Schuld en boete

3 April 2010



Nu de terreur in Amsterdam vaste vormen heeft aangenomen (serie geweldadige inbraken thuis, blijvende intimidatie in de openbare ruimte) voel ik ook de neiging om te roepen: "Streng aanpakken die lastpakken."
 
Ik heb echter onlangs begrepen waarom harder straffen niet werkt. Dat zal ik hier uitleggen.
 
Het gaat niet om schuld en boete, maar om schuld en slachtofferschap. Als je uitgaat van schuld en boete, dan blijft de crimineel in zijn rol van crimineel. De boete/straf heeft immers zijn zonde weggewassen, en hij kan weer van voren af aan beginnen. Een boete/straf doet enkel fysiek lijden. Fysiek lijden is vele malen beter te doorstaan dan psychisch lijden, oogt stoer en genereert martelaarschap. Hoe bereik je optimaal psychisch lijden? Door enerzijds het schuldbesef te optimaliseren en anderzijds het gevoel van slachtofferschap te minimaliseren. Schuld en slachtofferschap, dus.
 
Slachtofferschap: een miskend gegeven heden ten dage. Een van de belangrijkste redenen waarom minder bedeelden zich gerechtigd voelen om tot onoirbare daden over te gaan. Dat effekt is een belangrijk onderdeel van de psychologie van slachtofferschap, in het engels "entitlement" genoemd. Wat we moeten doen met de aggressor is dus ten allen tijde voorkomen dat hij (het zijn voor het overgrote merendeel mannen, puberjongens) zich slachtoffer gaat voelen.
 
Hoe doe je dat?
 
Mijn allereerste ingeving bij het horen hoeveel een jonge crimineel de samenleving kost aan reïntegratietrajekten (180 000 euro p/jaar) was: geef dat geld gewoon meteen aan alle potentiële draaideurcrimineeltjes. Hoeven zij daar niet meer voor te stelen, te moorden en te treiteren. Zij blij, wij blij. Maar dat is wellicht een brug te ver. Daarom de volgende realistische suggesties:
 
Ten eerste: we stoppen collectief met wijzen naar zijn verschrikkelijke jeugd, of naar het erbarmelijke lot van de oergastarbeiders (in het veelvoorkomend geval van een dader die zich identificeert met een ethnie). Niet meer doen. Werkt averechts.
Ten tweede: we geven geen straf meer. Straf ontdoet hem van schuld, en geeft hem een gevoel van slachtofferschap, wat, zoals zonet uitgelegd, nieuwe misdaden triggert.
Ten derde: we vergeten hem volledig. we negeren hem. Er word dus niet over hem geschreven in de kranten, niet over gesproken op TV. Hij verdwijnt in onherroeppelijke vergetelheid.
 
Wat we voortaan wel doen is hem weghalen uit ons midden. Voorgoed opsluiten in een aangename omgeving, bijvoorbeeld in een opgepimpte gevangenis in Nederland of nog beter, in een van die peperdure Jellinekklinieken op Curaçao. Crimineel zijn is immers ook een verslaving. Als dat niet zo was hoefden we er niets aan te doen, want recidive zou niet bestaan. Dat is wat een beschaafd land aftekent tegen een barbaars. We hebben er het geld voor, en blijkbaar ook de cellen, die we anders aan België moeten verhuren, dus hoeven we lastposten niet meer te doden. We kunnen ze eeuwig laten voortsudderen in hun eigen schuldbesef, dat hen dagelijks stevig wordt ingepeperd door het verplicht bijwonen van uitzendingen over de gevolgen van hun daden. Ver van onze gerieflijke leventjes. Waar ze NOOIT meer terugkeren.
 
Voor hun collega's in spe zal dat heilzaam werken: wie van die opgroeiende crimineeltjes in de dop zal nou tegen gasten opkijken, die hun leven als luxe poedels doorbrengen zonder ooit maar iets te hoeven doen? Dat zijn geen helden, dat zijn mietjes.
 
Als dat mijn lezers te lieftallig in de oren klinkt, dan kunnen we ze ook castreren. Van loslopende castraten in het wild heeft immers nog nooit iemand last gehad. Doen we al volop met paarden en katers. En het is behoorlijk goedkoop ook.
 
