My Queen Karo

8 Februari 2010



Ik heb een bijzondere muts. Dat weet ik omdat als ik hem op heb mensen op straat meer dan normaal naar mij kijken, en vertederd glimlachen. Het is een beetje een komische muts, de dubbelepuntmuts van een nar. Maar ook ontzagwekkend chic. Hoe zou het ook anders: het is immers een creatie van de Belgische ontwerpster Colette van Landuyt.

Nu wilde het culturele toeval dat een biografische film over haar verscheen, gemaakt door haar eigen dochter, de Belgische filmmaakster Dorothée van den Berghe. Daar mòest ik heen.

Afgelopen zaterdag ging die in voorpremiere in het Filmmuseum. Eerst even op internet gecheckt of het Filmmuseum nog in het Vondelpark zat. Door verschillende ervaringen op het vlak van voor een verkeerde want obsolete locatie te staan, weet ik dat je heden ten dage van tevoren moet controleren waar de Amsterdamse kunstinstellingen zitten. Voor je het weet is je jazzclub naar een onbarmhartige haven verkast, je lievelingsbioscoop naar het verre Westen, en het Stedelijk... bliksem, waar zou het Stedelijk trouwens NU zitten?


De film is verbluffend. Een kind van een jaar of 9 heeft de titelrol, de dochter van mijn couturière. Ze speelt de sterren van de hemel. Àlle acteurs trouwens, zijn regelrechte vondsten in deze productie. Zelfs aan de casting van de onbenulligste figurant is aandacht besteed, lijkt het wel. In een van hen meende ik zelfs Felix Strategier, onze bloedeigen Amsterdamse straatartist en leider van de Rode Bioscoop, te herkennen. Verder is alles van de bovenste plank: de decors (ik hèb in kraakpanden geleefd, ik kan het weten), de freejazz muziek, de dialogen, de cameravoering, de kleuren, en je zou bijna zeggen: de geuren. Je ruikt immers voortdurend van alles: de gracht in de herfst, het IJsselmeer in de zomer, de walm van dikke joints, het geil van neukende lichamen, armoedekoffie, klamme dekens, vieze haren, chloorwater.

Het is een geschiedenis. De camera zit bovenop het kind, in heur haar, onder haar huid, tussen haar tanden. Je voelt haar ademen, en vaker nog naar adem happen, want ze krijgt veel voor haar kiezen. Ik heb het dan ook krap een kwartiertje droog gehouden. Maar geen smartlap! Ondanks de regisseurs liefde voor het Jordanese wordt ze nergens sentimenteel. Wie haar eerste langspeelplaat Meisje heeft gezien kon niet anders verwachten. Een raskunstenares, rauw en direkt, en ook weer niet.

De seksuele revolutie, de krakerswereld, het alles met elkaar delen en wat dat allemaal met een kind doet. Daar gaat het over. En ook dat je als kijker vreest dat het nooit meer goed zal komen met dat meisje, al staat het tegendeel voor je, die Dorothée, gelukkig te wezen in haar volwassenheid, een evenwichtige dame met een gezin en een van de moeilijkste banen die er zijn, en humor op de koop toe.

Over de chronologie heb ik me verbaasd: in mijn werkelijkheid speelden de krakersrellen pas in de jaren '80. Vrije liefde en andere hippieuitwassen waren tegen die tijd al een gekoesterde, doch onherroeppelijk gefosiliseerde mythe, zo dacht ik. Ik had ongelijk: er bleken al in de late jaren zestig kraakpanden in de Nieuwmarktbuurt te zitten, die inderdaad vreselijk hardhandig werden ontruimd.

Aan het einde was er een vragenuurtje met de maakster-regisseur-scenariste. De zaal bleef stil, op een of twee bedeesde betuigingen na. We waren uitgelaten naar binnen gerend; nu zaten we allemaal beduusd voor ons uit te staren. Uw enige echte Oud Zeikwijf, doorgaans niet op haar mondje gevallen, was aan het nasnikken, en haar uitlopende mascara zo deskundig mogelijk aan het schoonvegen - een langdurig karwei. Iedereen was aan een flinke borrel toe. De regisseuse, godzijdank, ook. We volgden haar dan ook spoedig richting Vertigo. Onderweg riep ik veels te hard tegen mijn schoonzus, die mee was: "WAT EEN LUL DIE VADER, ZEG!" Mijn schoonzus gave me the big eyes. Bleek die vader een halve meter van ons op een bank te zitten.

