Stadsdeelkantoor Oost

21 Februari 2012



Toen ik laatst bij de tentoonstelling van Aatje Veldhoen in het CBK was merkte ik dat de ruimte verder doorliep. Nieuwsgierig volgde ik het brede gangpad naar het onbekende.

In de verte moest zich een grote zaal bevinden met veel volk: dat hoorde je aan het geroezemoes. Halverwege kon ik de neiging niet onderdrukken de metershoge gifgroene designstoelen uit te proberen, die een uitstulpsel van de gang tjokvol vulden – je moest je ertussen door wurmen om plaats te kunnen nemen. De wanstaltigheid van hun ontwerp greep je naar de keel, met die enorme flappen als oogkleppen die je het zicht aan de zijkanten ontnamen – zeker om een gevoel van privacy op te roepen, wat de plank missloeg omdat de rest gewoon open en zichtbaar was, en je juist de ongemakkelijke vage angst voelde niet volledig te kunnen zien wie zich in deze openbare ruimte begaf. En toch zaten ze best lekker, die monsters.

Zo zat ik een tijdje toen ik getuige werd van een ruzie bij het naastgelegen kopieerapparaat. Uit de aard ervan begreep ik dat ik me bevond in het stadsdeelkantoor Oost. Een Marokkaanse ambtenaar was driftig in conflict met een blanke veertiger met bril. Het escaleerde tot de eerste met overslaande stem riep: “Iedereen maakt fouten! Iedereen maakt fouten!”. Ik dankte de heer stilletjes dat ik dit toevallig mocht horen, in stadsdeelkantoor Oost, de bakermat van het menselijk falen (we hebben MuziQ nog vers in het geheugen).

Het kwam (natuurlijk en helaas) niet tot een handgemeen, dus vervolgde ik mijn ontdekkingstocht. Ik bereikte inderdaad een ruime zaal, de wachtruimte van burgerzaken. Nu ontvouwde het misplaatste van de groene monsters zich in alle glorie: die stoelen, die uiteindelijk best lekker zaten, stonden opgesteld in een zijbeuk van het gangpad waar werkelijk nooit iemand kwam, terwijl de drommen burgers die hun paspoort of rijbewijs kwamen halen het lange wachten moesten volbrengen op houten banken, gemaakt van dunne latten met 4 cm tussenruimte, met hier en daar een spaarzaam kussen.

Aan de zijkant een grote kantine, met alle modernste apparatuur en dito design servies – desolaat leeg. Een dikke wand scheidde die van de wachtruimte. Zonder die wand zouden de burgers op een veel aangenamere manier – onder het genot van een kommetje gazpacho – op hun jodenster kunnen zitten wachten, zittend op iets anders dan een stel parkbanken. Iedereen maakt inderdaad fouten.


Op AT5 gepubliceerd.



- Aanraders -

Foute architectuur

De afgelopen tijd wordt er in de media sterk afgegeven op de bebouwing op de Oostelijke eilanden. Ronald Hooft doet dat naar hartenlust in zijn rubriek over architectuur in het Parool van 23 december 2011, Herman Wals valt hem bij op D66blog. Jaren heb ik, net als zij, de monstruositeit van de kanar...

(lees meer)

De Macht der Designmaffia

Gij kunt mijn naam doen schrappen uit de burgerlijke stand. Al wat aan mij herinnert zij vergeten en verbrand. Wanneer dit lied u nog bereikt, verneem het enkel als wind en eeuwigheid, een bloem in uwe hand. Gerrit Achterberg Vrijdag moest ik bij de burge...

(lees meer)

Stopverf

Wat gebeurt er met onze beelden? Op het Rembrandtplein lijkt Rembrandt opeens gedoopt in stopverf en de vioolman op de Marnixstraat kwam koningsblauw terug van de renovatie. De Joris van de Schermerstraat komt mij opeens dubieus voor. Zouden die drie kleuren oorspronkelijk door Hildo Krop zijn...

(lees meer)

Droog

“Second Hand” van Maarten Baas Hebt u ook zo'n last van het regenseizoen? Tast het uw goede humeur aan? Een remedie, en helemaal gratis: ga eens langs winkel Droog in de Staalstraat. Het komisch effect zit hem in twee dingen: ten eerste de spullen. Onvoorstelbaar. Ten tweede: de prijs. Je komt ...

(lees meer)

Letter to the foreign biker

Letter to the foreign biker in Amsterdam Dear tourist, welcome to our beautiful city of Amsterdam. You have just finished hiring a bicycle. Before you go ahead and tour the streets, seeking art, drugs or a combination of both, let me give you a bit of explanation about the rules for...

(lees meer)

Wietpas

Per 1 mei is de wietpas in het Zuiden van Nederland ingevoerd. Nu al, krap twee weken na dato, zijn de gevolgen precies zoals voorspeld door de tegenstanders. Straatcriminaliteit is in alle drie provincies Zeeland, Limburg en Noord-Brabant geëxplodeerd. In Pownews stond een s...

(lees meer)

Hangjong

In de NRC van 15 januari 2010 een paginagroot artikel over Fatima Lamkharrat, een Rotterdamse met Marokkaanse roots die haar steentje bijdraagt aan begrip tussen de verschillende bevolkingsgroepen die Rotterdam-Noord rijk is.Niet elke buurt heeft zijn Fatima Lamkharrat. De onze niet, bijvoorbeeld, w...

(lees meer)

Niqaab

Op de eerste lentedag van het jaar loop ik door Park Frankendael. De zon is wakker geworden na maanden zwijgen; hij verwarmt de natuur die ontwaakt in een kakofonie van vrolijkheid. Een moedereend heeft al drie kuikentjes, die zich, onwennig jegens de wereld, tegen hun moeder aan vlijen. In het moer...

(lees meer)

Zondag in Ikea

Smak smak smak – drie kussen – “Het was leuk! Moeten we vaker doen” roep ik tegen mijn zoon bij het afscheid op Amstel station. Hij verdwijnt via de schuifdeuren naar het Westen, ik door die naar het Oosten. We komen zojuist uit de Ikea, waar we de hele zondagmiddag hebben doorgebracht. Iet...

(lees meer)