Stalen rossen met de snelheid van het licht

15 November 2014



Al is Amsterdam geen ijzingwekkende megapool geworden à la Brasilia of Tokio, het dorpie met internationale allure van de jaren 80 is het definitief niet meer. Het barst uit zijn voegen.
 
Ik ervaar dat het meest in het verkeer. De fiets was zonder meer één van de redenen waarom ik verknocht raakte aan deze stad. In Parijs kon je niet fietsen en ik Tokio wel, maar enkel in je eigen buurtje, waar je vriendjes uiteraard niet woonden. Je was dus toch veroordeeld tot de trein, die je daar inderdaad neemt om van a tot b te geraken, zo groot zijn die afstanden binnen de stad. In Amsterdam deed je alles op de fiets. Ik vond het verrukkelijk.
 
Tot de kuddes fietsers in de loop der afgelopen jaren massaal werden, en snel, en brutaal, en niet te doorbreken. Een wildewestenzooi was het geworden. Toen gooide ik de handdoek in de ring. Dan maar lopen.
 
Een jaartje ging dat goed. Ik kreeg weer pais in me kop. Bestudeerde zangvogeltjes in lieflijk zwaaiende bomen, ademde de geur van vers gemaaid gras en rietkragen in ondiepe grachten, lachte om de verbeten gezichten van de gehaaste fietsers op het fietspad. Bijkomstigewijze was dat erg goed voor de staat van mijn botten, mijn hart en mijn omvang.
 
Gisteren echter, merkte ik dat de status van voetganger in het verkeer van Amsterdam geen ideale was. Tot twee keer toe werd ik op niets ontziende wijze van de sokken gereden door een knul op een tot de snelheid van het licht voortgedreven stalen ros. Allebei sloegen ze af vanuit een aan mij diametraal tegenovergesteld, veraf gelegen punt van de kruising, links bovendien, zonder richting aan te geven - dat spreekt voor zich - terwijl ik gewoon rechtdoor ging. De eerste had de brutaliteit om daarbij luid de bel te laten rinkelen.
 
Na het tweede incident, een kilometer of zo verderop, liep ik de rest van het traject mijmerend en vloekend over die vermaledijde fietsers. Tot een luid en laag getoeter mij uit mijn rêverie haalde: een stadsbus was op de rem gaan staan voor drie jongemannen op, jawel, met warptechnologie aangedreven stalen rossen. Het hele kruispunt kwam tot een stilstand en keek er verschrikt naar. De drie jongens lachten en vervolgden ongeroerd hun duizelingwekkende koers. Ik keek beter naar ze en herkende een rode bagagedrager op een verder grijze herenfiets.
 
Het was nr.2, mijn bloedeigen zoon.
 

 

 

 

- Aanraders -

De 15

Bus 15 was de langste lijn van Amsterdam. Hij kronkelde door zowat heel de stad. Je hoefde je ook nooit af te vragen "Welke bus moet ik ook weer nemen?" want als je de 15 nam, dan zat het goed. Het was slechts een kwestie van tijd: hoe lang moest je blijven zitten voordat de 15 jouw halte aandeed. M...

(lees meer)

Zomer in Amsterdam Centrum

17 uur. Het is windstil. De stad ligt verdoofd in afwachting van de hoosbui die komen gaat. Het licht is minder – geen vuurwerk van de zon op het water dit keer – maar het geluid maakt veel goed. Het geluid wordt gecoat, het stadslawaai ingepakt in een wollig omhulsel. De meeuwen, de eenden, de ...

(lees meer)

Girl power

Back in the old days in rural England, farmers would gather at the pub after a day of hard labour in the fields. They would drink a pint of beer and sing many songs. The youngsters novelties, the old ones ancient tunes now forgotten, like the one below:Outlandish Knight Flora thompson: "The ...

(lees meer)

Intocht

Zondag 13 november, de dag dat de Sint ons stadje aandoet, lopen mijn dochter van bijna 12 en ik naar het Scheepvaartmuseum. Om 12 uur moeten we er zijn, hebben we begrepen. Dan zou de Sint uit de boot en op zijn fonkelnieuwe knol stappen. Daar gaat het mijn dochter om, die nieuwe knol. Ruim voor...

(lees meer)

De kassière van de Blokker

Over de houding van de Nederlandse winkelier ben ik over het algemeen niet te spreken. Bot, nors en afblaffend, daar heb je het mee samengevat. Meestal zijn het de mannelijke exemplaren. De vrouwen doen het vaak beter, qua klantvriendelijkheid. Niet altijd, maar vaak. Maar zo goed als de kassièr...

(lees meer)

De knuffelbeer

. hij ligt op zijn zij te drijven alsof hij rust zijn gezicht is onder water als een dood lichaam een groot lichaam drijft hij in de groene gracht het is windstil en bedompt hij beweegt niet maar drijft op zijn zij in de gracht de wilgen treuren Gepubliceerd op AT5....

(lees meer)

Brandgevaarlijk

De brandweer heeft onder leiding van vertrekkend commandant Caroline van de Wiel het roer omgegooid: brand blussen is passé. Brand voorkom je. Dus slaan ze ons om de oren met preventieve maatregelen die ze de komende maanden in persona bij u thuis komen controleren: hebben we wel allemaal brandmeld...

(lees meer)

R.E.N.Z.

U moet weten: ik ben geen circusfan. In tegendeel. Beelden op TV van opgetuigde paardjes in een ronde zandbak of van olijke clowns die elkaar met water besproeien zijn voor mij acute zapmomenten. Ook ben ik en jaar of 10 geleden naar een circus geweest – een onderneming die mij in mijn vermoed...

(lees meer)

Surf dudes

Wist u dat Amsterdam zijn eigen Malibu beach heeft, compleet met coole strandkotten om te loungen en knappe surf dudes die nonchalant paraderen, hun surfplank onder de arm, hun krappe wetsuits tot gevaarlijk sexy laagtes uitgerold? In Wijk aan Zee bevindt zich die bijzondere plage, bij de Noordpier...

(lees meer)