Nannerl

7 Januari 2013






Die ochtend was ik, ondanks dat het nog vakantie was, vroeg opgestaan. Zonder te ontbijten had ik de eetkamer versierd, en een feeststoel gemaakt. Mijn dochter verjaarde. Zij werd 13. Zij was het gros van de vakantie weggeweest. Over een paar uur zou zij er zijn. Alles moest klaar.

Het douchen sloeg ik over: een washandje is vaak handig. Als een bezetene fietste ik, nog steeds zonder voedsel in mijn maag, naar de slager, de banketbakker, de supermarkt. Ik koos de lekkerste taarten bij verschillende bakkers, om er zeker van te zijn dat tenminste één daarvan naar haar smaak zou zijn. Bij de beste slager van het stadsdeel kocht ik ambachtelijke osseworst. Ik sloeg kazen in: een Chaource, een punt Roquefort, een snee Gorgonzola... Stokbrood, zalm, fruit.

Thuis gekomen had ik gauw mijn schort omgedaan en achter het fornuis gekropen. Mijn dochter had lasagne besteld. Die zou ik zelf maken, ook het deeg, zoals mijn half-Italiaanse moeder mij lang geleden geleerd had in de spaarzame zondagen wanneer zij zelf kookte.

Ze was, uitgeput door dagen zonder te veel slaap, de trappen opgeklommen. We hadden elkaar omhelsd. Ze had haar cadeautjes uitgepakt.

De gasten waren gekomen, hadden gegeten, waren gegaan. Haar broers waren anime's gaan kijken. Zij was op de sociale media gaan chatten. In mijn jeugd belden meisjes van 13, urenlang, met hun vriendinnen. Nu zitten ze op facebook, twitter en hyves.
Mijn dochter is de mooiste schepsel op aarde. Ze is zachtaardig, kalm en intelligent. Ze bezit de onwezenlijke schoonheid van haar tante Tara, een Tara met lange dikke blonde manen. Ik ben gek op haar.

Toen ik klaar was met opruimen belandde ik op het TV-bed. Er speelde een late film: Nannerl, la soeur de Mozart. Af en toe staat er iemand op (Françoise Giroud met Alma Mahler, Alexandra Lapierre met Fanny Stevenson, …) die zich het lot aantrekt van een vrouw uit een andere tijd of andere cultuur, waarvan het talent belemmert is geweest. Nu was het de beurt aan een meisje van 14, wier genialiteit beknot werd tot ze het opgaf. Dit was een magische afsluiting van een prachtige dag. Mijn dochter, ik hou van jou met heel mijn ziel. Ik prijs mij gelukkig dat jij leeft in een tijd en een plek waar vrouwen de gelijken van mannen zijn. Het is niet altijd makkelijk om die plaats te houden, je moet het soms bevechten (tegen stoere of domme mannen, tegen jaloerse of domme vrouwen, tegen je eigen hormonen die je aan de haard willen kluisteren) en velen lukt het ook niet, maar het kan. Alles kan. Alles is open. Als je iets heel graag wilt, dan zal het lukken. Vrouw zijn is nog nooit zo vrij geweest als hier en nu.  

- Aanraders -

Kansspel

Een regeerperiode van 4 jaar is natuurlijk te kort. Zeker met die formaties van tegenwoordig, die gemakkelijk een halfjaar in beslag nemen. Bovendien is 4 jaar geen lekker tijdsgewricht; 10 jaar, das pas een brok tijd. Een decennium. 8 jaar kan ook, met een uitloop van 2 jaar voor goed gedrag. Bij g...

(lees meer)

Annet

Om nog even terug te komen op Annet Malherbe. Die bij Zomergast was. En die geen zin had. Of in ieder geval, die heur dag niet had.Ze vergat continu binnen 3 woorden waar ze het ook weer over had. Hing lusteloos op tafel, krabde aan haar bovenneusbeen, aan haar hoofd, in haar oor, kon niets bruikbaa...

(lees meer)

Aangeraakt

De gruwel van kaartjes bestellen voor een voorstelling is dat je echt moet gaan. Ik trotseer een fikse verkoudheid en sleep me naar het Pleintheater, waar het stuk "Aangeraakt" van het splinternieuwe gezelschap Aumento in premiere gaat.Opeengepakt in de kleine zaal wachten wij op wat komen gaat. De ...

(lees meer)

Jasper

Als ik mezelf herinner in mijn twintiger jaren dan zie ik me achter Jasper (Grootveld, red) aansjokken in Amsterdam nu Oost. Toen de zanderige vlaktes achter de Oostelijke Eilanden. Het was een surrealistische plek. Als door een contrastlens in donkergroen zwartwit. Hoge, brede, lange blokken...

(lees meer)

Honger

Met een gezin kom je snel achter het bestaan van het Niet Etende Kind. Niet dat u ze in mijn eigen nest zult vinden. Nee, daar maakt het fenomeen "groot gezin" korte metten mee. Zodra een bord langer dan 3 1/2 minuten onaangeroerd blijft staan, wordt dat weggeritst door een (wel) hongerige broer of ...

(lees meer)

Tandje

Ik heb 1 kind dat altijd fluit, 1 kind dat altijd zingt, en 1 kind dat nooit wat zegt. Van het kind dat nooit wat zegt leer ik af en toe wat. Bijv.: niets zeggen. Als antwoord. Op iets. Gewoon niets zeggen. Moeilijk hoor. Hij is ook meesterlijk in lichaamstaal. Dat is weer moeilijker o...

(lees meer)

Parool

Het Parool. Mijn krant. Na jaren gezwoeg door stroperige reuzen Volkskrant en NRC en een korte flirtation met Trouw ben ik al decennia's verknocht aan die leuke stadskrant.Ik heb het Parool zien veranderen. Toen ik hem voor het eerst kocht, 25 jaar geleden, had zijn voorpagina nog iets naoorlogs in ...

(lees meer)

Brandgevaarlijk

De brandweer heeft onder leiding van vertrekkend commandant Caroline van de Wiel het roer omgegooid: brand blussen is passé. Brand voorkom je. Dus slaan ze ons om de oren met preventieve maatregelen die ze de komende maanden in persona bij u thuis komen controleren: hebben we wel allemaal brandmeld...

(lees meer)

Parkeergeld

Vaak doen wij columnisten ons uiterste best om het nieuws op te leuken. Heel soms hoeft dat niet: het nieuws is dan vanzelf al grappig. Gister in het Parool zo'n staaltje hilarische mededeling.Het stadhuis zit in de financiële problemen nu de instroom van parkeergelden keldert. Wat is het geval? On...

(lees meer)