Ga dit chef d'oeuvre nou als de donder zien. Het draait nog. En laat de mascara maar zitten.



Naschrift: eigenlijk maakt Dorothée van den Berghe films zoals ik columns zou willen schrijven. Eigenlijk wil ik dus de Dorothée van den Berghe onder de columnisten zijn. Eigenlijk is de enige echte compliment die u mij kunt maken: "Je column was zò Dorothée van den Berghe." Eigenlijk wordt het tijd dat iemand dat eens tegen mij zei. Eigenlijk begrijp ik niet waarom dat nog niet is gebeurd.



.

- Aanraders -

Het Bostheater

Mijn eerste en laatste bezoek aan het Bostheater zo'n 20 jaar geleden zal ik nooit vergeten: in mijn chique avondtenue (hoge hakken, blote jurk), heb ik eerst achter mijn toenmalige vriendje een uur op de stalen ros moeten peddelen voordat we de plek des onheils gewaarwerden. Mijn makeup was teg...

(lees meer)

Fay Weldon

Op 25 februari werd ik door een vriendin naar Pakhuis de Zwijger gesleept. Ze moest beroepsmatig aanwezig zijn bij het gesprek van Fay Weldon, die kort in Nederland was na aanleiding van de Nederlandse vertaling van The Stepmother's Diary (= Dagboek van een stiefmoeder). Fay Weldon: ik kende haar n...

(lees meer)

Reklame

Gisteravond bij het zappen stuitte ik op een spotje voor hulp in tijden van crisis, over het kweken van wiet voor financiële doeleinden.Een tiental adepten waren opgetrommeld, en, geheel volgens de wetten in PR-world, ze waren allemaal even bevallig, even blond, en even van het vrouwelijke geslacht...

(lees meer)

Marmot

Waar ik vandaan kom zijn er bossen met wilde dieren, die je zomaar kunt tegenkomen. Mijn overgrootouders hebben nog beren gezien, nu worden wolven weer uitgezet. Een dier dat er altijd al was (maar dan niet in de bossen maar boven de bomengrens) is de marmot. Een lekker ding van een dier. Zo'n c...

(lees meer)

Dit wàs het nieuws

Wie zaterdag niet naar Dit was het nieuws heeft gekeken doet er goed aan om dat alsnog op het www te doen. Memorabele uitzending.Maarten van Rossem nam bij de eerste zin van Harm Edens het woord en liet het niet meer los ("Stel je voor dat ik hier de hele tijd zou zitten zwijgen"). Zijn tegenstander...

(lees meer)

Lev Tolstoj's Anna Karenina

[spoiler alert] Merkwaardig hoe een wezen zoals ik, dat geen ogenblik onbenut laat om met Dostojevski, Gontsjarov of Gogol te dwepen, drie kwart van haar leven kon slijten zonder vanLev Tolstojte hebben gehoord. Deze lacune, die waarschijnlijk kwam doordat ik de auteur vanaf mijn ...

(lees meer)

Asis

Een beroerde columniste ben ik. Altijd te laat met reageren op de actualiteit, nooit te verlegen om een pluimpje te geven aan collega's die ik voor de rest volstrekt waardeloos werk vind leveren, en om een veeg uit te delen aan wie het wèl goed doen.Zo geschiedde met Asis Aynan. In mijn queeste teg...

(lees meer)

Greer

Gisteren naar het optreden van Germaine Greer in Felix Meritis geweest. Ze gaf een lezing ter ere van de Nederlandse uitgave van haar boek over Ann Hathaway, de vrouw van Shakespeare. Wat een podiumbeest. Je vergeeft haar onmiddelijk alle bizarre standpunten die ze de wereld in lanceert, want ze is ...

(lees meer)

Kunst & Kitsch

U zult Mijnheer Oud Zeikwijf en ik niet bijster vaak samen voor de buis betrappen of het moet voor een aflevering van Kunst & Kitsch zijn.Hoe is het mogelijk? U kunt immers moeilijk enige belangstelling voor het materiële bij ons aantonen. De zeldzame meubels die we bezitten hebben we hetzij ge...

(lees meer)