Twee tokkies op een bank gezeten

26 Maart 2017



Onze voorraad laoganma, de verrukkelijke Chinese sambal die we overal op kwakken - die met pinda's niet die met zwarte bonen - begon danig te krimpen. Ik gooide mijn poncho over mijn kloffie, pakte mijn krukken, en we zetten de gang in naar de toko van het eeuwig vrolijke Chinese echtpaar op de Javastraat, dat echter geen Chinees spreekt want in Suriname geboren. Op de weg terug moest een pide gehaald worden bij de Turkse bakker. Mijnheer Oud Zeikwijf verdween in die richting, ik zou ter plekke op hem wachten. Toevallig precies daar, bij het kruispunt tussen de Pontanus- en de Van Swindenstraat (wie o wie waren Pontanus en Van Swinden), stond een bank, met daarop gezeten twee pontificale tokkies.

Een mannetje en een vrouwtje. Geen paartje, dacht ik. Gewoon twee tokkies die, in de hectiek van een zaterdagmiddag tussen de Indische en de Dapperbuurt, bij elkaar waren gaan zitten om van het lentezonnetje te genieten onder het genoegen van een praatje.

Ze spraken niet maar schreeuwden. Op een rustige, langzame toon, zinnen in de lucht, geknik van instemming.
De man: groot, grof, dik, grote jogging en daaronder sokken in crocs, wijdvallend t-shirt daarboven met een fleece vest. Kalend met een staartje, jampottenbril op wat bleek pafferig gelaat.
De vrouw: gezet. Strakke kleren om de forse boezem, met veel opdrukken. 'Kort en vlot' kapsel en goedkope sieraden. Minuscule, IQloze ogen.
Gekleurde glimjassen.
Hun beider wangen kleurden rood in de zon.

Ik besloot naast hen te gaan zitten.

“Ff op het mannetje wachten.” zuchtte ik gezelligheidshalve terwijl ik neerplofte. De man zei, tenminste, dat is wat ik verstond: als ie maar terug komt. De vrouw lachte en sprak op haar beurt. Ik verstond haar niet. Hahaha zei ik, en ik schreeuwde er achteraan: ja! nu of nooit! wegwezen, het oude lelijke dikke ding inruilen voor een jonge griet. De man maakte vast een grapje, dat helaas, ook aan mij voorbij ging. Volgde een heen en weer van réparties die ik met de beste wil van de wereld niet kon verstaan. De letters verdwenen ongekauwd tussen de slecht onderhouden gebitten, de syllaben plakten aan elkaar. Daar zat ik met mijn voornemen van sociaal gekeuvel. Ik besloot maar ook wat te schreeuwen, zonder hoop op wederzijds begrip.

Een hipster liep langs die dacht: kijk nou die drie tokkies op die bank zitten.

- Aanraders -

Ziekenhuisfobie

Ik heb een beroepsmatige ziekenhuisfobie. Schrijf me vrolijk in voor al die vermaledijde 50+ onderzoeken om uiteindelijk en keer op keer keihard weg te vluchten uit de wachtkamer. Maar toen ik al 24 uur gilde van de helse pijnen, eindelijk bij de chirurg geraakte en deze na lang zoeken een op sprin...

(lees meer)

Zomer in Amsterdam Centrum

17 uur. Het is windstil. De stad ligt verdoofd in afwachting van de hoosbui die komen gaat. Het licht is minder – geen vuurwerk van de zon op het water dit keer – maar het geluid maakt veel goed. Het geluid wordt gecoat, het stadslawaai ingepakt in een wollig omhulsel. De meeuwen, de eenden, de ...

(lees meer)

To Bieber or not to Bieber

Over het gedrag van de meeste ouders tegenover hun kinderen ben ik tegenwoordig niet te spreken. Zij zadelen mij namelijk op met onnodig en zelfs kwalijk extra werk. Het begint op de lagere school. Op de crèche gaat het nog wel, maar op de lagere school barst het pas los...

(lees meer)

ING veroorzaakt nationaal boekhoudprobleem

Sinds een maand of wat ontvangen wij geen giroafschriften meer in onze postbus. Of liever gezegd: één keer tussendoor is dat wel gebeurd, de andere niet. Wat blijkt? Onze postbus is toen per ongeluk "afgesloten" door de post. Waarom? De post heeft geen antwoord. Deze actie heeft wel ten minste é...

(lees meer)

Zondag in Ikea

Smak smak smak – drie kussen – “Het was leuk! Moeten we vaker doen” roep ik tegen mijn zoon bij het afscheid op Amstel station. Hij verdwijnt via de schuifdeuren naar het Westen, ik door die naar het Oosten. We komen zojuist uit de Ikea, waar we de hele zondagmiddag hebben doorgebracht. Iet...

(lees meer)

De kattensupermarkt

In het Parool van 18 november een uitgebreid artikel over het asiel in Osdorp. Zo te lezen een modelinstituut, een oase van altruïsme en diervriendelijkheid op deze wrede, wrede wereld.Het asiel op de Polderweg werd opeens te klein bevonden, dus moesten ze uitwijken naar een volkomen onbereikbare p...

(lees meer)

Girl power

Back in the old days in rural England, farmers would gather at the pub after a day of hard labour in the fields. They would drink a pint of beer and sing many songs. The youngsters novelties, the old ones ancient tunes now forgotten, like the one below:Outlandish Knight Flora thompson: "The ...

(lees meer)

Stalen rossen met de snelheid van het licht

Al is Amsterdam geen ijzingwekkende megapool geworden à la Brasilia of Tokio, het dorpie met internationale allure van de jaren 80 is het definitief niet meer. Het barst uit zijn voegen. Ik ervaar dat het meest in het verkeer. De fiets was zonder meer één van de redenen w...

(lees meer)

Goede doelen

Lang geleden werden de goede doelen uitgevonden om arme sloebers in primitieve landen wat beschaving bij te brengen. Meestal door Christenen die onder het mom van vredelievendheid zieltjes hoopten te winnen als contraprestatie voor het boren van een waterput. Nu zijn de goede doelen een indus...

(lees meer)