Smet

31 Oktober 2012






De bevindingen rond Savile in Groot Brittanië doen me denken aan onze eigen Roberts M.. De advocaat van de slachtoffers van deze gestoorde zei naar aanleiding van de publicatie van zijn boek “Recht van Spreken” dat de levens van zowel kinderen als ouders verwoest waren.

Hij is niet de enige. Zodra het onderwerp verkrachting en in het bijzonder kindermisbruik aangesneden wordt is dat meestal de teneur van de reacties. Ik vind dat je dat niet moet doen. Advocaat Korver moet het wel zeggen, anders peutert hij geen cent smartengeld los van de rechtbank, maar het publiek zou verstandiger moeten zijn. Na alle verschrikkingen die het slachtoffer van een zedendelict heeft ondergaan krijgt het door zulke kreten een vies etiket door de maatschappij opgeplakt. Dat verwoest pas levens.

We doen hysterisch over verkrachting. Ja, verkrachting is afgrijselijk, zeker als het kleine kinderen betreft, maar als het leven van het slachtoffer meer verknald wordt door het oog van de maatschappij dan door het gebeuren zelf, dan is het misschien niet zo gek om daar wat aan te doen. We gaan immers veel minder spastisch om met ander groot leed. Als een kind geschept wordt door een auto en dat overleeft, is dat in de kern van de zaak minder traumatisch? De dood van een naaste, kanker ondergaan, we moeten daar maar tegen kunnen. Liefdesverdriet, daar maalt al helemaal niemand om. 'Tijd heelt alle wonden' wordt er vrolijk van alle kanten geroepen, al crepeert een boomsterke kerel een halfjaar van de pijn.

Als de verkrachting is begaan door een bekende, een familielid zelfs, dan heeft dat verregaande consequenties voor het gevoel van vertrouwen van dat kind. Maar van een auto-ongeluk krijgt je vertrouwen ook een knauw: je moet immers al een grenzeloos vertrouwen hebben in het verkeer (een bewezen moordenaar) om je erin te durven storten. We gaan er van uit dat dát vertrouwen terug komt. Geldt voor alle gevallen van verlies van vertrouwen. Sterker nog: we werken er naar toe. Het slachtoffer krijgt hulp, er wordt verwacht dat het geneest. Het slachtoffer móet genezen, in het belang van de economie. Geen sprake van dat verkeersslachtoffers uit angst voor auto's voor de rest van hun levens weg in een hoekje zouden gaan zitten kniezen. Na een tijd behoort het trauma tot het verleden, het slachtoffer 'groeit eroverheen' zoals dat heet. En als het dat niet doet dan wordt het erop aangesproken, want we zijn geen mietjes niet waar; van ons Nederlanders wordt geëist dat we bikkels zijn. Het slachtoffer krijgt geen vies etiket opgeplakt voor de rest van zijn leven. Het krijgt de kans te genezen.

Hoe anders met slachtoffers van zedenzaken. Zij hebben inderdaad levenslang. Maar dan niet omdat ze iets traumatiserends hebben meegemaakt, maar omdat het trauma te maken heeft met seks. Hoe geëmancipeerd we ook denken te zijn, we kunnen daar nog steeds niet mee omgaan. Zodra het om die twee gaatjes gaat schieten we in de kramp. Het zou bijna beter zijn voor, bijvoorbeeld, het meisje van Dutroux als die griezel, in plaats van zijn lul in haar kutje te stoppen, haar voet had afgehakt. Dan had zij kans gemaakt op geluk. Zij zou een traumatische ervaring hebben gehad, maar ze zou niet tot in lengte van dagen achtervolgd geweest door het iiew-gevoel van de maatschappij. Ze zou bewondering hebben geoogst. Ze zou een veteraan zijn geworden, iemand die iets verschrikkelijks heeft overleefd. Punt.

Now crucify me.

[Op Sargasso  en Kutbinenlanders gepubliceerd]

- Aanraders -

Tia Maria

Drie keer zoveel ruggenprikken bij bevallingen, koptNRC Handelsblad. Wat ik me al jaren afvraag is: Waarom zuipen vrouwen zich niet lam op momenten van zulk afgrijselijk leed? Uit angst de foetus iets giftigs in de maag te splitsen? Alsof ze limonade in het ruggenprikkeninfuus doen! In plaats van ...

(lees meer)

De kresj

Een beerput is opengegaan. Een internationaal netwerk van kinderporno is ontrafeld: zijn tentakels blijken tot in de kern van onze samenleving doorgedrongen: tot in de Amsterdamse kresj. Daar laten we elke ochtend onze schatjes met een bloedend hart achter, om naar ons werk te kunnen. We zijn alt...

(lees meer)

Scooterterreur

God schiep het fietspad, en zag dat het goed was. God schiep de fiets, zette die op het fietspad, en zag dat het nog beter was. Vervolgens schiep God Fietser, die hij op de fiets plaatste. God zag dat hij geweldig was. Hij wentelde zich in dat besef. Dan gebeurde er iets: was God zo vol van zijn ...

(lees meer)

Kapsones

La Vallade, dat is zo'n plek waar iedereen in de Watergraafsmeer de mond vol van heeft. Dáár moet je blijkbaar zijn, als je tenminste wilt eten, het liefst in een Franse atmosphère. Die hele hang naar dat Franse komt mij als ex-Française de keel...

(lees meer)

De Nachtwacht

Elmiro In het Parool stond 16 juni 2011 een ingezonden brief met als titel: Heden te koop: ‘De Nachtwacht’ waarin uit de doeken werd gedaan hoe uit de de huidige culturele malaise te komen: Als de regering Rutte het zo nodig vond Amsterdam te doen bloeden voor zijn bezuinigingswoede op de kunst...

(lees meer)

Nieuwswaarde

In het Parool van dinsdag schrijft Karin Spaink (lees die vrouw!) hoe haar ideale krant eruit zou zien, namelijk digitaal, zonder sport, TV- en BN'ersinfo en zonder artikelen van minder dan 300 woorden. Links van het artikel staat in rode koeienletters: Karin Spank. Een grap van de zetters, die haar...

(lees meer)

De Jaap Edenbaan

Het is winter. Wat doe je in Nederland in de winter? Je schaatst.In Amsterdam doe je dat op de Jaap Edenbaan. Jij doet dat. Ik niet. Vroeger wel hoor, volop. Twee jaar geleden wierp ik de handdoek in de ring: "Nooit meer." En ik hield moeiteloos woord, terwijl schaatsen mij een zeer dierbaar tijdver...

(lees meer)

11-9

Nine eleven: what a waste. De gasten die die aanvallen bedacht hebben hebben hun huiswerk niet goed gedaan. Was dat wel het geval, dan hadden ze op tijd geweten dat Amerika spoedig geen issue meer is. Amerika is op weg naar zelfdestructie. Met voedsel. Amerika eet zichzelf to death. Hun conclusie aa...

(lees meer)

Chillen

De overlast van allochtone hangjongens in de grote steden valt voornamelijk terug te voeren op een oorzaak: gebrek aan eigen binnenruimte.Bij de meeste Marokkaanse gezinnen is het geen issue om je puberende zoon een eigen kamer te geven. Zeker niet zoals ik dat deed, door ruimtegebrek verdreven naar...

(lees meer)