Nijlpaard

26 April 2013






'We horen nu de nijlpaarden uit Artis.' Mister OZ deponeert op de zondagochtend deze wetenswaardigheid op mijn bord, terwijl hij de terrasdeur achter zich dichttrekt.
'De nijlpaarden? Het was er toch maar één? Die ouwe Tanja? Die nu dood is?' Denk ik dan. Ik maak af waar ik mee bezig was (het verorberen van een omelet) en spoed mij naar buiten. Verdikkeme! Als dat geen nijlpaardengejank is! Nijlpaardendoodstrijdgejank! Door merg en been gaat het.
'Het komt van de verkeerde kant' merk ik op.
'Geluid maakt vreemde hoeken' pareert Mister OZ.
'Dat is waar, maar dit komt toch echt van het Noorden.'
Onze wellesnietes wordt onderbroken door de bel. Daar is vriend Arie:
“Ze geven in Mediamatic een cursus paddo's kweken, ga je mee?”
Dus lopen we er naar toe, Arie en ik. Mediamatic is bij mij om de hoek, in de Van Gendthallen op het Oostenburgereiland, naast chillplek Roest. Mediamatic dat zijn kunstenaars die aan de lopende band hippe shit doen. Hun nieuwste ingeving is zich te richten op de jongste generatie. Ze gaan een crèche beginnen. Maar dan niet een gewone. Iets speciaals. Anders heet je geen Mediamatic hé. Noch kunstenaar.

We lopen door de dikke stroken doorzichtig vinyl de enorme zaal binnen. Ha. Ze hebben een nieuw project zie ik: ze bouwen allemaal kleine huisjes van primitief materiaal, zoals bamboe of koeienstront. Een gozer heeft een “smeulhoop” gemaakt, een kist vol houtsnippers die zichzelf tot wel 40 graden kan opwarmen “genoeg om een badkuip mee te verwarmen.” Voor Arie is elk bezoek aan de Van Gendthallen een duik down memorylane. Want hij was één van de kunstenaars die het imposante gebouw mochten gebruiken vóórdat Mediamatic en Roest de boel overnamen. Zijn ding is het in steigerdoek en visnetten inpakken van piepschuimblokken, volgens de Soft Building Methode van wijlen Robert-Jasper Grootveld. Daar maakt hij drijvende eilanden mee.

Na enig zoeken vinden we onze cursusgever, een goedlachs Pools jongetje uit Krakov dat in onverstaanbaar Engels ons de kunst van het kweken van fungi probeert bij te brengen. Wat niet meevalt. Stapels steriele parafernalia liggen op ons te wachten in hun vacuüm gezogen folie. Perliet, substraat, pasteurisatie, mondkapjes, spuiten à 25 euro p.stuk, de subsidiedudes van Mediamatic weten duidelijk waar je de mosterd vandaan haalt. Dit is niet aan mij besteed. Ik vlucht.

Als ik weer naar buiten loop word ik aan de grond genageld door een snoeiharde kreet. WAT WAS DAT? Ik zie een groepje mensen, en zelfs politie. Ik sta voor de keet van de Tostifabrik. De Tostifabrik! Natuurlijk! Dat is het laatste project van de Mediamatic people: ze maken een tosti, van A tot Z. Dus een varkentje fokken voor het spek, een vierkantje graan laten groeien en tot meel vermalen en... een koe voor het plakje kaas! Ik beweeg me richting het groepje. Ja hoor! Daar staat een koe – een koetje moet ik zeggen, ze is miniklein met piepkleine uiers, duidelijk een meissie – hartverscheurend te huilen. De politieman, een jonge knul van in de twintig, legt uit: “De buurt heeft geklaagd”. Een kunstenares springt uit het hooi en, druk pratend en strohalmpjes uit haar trui plukkend, legt ze ons uit – de politieknul en ik – dat het om de koe gaat wier kalf is weggehaald en die nu rouwt. “Ja, ook koeien rouwen” poneert ze ernstig.

