Tinkebell

25 Januari 2013






Katjienk! Hoorde u dat? Dat was Tinkebell die van haar voetstuk viel. Tot
AVRO kunstuur was zij de heldin die taboe's doorbrak. Die onze dubbelzinnige houding ten opzichte van dieren bloot legde. Want, laten we wel wezen, we knuffelen onze huisdieren inderdaad kapot en tegelijkertijd kiezen wij in de supermarkt telkens voor het goedkoopste vlees.

Dus doodde ze haar kat en maakte daar een tasje van, liet tientallen hamsters in doorzichtige ballen rondrennen bij wijze van kunst. Waarom ook niet? We snijden toch elke dag de gevoelige zaakjes af van duizenden onverdoofde biggetjes. Maar dan. Dan kwamen de reacties van het volk. En die waren niet mals. Onze Tinkebell kreeg de volle laag. Je denkt dan: wees een kerel en incasseer. Je zegt dat niet hardop want je gaat er van uit dat, haar als een dappere Jeanne d'Arc kennende, zij dat vanzelf doet. Wie schetst onze verbazing als ze naar het wapen reikt van het uitgeven van de bedreigingen die haar ten deel vielen (wat trouwens een rage begint te worden). Omdat ze nog op haar voetstuk staat als hoogst subversief, intelligent wezen denken we te maken te hebben met Kunst. Maar dat is buiten het divadom rekenen. In interviews schreeuwt de dame vervolgens van de daken dat het toch hoogtijd is voor een radicale vernieuwing van het, jawel, basisonderwijs. Kinderen moeten les krijgen in beschaafd internetgebruik. Dat zij een rabiate activiste is die geen middel schuwt om de aandacht te trekken mag op alle mogelijke manieren, maar owee als er krachtige reacties komen: dan moet heel het land heropgevoed worden. Want dat is niet de bedoeling, hé. Kunst mag (MOET!) wel reacties oproepen, mag (MOET!) ons op unsettling times overdonderen met de heftigste emoties, maar de kunstenaar mag die reacties natuurlijk niet direct ervaren. Nee, kom op zeg. Dat zou echt te erg zijn. Het onfatsoenlijke volk moet van hogerhand de mond gesnoerd worden.

Ondertussen gaat het aandacht trekken gewoon door, onder het motto Kunst. Nu wordt ons haar geschoren kut door de strot geduwd, op een naaktkalender gemaakt om twee prostituees uit Manilla een hart onder de riem te steken. Ik zeg expres niet 'helpen', want van de officiële goededoelenbedoeling zal niets terechtkomen: het project kost meer dan het opbrengt. 'Door de strot geduwd' zal de mannelijke helft van mijn lezers niet erkennen: geen ophef hierover van die kant, dat kan ik u verzekeren. Kunst is fun en zeker als er blote tieten te zien zijn. Of een blote kont, of een blote kut. En alle drie he-le-maal. Maar zeg eens eerlijk: had Tinkebell die blote delen wel laten zien als ze hangtieten, -kont, -buik en -schaamlippen had? Of had ze de boel keurig laten photoshoppen? Het huidige resultaat komt op mij niet over als diepgevoelde solidariteit met Manilleense hoertjes maar meer als uiting van dé hoedanigheid van elke kunstenaar qui se respecte. Egocentrisme. In dit geval zelfs platvloers exhibitionisme. Ze beargumenteert haar laatste kunstwerk met (vrij vertaald): “Ik wilde iets doen dat ik echt niet wil, zoals de Manilleense hoertjes dat elke dag doen. Voor mij is dat naakt voor een team fotografen staan.” Dat naakt poseren voor een team doorgewinterde fotografen het ergste is dat Tinkebell kan doorstaan, gaat er bij mij niet in. Net zo min als dat ze haar benen niet uit elkaar zou willen doen voor de gynaecoloog. Als Tinkebell zo nodig solidariteit moet betuigen met twee Manilleense hoertjes door het ondergaan van iets vergelijkbaars, waarom je dan niet dagelijks tientallen keren laten neuken door gore wildvreemden voor geld dat je afstaat aan je pooier? Want dat is het hele eieren eten, niet naakt poseren als je toch over een subliem lichaam beschikt en een drang van hier tot gunder om dat te laten zien.


[Ook op Sargasso en Nurks gepubliceerd.]

- Aanraders -

A Room of one's Own

"A woman must have money and a room of her own if she is to write fiction"Virginia Woolf, A Room of One's Own, 1929Virginia Woolf had een belangrijke tip voor de gebonden (schrijvende) vrouw: bewaar je eigenheid door midden van een eigen plek, waar je je terug kan trekken wanneer je dreigt kopje ond...

(lees meer)

De Uitslover

Was u gister bij het Flevobad en zag u een uitslover vreselijk afgaan? Dat was ik. Als voormalige wedstrijdzwemster dook ik geroutineerd van het startblok en borstcrawlde ik me een weg naar de overkant, in sprinttempo. Bij 3/4 aangekomen verdronk ik. Niet echt, uiteindelijk, maar het scheelde weinig...

(lees meer)

Een rustige dag aan zee

Staat het op mijn voorhoofd geschreven? Feit is dat mij constant van alles gebeurt. Een suïcidaal wezen beslist zich voor de trein te werpen? Dan steevast voor de mijne. Elke keer dat ik denk: de gekke tijden zijn over, is het raak. Ik hou van rust. Dat wil zeggen: ik kan niet teg...

(lees meer)

De teloorgang der berusting

Tussen de vaardigheden die ik in mijn leven heb opgedaan, bevindt zich snel en foutloos boekhouden. Voor iemand met mijn soort hersenen een ware overwinning, waar ik trots op was, naast dat ik er profijt van heb gehad. Dat positieve gevoel was geen lang leven beschoren want aldra leerden machines he...

(lees meer)

Marrakesh

De toerist uithangen heeft mij nooit bekoren. Dat is een persoonlijke zaak. Verstoten van huis en raad moet je je zien te redden in een vreemde omgeving, sta je in een ander huis cq kamer je af te vragen waar de bakker is, raak je de kluts kwijt bij elke wandeling en lukt het je niet om de rare cen...

(lees meer)

Goede doelen

Lang geleden werden de goede doelen uitgevonden om arme sloebers in primitieve landen wat beschaving bij te brengen. Meestal door Christenen die onder het mom van vredelievendheid zieltjes hoopten te winnen als contraprestatie voor het boren van een waterput. Nu zijn de goede doelen een indus...

(lees meer)

Voltaire

Asis Aynan, één van de horde nieuwe aanwinsten van Het Parool, maakt zich druk in de krant van 19 april 2008 over de "witte roep" om een zwarte Voltaire.Een witte roep. Ik zou erover moeten googlen, maar in mijn herinnering was het Ayaan die het hardst om een zwarte Voltaire riep, en in haar kiel...

(lees meer)

Homo

In het blad voor genderstudies Lover (sept 2008) roept de uit Amerika afkomstige Markha Valenta, amerikanist en historica, Nederlandse homo's op zich niet voor het karretje van Geert Wilders en Rita Verdonk te laten spannen. Ze stelt dat niet het Westen doch alleen Nederland homosexualiteit tolereer...

(lees meer)

Vooroordelen

Ik wil het hebben over het nut van vooroordelen en stel: vooroordelen zijn er om dagelijks getoets te worden. Uitzonderingen zijn er altijd, en het is bijzonder sneu als je geest zo vastgegroeid is in een bepaalde richting dat je die uitzonderingen niet alszodanig erkent. Maar vooroordelen hebben n...

(lees meer)