Stembureau 398

22 September 2012



 
Wanneer ontmoet je nou een principiële niet stemmer? Op verkiezingsdag natuurlijk! En waar? In Zaal 100 in de Staatsliedenbuurt, waar je ouderwets voor een prikkie verrukkelijk kunt eten.
 
Hij heet Jan en ik schuif bij hem aan met mijn kopje Thaise pompoensoep à 1 euro. Het is 19 uur. Zijn stempas ligt pontificaal op tafel. Hij heeft nog nooit gestemd en is niet van plan om dat ooit te doen. Althans, hij heeft ooit wel thuis gestemd over de afwas en dat soort dingen, maar autoriteiten verkiezen? Daar begint hij niet aan. 'Het is allemaal zo zinloos' zegt hij. Hij kijkt er allerminst bij alsof hij bij de pakken neer gaat zitten. Jan is een doener. Iemand van het burgerlijk initiatief. Degene die op eigen houtje een op- en afrit voor fietsers ergens in West heeft gemetseld, een driehoek van beton tegen de hoge stoepen. Om 20 uur wil hij voor het eerst gaan stemmen. 'De sociale druk is nu veel groter'.
 
 
Waar wil hij gaan stemmen? In stembureau 398 in de Van Limburg Stirumstraat, daar om de hoek. Ik besluit een kijkje te gaan nemen – als verstokte Oosterlinge ben ik immers nooit in een stembureau in West geweest. Het publiek is heterocliet: veel Marokkanen in verschillende stadia van integratie en dito kleding, andersoortige immigranten, ook uit Westerse landen, plukjes ouwe krakers, anarchisten, linkserts, met ouderwetse rebelse tenues en haardracht. Bijna geen (blanke) yuppen. Nu u het zegt: iedereen lijkt hier of allochtoon of armoedzaaier en liefst beide.
 
Het driekoppige team achter de tafels bestaat uit twee goedlachse elementen en één norse. Helemaal links een rasamsterdammer genaamd Joke. Haar haar is gekapt. Ze draagt roze lippenstift en giraffeprint. Ze vindt het wel geinig om daar te zitten. Ze lacht. Haar buurman is een jongeman met in zijn bloed alle kleuren van de regenboog: Nederlands, Surinaams, Creools, Chinees, Hindoestaans en misschien een beetje Spaans. Ook hij straalt van vreugde. Ik heb net gehoord dat ze om 7 uur zijn begonnen en tot diep in de nacht zullen blijven om te tellen. Hun goedlachsheid op dit late tijdstip komt op mij bewonderenswaardig over. Ik vraag naar hun motivatie om dit ondankbare karwei op te knappen, maar eer ze antwoorden zegt een blanke linksert tegen mij: 'Vraag ze liever wat ze doen aan al die gasten die samen in een hokje stemmen!'. Nou, dat doe ik dan. Het antwoord luidt: 'Dat is vandaag 3 keer gebeurd, met z'n drieën in een hok. We sturen ze gewoon weg.' Op dat moment vraagt een jongen die in het rechtse hokje staat en op Tofik Dibi lijkt: 'Moet ik overal een kruisje zetten?' Ik hou mij vreselijk in om niet te antwoorden: 'Ja, je moet alle 150 leden van de Tweede Kamer kiezen.'
 
De derde official, een Marokkaan van een jaar of dertig, heeft 'geen commentaar'. Hij ergert zich aan mijn aanwezigheid en stuurt mij op een autoritaire toon weg. Hij zal mij mijn plaats laten kennen. Tot de dag van vandaag weet ik niet of dat mijn plaats is als columniste of als vrouw. Om 21 uur heb ik nog geen Jan gezien.
 
[op AT5.nl gepubliceerd]  
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Oefening in Vuisjes' stijl

De aangekondigde vertrektijd op de digitale borden schuift met je mee. Je komt aan: er staat 10:42 uur. 5 min. later verandert dat in: 10: 47 min. Het is inmiddels 10:48 uur: je eigen tram in geen velden of wegen te bekennen. Wel hordes andere trams, die je op dat moment toevallig en jammerlijk niet...

(lees meer)

Halloween op de begraafplaats

Op de meeste begraafplaatsen van Amsterdam is er al een paar jaar aandacht voor Allerzielen, de dag van degenen die van ons heen zijn gegaan. Mijnheer Oud Zeikwijf en ondergetekende waren op De Nieuwe Ooster, op kunstmanifestatie Herinnering Verlicht. Het was zo'n avond dat je je ve...

(lees meer)

De Nieuwendijk

We maken de fietsen vast tegen een van de grote iepen al voor de Beurs van Berlage. Verderop zal geen plek meer zijn, weten we. Aan het einde van de Damrak loeit de kermis. Het is herfstvakantie, ik moet met mijn dochter de kleren en schoenen kopen die ze deze winter gaat dragen. To...

(lees meer)

Dorp

Toen ik 28 jaar geleden hier neerstreek, na in megapolen als Parijs en Tokio te hebben gewoond wist ik zeker: dát niet meer. Het moest iets kleiners worden, iets intiemers, iets waar je bekenden spontaan op straat tegenkwam. Het werd Amsterdam: het dorp der dorpen, maar toch kosmopolitisch ...

(lees meer)

Pop-up dingen

Tegen Sinterklaas werd ik geconfronteerd met een voor mij nieuw verschijnsel: de pop-up winkel. In de Linnaeusstraat was er opeens één. Tot en met Kerst kon je er cadeautjes kopen. Bijzondere cadeautjes wel te verstaan: liefst van biologisch dynamische oorsprong, of - hoe heet het te...

(lees meer)

Nijlpaard

'We horen nu de nijlpaarden uit Artis.' Mister OZ deponeert op de zondagochtend deze wetenswaardigheid op mijn bord, terwijl hij de terrasdeur achter zich dichttrekt. 'De nijlpaarden? Het was er toch maar één? Die ouwe Tanja? Die nu dood is?' Denk ik dan. Ik maak af waar ...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

File

De file. Als ik enkel in de stad had gewoond zou ik erom lachen. De belachelijkheid ervan. Blik na blik na blik na blik, in een eindeloze snoer in elkaar bijtende segmenten, als een kilometerslange lintworm op weg naar de anus.Ik pas ervoor. Ooit moest ik mijn onderkomen verlaten op last van asbestv...

(lees meer)

De weg naar de Dam

Sinds een jaar of zo loop ik. Ik heb de fiets aan de wilgen gehangen. Te druk, 020-centrum-centrum-oost, te aso, te veel stress. Nu ik loop geef ik te pas en te onpas advies aan verdwaalde toeristen: "Are you looking for something?" De toeristen weten dat inmiddels, en komen helemaal uit he...

(lees meer)