 
 
PS: Schuld en Boete, de weergaloze roman van Dostojevski, nog niet gelezen? Voor wie nog niet ontboekt is: Alvast in de koffer doen voor de volgende vakantie! En bij het lezen, niet vergeten: Dostojevski had humor. Een Chimsky avant la lettre. Als u mij niet gelooft dan moet u l'Idiot lezen, in het Frans (in het Nederlands is de humor wegvertaald. Het Nederlands is gewoon te zwaar voor Dostojevski: hij heeft een taal die moet sprankelen, net als de russische geest). Ik verklap alvast dat Schuld en Boete iets van een happy ending krijgt. Dat is vast leuk om te weten, van te voren, anders zou u kunnen zwelgen in pathos. En dat kan nooit de bedoeling van de geniale Dostojevski zijn geweest!



Ook op Nurks verschenen.

- Aanraders -

In answer to Pat Condell's video "Ban the Burka" and in particular to the question: "Where are the feminists?"

Dear Pat Condell, I am a feminist and I write columns and I do say things about burkas and such. Like: "All gays in burkas" or: "Muslim mom, teach your son how to cook." and even: "Veil compulsary for all". Unfortunately, I do it in Dutch, though it is not ...

(lees meer)

Feminisme en immigratie

Ik noem mezelf graag feministe want ik ben, in tegenstelling tot de nieuwe generaties, niet bang om geassocieerd te worden met militante vrouwen die er de afgelopen eeuw voor hebben gezorgd dat wij vrouwen in alle opzichten erop vooruit gingen. Helaas vind ik 99% van de huidige feministen slap en na...

(lees meer)

Dreiging

Vrouwen denken vaak dat mannen zich bedreigd voelen door de intelligenten onder ons. Quod non. Volgens "Wat vindt Nederland" voelen mannen zich bedreigd door... lange vrouwen. Voor een goedgebekte dwerg zoals ik is dat goed nieuws. Ik schrik de potentiële aanbidders dus geenzins af; de profetie van...

(lees meer)

Schoonheid

Je hebt mensen die geloven dat de buitenkant echt telt. Bewapend met slogans als: "de eerste indruk is bepalend" proberen zij de arme luisteraar in vreemde kronkels te dwingen aangaande het verbeteren van zijn/haar uiterlijk. Ik moet daar niets van hebben... Sterker nog: ik ben faliekant tegen. Mij...

(lees meer)

Migratieles

Nu met die Brexit krijg ik een onbewingbare drang om naar Engeland te emigreren. Het is mijn migrantenbloed die kookt en schreeuwt: dáár moet je blijkbaar wezen, als ze daar zo moeilijk over doen. U moet weten: ik stam af van een eeuwen lange lijn van migranten. We blijven maxim...

(lees meer)

Geluk

Wat verlies betreft, kijken wij maar al te graag achteruit om te treuren om het verlorene. Bijv. bij het ouder wordende lichaam. Zelden vergelijk je jezelf met hoe je zult zijn in de toekomst en laat de gedachte je verblijen. Neen. Meestal vergelijk je je ouder wordende lichaam met hoe dat gisteren ...

(lees meer)

Ja, dan is er nix meer an!

Als ongelovige zou je best de draak willen steken met de islam en je katten voor de grap Ramadan of Jihad noemen. Blijken de moslims dat al te doen, maar dan in ernst, en niet bij katten. Deze tweet is eerder gepubliceerd op KORTNURKS. ....

(lees meer)

Praise the Lord!

Voor diegenen die na het lezen van mijn vorige column dachten dat ik het enkel op de islam heb gemunt, be my guest and check this out:Fundies....

(lees meer)

Zomergasten recensie: Dick Swaab

afb: Cor Jaring Het eerste fragment dat neurowetenschapper Dick Swaab ons voorschotelde in deze aflevering van Jelle Brandt Corstius' Zomergasten was geen film maar een schilderij, het beroemde “Anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp” van Rembrandt. Hij wist te vertellen dat het niet geheel oors...

(lees meer)