Schaap

7 Augustus 2008



Deze zomer heeft Oud Zeikwijf gepoogd vrede te vinden. Ze had last van de drukte en het lawaai, en de constante vraag om aandacht. Van de klanten, van de werkkring, van de kindjes en vooral van de scholen van de kindjes, die een moeder als een melkkoe zien, die je elke dag wel wat kan vragen van haar tijd, van haar kracht. Als je zoals ik al 20 jaar moeder bent en nog net uit de luiers, dan wreekt zoiets zich. Op een gegeven moment brak mijn kracht en moest ik rust zoeken voor mijn ziel. Rust zoeken in de schoolvakantie, met nog twee kleine kindjes die juist naar vriendjes hunkeren en naar woest spelen, met veel geruzie en kabaal. Naar het Zuiden: nee toch maar niet. Te gezellig. Bezoek en nog eens bezoek. En dat eeuwige lunchen hoe verdràgen ze het? Terwijl ik alleen wil zijn. Eenzaamheid: voor de meesten een vloek, voor moeders van grote gezinnen een luxe. Gevlucht uit het gezellige Zuiden naar een verlaten boerderij middenin de weide polder.

De rust kwam niet. De hektiek van het dagelijks leven was onder mijn huid gekropen. Hoe langer ik rust zocht hoe minder het kwam. En bezoek, weer bezoek. Hoe kùnnen ze? Begrijpen ze niet wat ik zeg? "Ik ben overwerkt. Ik heb rust nodig." Hoe duidelijk moet een mens zijn voordat de belagers de boodschap werkelijk laten doordringen: dit gaat om mij, niet om een denkbeeldig onderwerp van geklaag. Het gaat hier niet om gezellig met elkaar zitten mopperen. Deze vrouw wil dat ìk weg ga. En dan hun biezen pakken en vertrekken. Nee. Ze blijven, ze kletsen. Ze zijn woordloos hun lippen bewegen ze staan recht voor mij blablablablablablablablabla. Ga weg, laat mij alleen. Dit is de zomer van de rust.

-Mêêêê Mêêê
-Meu
-Mêêêê Mêêê
-Meu
-Mêêêê Mêêê
-Meu

Een schaap blèrt op de dijk. Honderden meter naar links klinkt het antwoord. Ze lopen naar elkaar toe. De roepende is ietsjes kleiner zie ik nu. De andere heeft er weer net zo één aan haar zij. Dat is de moeder, begrijp ik eindelijk. D'r jong is al grazend te ver op de dijk gelopen, en is haar kwijt geraakt. Als het lam de ooi ziet zet hij het op een rennen. Zijn zusje ziet dat en duikt onder de tiet. Lam komt aangesneld, werpt zich onder de buik van mammie en begint gulzig te drinken. Ze zijn allebei veels te groot voor zuigelingen. De moeder ziet dat ook wel. Ze laat ze eventjes hun gang gaan om weer haar grazen te hervatten. De jonkies volgen haar voorbeeld.

Ik staar naar de schapen. Naar de strak blauwe lucht op de groene dijk, als twee verfvlakken op de schilderij van een kleuter. Ik hoor de slag van de golven achter de dijk, zacht behang van mooi simpel geluid. Hier en daar een zwaluw, en af en toe een insekt. De adrenaline zakt, vrede komt in mijn hart en ziel.

Schapen leven in hun eeuwige tijd. Er komt maar geen haast in hun antieke ritme. Terwijl onze tijd steeds sneller is gaan draaien, gaan ze nog steeds hun schaapse gang: grazen, liggen, poepen, grazen, liggen, poepen. Gisteren vandaag en morgen. Net als hun moeder en betovergrootmoeder.

Schapen: hèt middel tegen stress.



.

- Aanraders -

Herrie

Wat een zon! En dat op een zaterdag... Op naar het IJsselmeer, naar de dijk waar ik nog een klusje heb liggen, dat een winterlang wachtte op precies zo'n dag.Vrolijk begin ik aan het uitladen van de spullen, het sjouwen van de zware materialen bovenop de uitgestrekte stenen rug. Het uitzicht is verb...

(lees meer)

De Ooi

De schapen op de dijk zijn van Cor, want die pacht de dijk. Ze waren eerst een kruising van twee soorten. Dit jaar is er een Zwarte Tesselaar als ram bijgehaald. De jonkies hebben opeens zwarte koppen. "Waarom doen ze dat?" vraag ik de boer. "Het is goed voor het onen." Het ...

(lees meer)

De baby-olifant in Artis

Warm gemaakt door het verslag van Sylvia Witteman spoedde ik me zodra ik even kon naar Artis om de baby-olifant te zien. De olifanten, een moeder, haar puberdochter en de baby, hadden een nieuwe tuin gekregen, naast hun oude, die nu diende als nachtverblijf. De nieuwe tuin was royaal van opzet: e...

(lees meer)

Het Meer

Heb ik al gezegd dat ik van het IJsselmeer hou? Een paar jaar geleden zag ik bij de lijstenmaker een klein schilderij hangen, van drie platbodems op een stukje open water. ‘Het IJsselmeer,’ zei ik. ‘Dat is beslist het IJsselmeer.’ De ambachtsman was daar niet van onder de indruk, het kon ...

(lees meer)

Een zomerdag op het Nederlandse platteland

Vakantie op het Nederlandse platteland, zonovergoten, heerlijk. Ik lig in het kort gemaaid gras, turend naar de obsceen blauwe lucht. Allerlei vogels krijsen hysterisch in allerlei bomen, vliegen zoemen, een hommel zuigt aan een bloem, langdurig, onvermoeibaar. Of is het steeds een andere? Een vogel...

(lees meer)

Ik aai mijn 8-jarige zelf

Ik aai mijn 8-jarige zelf. Mijn wangen voelen wat droog, het vet is onder de kin gaan kruipen. Het veert niet meer zo mee. “Kijk wat je geworden bent” ik praat tegen mijn 8-jarige zelf “wat vind je ervan? Wij werken, en daarnaast zijn wij blogger. Wat vind je van onze man? Is ie knap? En lief?...

(lees meer)

Gepiel

De laatste tijd is het bon ton voor stoere binken om huilie huilie te doen vanwege de 'terreur van online feministen'. Amusant. Wat mij wel verbijstert, en laten we wel wezen ook ergert, is hoe die stoere binken de afgelopen 20 jaar onze producten hebben laten verworden tot speeltjes voor mi...

(lees meer)

Don't Disturb the Peace

Je denkt, tegen beter weten in, dat de regeerders oog voor Kunst hebben. Tenminste, ík denk dat. Ik hóóp het. Elke keer word ik echter weer teleurgesteld – één van de vele illusies die je met het ouder worden kwijt raakt. Vrijdag 15 juni in het Paroo...

(lees meer)

Ja, dan is er nix meer an!

Als ongelovige zou je best de draak willen steken met de islam en je katten voor de grap Ramadan of Jihad noemen. Blijken de moslims dat al te doen, maar dan in ernst, en niet bij katten. Deze tweet is eerder gepubliceerd op KORTNURKS. ....

(lees meer)