Mr. Postman

11 April 2009



Mister postman look and see
If there's a letter in your bag for me

The Beatles

De postbezorgers staken, en we merken het niet eens. Zo slecht is de postbezorging de laatste jaren geworden. Ik herken de nostalgie naar de tijd van de lijfelijk bezorgde brieven in het artikel van Julie Phillips van 3 januari 2009 in Trouw , maar wat ik vooral mis, is de goeie ouwe postbode.

Die van mij is namelijk veranderd in een leger anonieme studenten, daklozen, of dronken russen die nimmer het juiste adres treffen en de brieven van de hele straat in mijn bus deponeren, voor ze er de brui helemaal aan geven en naar huis gaan.
Ik mis de brieven, maar ik mis mijn oude vertrouwde postbode nog meer. Wat er aan schrijfsels over is gebleven wordt namelijk niet meer (fatsoenlijk) bezorgd.

Een onvoorstelbare gang van zaken. Winkels gaan massaal dicht, postagentschappen sluiten hun deuren, want "iedereen shopt cq bankiert tegenwoordig per internet." Oké. Maar dan moeten die gekochte spullen toch vervoerd worden naar het huis van de consument? En wel per post, ja. Dus leg mij eens uit waarom uitgerekend in deze tijden van hypothetische booming business voor de posterijen, desbetreffende bedrijven er met de pet naar gooien? En met een been in het graf [zeggen te] staan? Je zou toch zeggen: aan het werk! Bezorgen die miljoenen pakketjes! Per direkt! Vlekkeloos! Met perfekte service! Met een glimlach voor de klant! Maar nee. De post is verkwanseld. Opgeofferd aan het monster van de 21ste eeuw dat privatiseren heet.

Dus zitten we niet meer, zoals die Beatle uit het liedje, te wachten op de postman. Iedereen weet dat die toch niet komt. Of op onchristelijke tijden, waar geen pijl op te trekken valt. En als die toch komt, dan wil geen gewone mens hem aantreffen. Want dan kun je nog lelijk op je kop krijgen ook, zoals mij laatst gebeurde, toen ik probeerde een brief van de belasting te redden van acute verkeerde bezorging. De TNT'er in kwestie bleek niet gecharmeerd van mijn poging. Hij moest en zou de brief in kwestie tegen heug en meug deponeren in een verkeerde brievenbus. Want hij had geen tijd, want hij had een boze baas, want het was zijn zaak niet en nog minder de mijne.

The postman always rings twice? Al lang niet meer. The postman doesn't ring at all. The postman has eventually stopped existing at all.



.

- Aanraders -

Ursula

Hebben jullie een idee van de gruwel om een perimenopausaal lijf in een Ursula Andress-bikini te moeten persen? Voor de 40- onder ons: de perimenopause is de tien jaar durende PMS-hel die aan de menopause (de bloedloze jaren) voorafgaat, en met de bikini van Ursula Andress refereer ik aan wat de a...

(lees meer)

Kamelenteen

Ik wil het hebben over kamelentenen. Of liever gezegd: over de uit de VS overgewaaide afkeer daarvan. Voor degenen die het niet weten: de kamelenteen is de vorm van het vrouwelijke geslachtsdeel, onder bepaalde strakke broeken zichtbaar. Strakke broeken die de boel omhoog trekk...

(lees meer)

Brief aan Pieter Hilhorst

Goede ingezonden brief van u in het Parool. Verwoordt op de komma wat ik vind van het woonbeleid. Ik heb in Tokio en Parijs gewoond en vond het in Amsterdam een verademing. In Parijs was het al 30 jaar geleden precies zoals waar u voor waarschuwt: de woekering van de markt, waardoor jongeren en mind...

(lees meer)

Waterland Oost

Vrijdag, stralende ijsdag. “Schaatsen!” mailt vriendin. Met de heerlijke, eenzame, tochten van pakweg 15 jaar geleden in het geheugen snellen wij naar Uitdam. Wie schetste onze verbazing toen bleek dat het ijs zwart van de mensen zag. Het leek alsof iedereen ijsvrij had. Ik durf te wedden dat u ...

(lees meer)

Paradoxen

Eerste Paasdag in Huize Oud Zeikwijf. Oudste zoon is er en legt een voor mij nieuw woord uit: autologie. Volgt een boeiende discussie van enkele uren die ik jullie niet wil ontzeggen. Over logica. Let wel: ik ben geen logicus, verre van. Dus reacties welko...

(lees meer)

Geluk

[a]Het zijn momenten van puur geluk, wanneer je op het schaduwrijke terras, scheef in de leren stoel, een roman hangt te lezen. De boodschappen zijn gedaan en opgeruimd, de was droogt aan de lijn. Wapperend, in een zuchtje wind. Hemel: strakblauw. Gracht: fonkelend. Was: wit. Koken hoeft pas s...

(lees meer)

Het rozenblaadje

Na dagen van onophoudelijke regens blijkt de zon te schijnen. Leuk! denk ik, en ik besluit de weg naar werk te belopen. Goed voor de botten, de spieren, de longen en de geest. In zo'n geval heb ik mijn aangename routes: loomrijke paden langs de gracht, eendjes en zwanen. Ze zijn zeldzaam,...

(lees meer)

De poedel

De poedel was reusachtig. Een reusachtige poedel, de witte vacht gemillimeterd op vier zwarte voeten en twee zwarte oren na, die fluffy waren gebleven. Hij trotteerde fier door het park, richting het hondenkransje verderop. Elke morgen kwamen de hondenbezitters bijeen op dit gedeelte van het ...

(lees meer)

Zomergasten met Johan Simons

Wij Amsterdammers mogen van de VPRO Zomergasten op het witte doek gaan kijken. In de Uitkijk, met het benodigde natje en droogje van het huis. Ik heb even geaarzeld of ik dat niet zou doen. Maar met een hel verlichte laptop op die pluche in die verder donkere zaal gaan zitten leek me toc...

(lees meer)