Stembureau 398

22 September 2012



 
Wanneer ontmoet je nou een principiële niet stemmer? Op verkiezingsdag natuurlijk! En waar? In Zaal 100 in de Staatsliedenbuurt, waar je ouderwets voor een prikkie verrukkelijk kunt eten.
 
Hij heet Jan en ik schuif bij hem aan met mijn kopje Thaise pompoensoep à 1 euro. Het is 19 uur. Zijn stempas ligt pontificaal op tafel. Hij heeft nog nooit gestemd en is niet van plan om dat ooit te doen. Althans, hij heeft ooit wel thuis gestemd over de afwas en dat soort dingen, maar autoriteiten verkiezen? Daar begint hij niet aan. 'Het is allemaal zo zinloos' zegt hij. Hij kijkt er allerminst bij alsof hij bij de pakken neer gaat zitten. Jan is een doener. Iemand van het burgerlijk initiatief. Degene die op eigen houtje een op- en afrit voor fietsers ergens in West heeft gemetseld, een driehoek van beton tegen de hoge stoepen. Om 20 uur wil hij voor het eerst gaan stemmen. 'De sociale druk is nu veel groter'.
 
 
Waar wil hij gaan stemmen? In stembureau 398 in de Van Limburg Stirumstraat, daar om de hoek. Ik besluit een kijkje te gaan nemen – als verstokte Oosterlinge ben ik immers nooit in een stembureau in West geweest. Het publiek is heterocliet: veel Marokkanen in verschillende stadia van integratie en dito kleding, andersoortige immigranten, ook uit Westerse landen, plukjes ouwe krakers, anarchisten, linkserts, met ouderwetse rebelse tenues en haardracht. Bijna geen (blanke) yuppen. Nu u het zegt: iedereen lijkt hier of allochtoon of armoedzaaier en liefst beide.
 
Het driekoppige team achter de tafels bestaat uit twee goedlachse elementen en één norse. Helemaal links een rasamsterdammer genaamd Joke. Haar haar is gekapt. Ze draagt roze lippenstift en giraffeprint. Ze vindt het wel geinig om daar te zitten. Ze lacht. Haar buurman is een jongeman met in zijn bloed alle kleuren van de regenboog: Nederlands, Surinaams, Creools, Chinees, Hindoestaans en misschien een beetje Spaans. Ook hij straalt van vreugde. Ik heb net gehoord dat ze om 7 uur zijn begonnen en tot diep in de nacht zullen blijven om te tellen. Hun goedlachsheid op dit late tijdstip komt op mij bewonderenswaardig over. Ik vraag naar hun motivatie om dit ondankbare karwei op te knappen, maar eer ze antwoorden zegt een blanke linksert tegen mij: 'Vraag ze liever wat ze doen aan al die gasten die samen in een hokje stemmen!'. Nou, dat doe ik dan. Het antwoord luidt: 'Dat is vandaag 3 keer gebeurd, met z'n drieën in een hok. We sturen ze gewoon weg.' Op dat moment vraagt een jongen die in het rechtse hokje staat en op Tofik Dibi lijkt: 'Moet ik overal een kruisje zetten?' Ik hou mij vreselijk in om niet te antwoorden: 'Ja, je moet alle 150 leden van de Tweede Kamer kiezen.'
 
De derde official, een Marokkaan van een jaar of dertig, heeft 'geen commentaar'. Hij ergert zich aan mijn aanwezigheid en stuurt mij op een autoritaire toon weg. Hij zal mij mijn plaats laten kennen. Tot de dag van vandaag weet ik niet of dat mijn plaats is als columniste of als vrouw. Om 21 uur heb ik nog geen Jan gezien.
 
[op AT5.nl gepubliceerd]  
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

De serieduwer

Jorn had zijn fricadel net uit de muur getrokken. Hij smaakte hem goed. Hij was iemand van de late fricadel, zo uit het café, met de alcohol en de adenaline in zijn bloed die zeurden om calorieën. "Voor me maag" zei die dan tegen zichzelf "er moet iets in, als vulling". De happen vielen halfgekauw...

(lees meer)

Een echte kapitein

Hebbu al de nieuwe mode op het water waargenomen? Het Staande Varen? Het zijn voornamelijk kerels in de leeftijd 40-50 die dat doen - ik heb werkelijk nog geen één vrouw staande zien varen, terwijl ze toch aan een geweldige opmars zijn begonnen wat betreft het besturen van boten. De echte stoer...

(lees meer)

Kleuter

>Hallo, ik ben een kleuter, een kleuter in Amsterdam. Ik ben hier geboren, op de Middenweg, tegenover de feestwinkel. Ik ga overal mee met mijn mammie en mijn pappie. Lopend aan de hand van een van mijn ouders, of op de fiets. Daarop hebben mijn ouders allebei een speciaal stoeltje voor mij gemaakt....

(lees meer)

R.E.N.Z.

U moet weten: ik ben geen circusfan. In tegendeel. Beelden op TV van opgetuigde paardjes in een ronde zandbak of van olijke clowns die elkaar met water besproeien zijn voor mij acute zapmomenten. Ook ben ik en jaar of 10 geleden naar een circus geweest – een onderneming die mij in mijn vermoed...

(lees meer)

Krakers en loempia's

Voor mijn werk moet ik vaak in de Stopera zijn. Zo ook afgelopen dinsdag. Vrolijk stap ik de brede hal binnen, met het glazen dak en de buitenmaatse terracotta potten met heuse bomen erin. Ik ruik kruit. Maar niemand rent in paniek, er is überhaupt niemand, dus ik loop gewoon verder en denk er niet...

(lees meer)

Oefening in Vuisjes' stijl

De aangekondigde vertrektijd op de digitale borden schuift met je mee. Je komt aan: er staat 10:42 uur. 5 min. later verandert dat in: 10: 47 min. Het is inmiddels 10:48 uur: je eigen tram in geen velden of wegen te bekennen. Wel hordes andere trams, die je op dat moment toevallig en jammerlijk niet...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

File

De file. Als ik enkel in de stad had gewoond zou ik erom lachen. De belachelijkheid ervan. Blik na blik na blik na blik, in een eindeloze snoer in elkaar bijtende segmenten, als een kilometerslange lintworm op weg naar de anus.Ik pas ervoor. Ooit moest ik mijn onderkomen verlaten op last van asbestv...

(lees meer)

Big Mama

Waarom, in godensnaam, waarom ben ik me hier in Amsterdam komen vestigen? Uit alle mooie, bruisende steden waar ik mijn jonge jaren sleet, waarom uitgerekend Amsterdam? Het antwoord is simpel en vaag tegelijk. Omdat Amsterdam de liefde van mijn leven was. Ik voelde het meteen. Bij minuut 1. Ik re...

(lees meer)