikkelijkste verminkingen gemeengoed waren zijn ze gewoon om, als het conflikt is begraven, de daders een reinigingsritueel te laten ondergaan. Na afloop worden zij weer opgenomen in de samenleving. Slachtoffers en daders leven verder in harmonie _ tot het volgende conflikt uitbreekt. Je kan het stom vinden, maar ze gaan wel uit van het besef dat iedereen een potentiele dader is. Dat weten we niet, dat willen we niet weten, misschien omdat we sinds de eerste eeuwen na Chr. ondergedompeld zijn in het Christendom, dat een strikte onderscheid van Gods Goede en Duivels Kwade maakt, of vanwege een ander geloof, in de psychologie bijvoorbeeld, dat stelt dat geleden leed voor eeuwig schadelijk blijft. We horen wel van onderzoeken waarbij de proefpersonen massaal levensbedreigende bevelen volgen, maar we handelen er niet naar.

Wanneer het oog van de maatschappij zou veranderen, van _ eigenlijk _ streng puriteins naar openminded, dan kunnen meisjes die zich uitkleden voor een webcam zeggen: sexspelletjes zijn er nu eenmaal. We zijn mensjes, en als we blijven in de sfeer van het spelen, dan houden we ervan. We schamen ons niet, we gaan niet bij Nova een schuldbekentenis afleggen onder het mom: "Die viezerik heeft mij doen uitkleden." We zijn sterk.

- Aanraders -

Sauna

Onlangs ben ik in mijn nakie in de tram gaan zitten. Dit trok al spoedig de aandacht. De conducteur verliet ervoor zijn hokje:Conducteur: “Mevrouw, u mag niet naakt in de tram zitten.”Ik: “Neemt u me niet kwalijk mijnheer. Ik dacht dat dit een rijdende sauna was. Ik dacht ook: wat goedko...

(lees meer)

Trash

Fietsend door nachtelijk Amsterdam-Oost trof het me dat er wel erg veel nieuwe spullen langs de kant van de weg lagen.Hopen afgekeurde troep in afwachting van de vuilniswagen maar ook spieksplinternieuwe nog te monteren kasten, blakend van witheid, banken met nog gave kussens, spiegels zonder een sm...

(lees meer)

Wraak

Hadden leden van Al Qaida een serie kerncentrales laten ontploffen in Amerika, dan voelden de Amerikanen zich gerechtigd tot vreugde bij hun dood. Gelukkig kunnen de Japanners de zee niet haten vw de tsunami, noch hebben ze wraakgevoelens jegens haar....

(lees meer)

Fraude

In de meivakantie moest ik van nr.2 met hem naar Gamemania om te getuigen dat hij zijn oude games mocht verkopen. Het baliejongetje keurde de schijven, scanned ze en vroeg naar mijn ID. Terwijl ik het stukje plastic overhandigde kreeg ik een helderheidsmoment. “Wat ga je met mijn ID doen?...

(lees meer)

Pragmatisme

[In de serie "Nederlanders] Wat mij het meeste trof toen ik dertig jaar geleden in Amsterdam aankwam was het alom vertegenwoordigd pragmatisme. Japan waar ik eerst had gewoond, kun je niet het meest onpraktisch land ter aarde noemen, niet waar. De treinen rijden er op de seconde e...

(lees meer)

Weerman

Jaren en jaren heb ik gedacht dat Gerrit Hiemstra klein was. Het beeld hield op bij zijn knieën, daaronder verbeeldde ik me een halve meter onderbeen. Tot op een dag de cameraman besloot (of opdracht kreeg) tot een ruimere shot, en ik tot mijn stomme verbazing vast stelde dat hij een reus was met e...

(lees meer)

Kamikaze

Kamikaze, de goddelijke wind, zo werden piloten genoemd die Japan in de Tweede Wereldoorlog op VS marine basis Pearl Harbour afstuurde. De piloten wisten dat ze dood gingen. In het Westen overheerst een beeld van onverschrokken kerels die zich moedig voor land en glorie opofferden. In werkelijkheid...

(lees meer)

Big Mama

Waarom, in godensnaam, waarom ben ik me hier in Amsterdam komen vestigen? Uit alle mooie, bruisende steden waar ik mijn jonge jaren sleet, waarom uitgerekend Amsterdam? Het antwoord is simpel en vaag tegelijk. Omdat Amsterdam de liefde van mijn leven was. Ik voelde het meteen. Bij minuut 1. Ik re...

(lees meer)

Verslaafd

Ons chocoladeverslaafden werd door de wetenschap op het hart gedrukt dat de drang om het goedje te eten onmogelijk door de aanwezigheid van gelukkig makende stoffen kon komen. Die hoeveelheden waren minimaal. Je zou kilo's chocolade moeten eten om enig effect te merken. We waren simpelweg vers...

(lees meer)