Pliessie

8 Juni 2012



Een van de dingen die mij verbaasde toen ik naar Amsterdam kwam in 1983, was de bijzonder redelijke opstelling van de politie jegens de burgers. Had je iets fouts gedaan op straat, dan werd je erop aangesproken. Als je beleefd bleef, dan werd er in alle rust met je gebabbeld over het voorval. Had je het in je om op zo'n moment aannemelijk berouw te tonen, dan bleef het er ook bij; je was weer vrij om te gaan, onbeboet. Het werkte goed: vooral jongeren zijn vatbaarder voor een vriendelijk gesprek dan voor een autoritaire benadering.

Zoals in Frankrijk, waar ik vandaan kwam. Een paar jaar eerder had ik met mijn nicht afgesproken voor de deur van de concerthal in Porte de Versailles: James Brown trad er op. Ik kwam echter te laat, het concert was begonnen en zij was al binnen, met de kaartjes. Ik mocht er niet in. Omdat ik bij haar zou logeren bleef ik wachten voor de deur (de gsm-loze tijd, mensen). Opeens kwam er out of the blue een horde ME-ers op mij af, en die wilde mij slaan. Ik vroeg beleefd waarom, kreeg geen antwoord. Ik was in die tijd nog erg jong en zag eruit als de rijkeluisdochter die ik was: keurigheid ten top. Om me heen vluchtten allerlei jongeren in paniek. Ik begreep er niets van, en wou niet wegrennen: ik had immers niets fouters gedaan dan een kwartiertje te laat aankomen. Maar ik moest wel. Later begreep ik dat ze het op dealers gemunt hadden. Ik heb het altijd als een groot onrecht beschouwd, en nog meer als een hele domme manier om om te gaan met je burgers.

De opluchting was dus groot toen ik merkte dat het er heel anders aan toe ging in Nederland. De politie was hier redelijk. De agenten maakten onderscheid. Keesu bai keesu zouden de Japanners zeggen.

Vorige week gebeurden echter twee voorvallen waarvan ik, na het zien van de beelden, me afvraag wat er van die mentaliteit over is. De eerste is de aanhouding door stadswachters en dienders van een toerist die de verkeerde kant op fietst voor het Centraal. De tweede is het inhakken op een groep jongeren die een pand willen kraken in de Simon Stevinstraat. In allebei de gevallen spreken de beelden boekdelen: het geweld is buitensporig, de omstanders geschokt.

Voor mij betekent dit een breuk in het tijd-ruimtecontinuum. Zijn we terug in de jaren '50? Toen agenten een sabel droegen en niet aarzelden om die te gebruiken? Zijn we in een ander land? Zoals in de rest van de wereld, waar ze autoritair omgaan met burgers? Zijn we Amsterdam kwijt?



Op AT5.nl gepubliceerd.

- Aanraders -

Lekker scheuren in 020

In Het Parool van zaterdag vertelt een jongen het volgende verhaal: hij kwam met zijn vriendin uit de Rialto, en ze staken de Ceintuurbaan over om bij hun fietsen te komen. Ze hadden groen en liepen keurig op het zebrapad. Een bolide komt aan scheuren, negeert het rode licht en schept ze op een haar...

(lees meer)

Angst

Ik zit blijmoedig in tram 10, op weg naar een afspraak in de Balie (020). Opeens blijft die steken op halte Korte 's-Gravesandestraat. Vijf minuten, tien minuten, een kwartier... Je blijft zitten want je verwacht dat je toch elk moment weer vertrekt. Maar nee. Alle trams die ...

(lees meer)

Scooterterreur

God schiep het fietspad, en zag dat het goed was. God schiep de fiets, zette die op het fietspad, en zag dat het nog beter was. Vervolgens schiep God Fietser, die hij op de fiets plaatste. God zag dat hij geweldig was. Hij wentelde zich in dat besef. Dan gebeurde er iets: was God zo vol van zijn ...

(lees meer)

De Nachtwacht

Elmiro In het Parool stond 16 juni 2011 een ingezonden brief met als titel: Heden te koop: ‘De Nachtwacht’ waarin uit de doeken werd gedaan hoe uit de de huidige culturele malaise te komen: Als de regering Rutte het zo nodig vond Amsterdam te doen bloeden voor zijn bezuinigingswoede op de kunst...

(lees meer)

Postkantoor

Wisten jullie dat de postkantoren binnenkort dicht gaan? ALLE postkantoren? Ik verzin het niet. De mijne dus ook, aan het Waterlooplein. Een klein drama. Heb al veelvuldig staan treuren met het baliepersoneel (5000 man ontslagen!), met mijn ziel onder de arm gelopen, steen en been geklaagd. Het i...

(lees meer)

Daar beginnen we niet aan, Mevrouw!

Online verkoop is in. De conzument (ja een z hoor je tegenwoordig opTV) heeft het gemak van bestellen vanuit de luie stoel ontdekt. Er zijnnog wel winkels IRL. Je zou zeggen dat ze er mogen zijn voor de service. Dat zou je zeggen, ja. Maar nee. Je komt keer op keer van een koude kermis thuis. Het...

(lees meer)

Verpilling

Het is droevig gesteld met de medemens in het algemeen en met zijn gezondheid in het bijzonder. We verpillen. Massaal. We slikken medicijnen om ons op de been te houden. We denken nog dat we dat uit vrije wil doen, maar wat niet is kan komen: het is net als met mobieltjes op het werk. Uiteindelij...

(lees meer)

Nieuwe regels inzake observatie peuters in de kinderopvang

Uw kind wordt op zijn opvang geobserveerd en bij het minste geringste doorgeseind naar Jeugdzorg. Achter uw rug om. Dat zijn de nieuwe regels in de branche kinderopvang. Ik spreek Marita, leidster in een peuterspeelzaal in Amsterdam en omstreken, die vorige week deel nam aan een acht da...

(lees meer)

Gil

In de rest van Nederland is dat hoogstwaarschijnljk straal aan jullie voorbijgegaan, maar wij in Amsterdam zijn in de ban van het kindergegil.Bij twee creches hebben boze bovenburen voorwerpen naar beneden gegooid, variërend van eieren tot gevaarlijk spul zoals batterijen en scheermesjes. Vorige we...

(lees meer)