Twee tokkies op een bank gezeten

26 Maart 2017



Onze voorraad laoganma, de verrukkelijke Chinese sambal die we overal op kwakken - die met pinda's niet die met zwarte bonen - begon danig te krimpen. Ik gooide mijn poncho over mijn kloffie, pakte mijn krukken, en we zetten de gang in naar de toko van het eeuwig vrolijke Chinese echtpaar op de Javastraat, dat echter geen Chinees spreekt want in Suriname geboren. Op de weg terug moest een pide gehaald worden bij de Turkse bakker. Mijnheer Oud Zeikwijf verdween in die richting, ik zou ter plekke op hem wachten. Toevallig precies daar, bij het kruispunt tussen de Pontanus- en de Van Swindenstraat (wie o wie waren Pontanus en Van Swinden), stond een bank, met daarop gezeten twee pontificale tokkies.

Een mannetje en een vrouwtje. Geen paartje, dacht ik. Gewoon twee tokkies die, in de hectiek van een zaterdagmiddag tussen de Indische en de Dapperbuurt, bij elkaar waren gaan zitten om van het lentezonnetje te genieten onder het genoegen van een praatje.

Ze spraken niet maar schreeuwden. Op een rustige, langzame toon, zinnen in de lucht, geknik van instemming.
De man: groot, grof, dik, grote jogging en daaronder sokken in crocs, wijdvallend t-shirt daarboven met een fleece vest. Kalend met een staartje, jampottenbril op wat bleek pafferig gelaat.
De vrouw: gezet. Strakke kleren om de forse boezem, met veel opdrukken. 'Kort en vlot' kapsel en goedkope sieraden. Minuscule, IQloze ogen.
Gekleurde glimjassen.
Hun beider wangen kleurden rood in de zon.

Ik besloot naast hen te gaan zitten.

“Ff op het mannetje wachten.” zuchtte ik gezelligheidshalve terwijl ik neerplofte. De man zei, tenminste, dat is wat ik verstond: als ie maar terug komt. De vrouw lachte en sprak op haar beurt. Ik verstond haar niet. Hahaha zei ik, en ik schreeuwde er achteraan: ja! nu of nooit! wegwezen, het oude lelijke dikke ding inruilen voor een jonge griet. De man maakte vast een grapje, dat helaas, ook aan mij voorbij ging. Volgde een heen en weer van réparties die ik met de beste wil van de wereld niet kon verstaan. De letters verdwenen ongekauwd tussen de slecht onderhouden gebitten, de syllaben plakten aan elkaar. Daar zat ik met mijn voornemen van sociaal gekeuvel. Ik besloot maar ook wat te schreeuwen, zonder hoop op wederzijds begrip.

Een hipster liep langs die dacht: kijk nou die drie tokkies op die bank zitten.

- Aanraders -

Zomer in Amsterdam Centrum

17 uur. Het is windstil. De stad ligt verdoofd in afwachting van de hoosbui die komen gaat. Het licht is minder – geen vuurwerk van de zon op het water dit keer – maar het geluid maakt veel goed. Het geluid wordt gecoat, het stadslawaai ingepakt in een wollig omhulsel. De meeuwen, de eenden, de ...

(lees meer)

Ziekenhuisfobie

Ik heb een beroepsmatige ziekenhuisfobie. Schrijf me vrolijk in voor al die vermaledijde 50+ onderzoeken om uiteindelijk en keer op keer keihard weg te vluchten uit de wachtkamer. Maar toen ik al 24 uur gilde van de helse pijnen, eindelijk bij de chirurg geraakte en deze na lang zoeken een op sprin...

(lees meer)

De Verveling

Verveling is eigenlijk best chill. Er zijn wel een paar voorwaarden, anders kun je daar niet optimaal van genieten. 1) het moet (van jezelf) mogen 2) je moet het niet te vaak doen 3) je moet je helemaal kunnen overgeven aan de Verveling 1) is best pittig, en dat komt helemaal door zo...

(lees meer)

To Bieber or not to Bieber

Over het gedrag van de meeste ouders tegenover hun kinderen ben ik tegenwoordig niet te spreken. Zij zadelen mij namelijk op met onnodig en zelfs kwalijk extra werk. Het begint op de lagere school. Op de crèche gaat het nog wel, maar op de lagere school barst het pas los...

(lees meer)

Stalen rossen met de snelheid van het licht

Al is Amsterdam geen ijzingwekkende megapool geworden à la Brasilia of Tokio, het dorpie met internationale allure van de jaren 80 is het definitief niet meer. Het barst uit zijn voegen. Ik ervaar dat het meest in het verkeer. De fiets was zonder meer één van de redenen w...

(lees meer)

S-rex

Hoe is het idee in godensnaam ontstaan dat T-rexen van die belachelijk minuscule armpjes hadden? Iemand heeft vast ooit eens in de dooiende permafrost een mummie gevonden van zo'n beest, met van die voorpootjes, en heeft zijn ontdekking wereldkundig gemaakt als zijnde de T-rex, met de van toen af ge...

(lees meer)

Brein

Op dvd’s staat vaak: ‘Bij twijfel over de echtheid van dit produkt kunt u bellen met stichting Brein, tel.nr…’ Welke gek doet dat, twijfelen aan de echtheid van een dvd? En welke nog gekkere doet dát, bellen met stichting Brein? Eerder alsKortnurksjeverschenen....

(lees meer)

Girl power

Back in the old days in rural England, farmers would gather at the pub after a day of hard labour in the fields. They would drink a pint of beer and sing many songs. The youngsters novelties, the old ones ancient tunes now forgotten, like the one below:Outlandish Knight Flora thompson: "The ...

(lees meer)

De 15

Bus 15 was de langste lijn van Amsterdam. Hij kronkelde door zowat heel de stad. Je hoefde je ook nooit af te vragen "Welke bus moet ik ook weer nemen?" want als je de 15 nam, dan zat het goed. Het was slechts een kwestie van tijd: hoe lang moest je blijven zitten voordat de 15 jouw halte aandeed. M...

(lees meer)