De politieman weet zich duidelijk geen raad. Die hele situatie is potsierlijk. Moet hij nou dat lieftallig meisje een standje gaan geven? Moet hij weglopen, en de klagende buren in hun hemd laten staan? Eigenlijk vindt hij dat wel leuk, zo'n koe in de stad. En kunstenaars, ach, dat zijn zulke mallerds, je kunt ze toch nix kwalijk nemen? Hij is ook overduidelijk gecharmeerd door dat meisje. Ik schiet hem te hulp en zeg: “De buurt vraagt zich de hele ochtend af waar dat geluid vandaan komt. Iedereen denkt natuurlijk dat een beest vreselijk mishandeld wordt. Je had ons van tevoren kunnen waarschuwen met een briefje in de brievenbussen.”
“Maar dat hebben we gedaan? We hebben gisteren bij alle buren aangebeld.”
Dat is lekker slim! De brief in de brievenbus kwam echter alsnog. Hij nodigde ons uit voor een debat. Of dat wel of niet mag, zo'n koe in de stad om een tosti te maken.

Die loeiende tienermoeder trok buitenmaats veel publicity. Toen mijn ezelin op ongeveer dezelfde plek woonde en balkte dat het een lieve lust was kraaide er geen haan naar. Zou dat komen doordat er nu op het Oostenburgeiland een zooitje redacties paal naast Mediamatic zitten? Die journalisten zijn ook niet gek: het is zondag, het is lekker weer, er is Roest naast de deur: wat kun je beter doen dan daar te gaan luieren in de zon? Je stukkie schrijf je wel over die ene koe die daar stom toevallig naast staat te blèren. Die koe “rouwt”, zo zei dat meisje het toch? Dan zet je dat toch in de krant? Die gozer aan de tafel naast je zit hetzelfde te doen? Maar net doen of je hem niet ziet.


[Op Nurks en Sargasso gepubliceerd]
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Halloween op de begraafplaats

Op de meeste begraafplaatsen van Amsterdam is er al een paar jaar aandacht voor Allerzielen, de dag van degenen die van ons heen zijn gegaan. Mijnheer Oud Zeikwijf en ondergetekende waren op De Nieuwe Ooster, op kunstmanifestatie Herinnering Verlicht. Het was zo'n avond dat je je ve...

(lees meer)

De serieduwer

Jorn had zijn fricadel net uit de muur getrokken. Hij smaakte hem goed. Hij was iemand van de late fricadel, zo uit het café, met de alcohol en de adenaline in zijn bloed die zeurden om calorieën. "Voor me maag" zei die dan tegen zichzelf "er moet iets in, als vulling". De happen vielen halfgekauw...

(lees meer)

De kassière van de Blokker

Over de houding van de Nederlandse winkelier ben ik over het algemeen niet te spreken. Bot, nors en afblaffend, daar heb je het mee samengevat. Meestal zijn het de mannelijke exemplaren. De vrouwen doen het vaak beter, qua klantvriendelijkheid. Niet altijd, maar vaak. Maar zo goed als de kassièr...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

De Macht van de Panterlegging

Al heb ik modieuse genen, ze komen niet of nauwelijks tot uitdrukking. Sinds jaar en dag loop ik in dezelfde cargobroek, die ik een keer per 5 jaar per 10 tegelijk bij C&A insla, om van het vreselijke karwei dat shoppen heet af te zijn. Een Surinaams-Hindoestaanse vriendin is dat een doorn in he...

(lees meer)

Openhuizendag

Het is vandaag zaterdag 31 maart 2012, Openhuizendag. Dus trekken wij, Mijnheer Oud Zeikwijf en ik, erop uit om de huizen te bezichtigen waar we al tijden nieuwsgierig naar zijn. Dat kan vandaag! We moeten een keuze maken qua buurt. IJburg lijkt ons een goeie. Allemaal kekke gebouwen op een stel ver...

(lees meer)

De Nieuwendijk

We maken de fietsen vast tegen een van de grote iepen al voor de Beurs van Berlage. Verderop zal geen plek meer zijn, weten we. Aan het einde van de Damrak loeit de kermis. Het is herfstvakantie, ik moet met mijn dochter de kleren en schoenen kopen die ze deze winter gaat dragen. To...

(lees meer)

Dorp

Toen ik 28 jaar geleden hier neerstreek, na in megapolen als Parijs en Tokio te hebben gewoond wist ik zeker: dát niet meer. Het moest iets kleiners worden, iets intiemers, iets waar je bekenden spontaan op straat tegenkwam. Het werd Amsterdam: het dorp der dorpen, maar toch kosmopolitisch ...

(lees meer)

Manuscripta

Joost Zwagerman stapte op zijn fiets richting het bruggetje dat de Westergasfabriek van de Haarlemmerweg scheidt. En die boomlange slungel die de hoek van de Bakkerswinkel om liep, was dat Renske de Greef? Geen twijfel mogelijk: ik was op de goede weg naar Manuscripta, de jaarlijkse pa...

(lees meer)