Mijn overbuurvrouw

16 Mei 2017



Mijn overbuurvrouw en ik zijn tientallen jaren geleden tegelijk aan het waterplein komen wonen. Allebei als jonge immigranten, zij uit Anatolië, raad ik aan de uitbundig bedrukte nepzijden hoofddoek, op zn Turks geknoopt, die ze afwijkend genoeg ook binnenshuis draagt als ze alleen is, wat ze meestal is. Ze heeft een man geloof ik, maar die zie je nooit op het balkon. Haar wel. Driekwart van haar dag bestaat uit het in de buitenlucht kloppen van het huistextiel: tapijten, dekens, doeken, alles wordt dagelijks gelucht, weer of geen weer. Zij is van verre de ijverigste van alle bewoners rondom het waterplein.

 

Soms zie ik enkel haar onderarm die een stofdoek uitschudt uit het zijraam steken aan de straatkant.

 

Het moet een stofvrij paradijs van blinkende smetteloosheid zijn bij haar binnen.

 

Een jaar of 10 geleden kwam haar man elke avond op het balkon hele pide's naar de eenden en meeuwen te gooien, die zich voor dat doel in groten getale op de gracht hadden verzameld. Na een tijdje is hij daarmee gestopt. Misschien werd hij te oud. Sindsdien heb ik hem nooit meer gezien. Hij is niet dood. Ik zag hem een paar maanden geleden nog eens. Hij kan natuurlijk in de tussentijd dood zijn gegaan, gods wegen zo ondoorgrondelijk zijnde als ze zijn.

 

De flat aan de overkant is er één der iconische Jan Schaefer-bouw. Heil Jan Schaefer! Want in zijn in-gelul-kan-je-niet-wonen-huizen is het inderdaad fijn toeven voor het arme volk voor wie al die sociale woningbouw bedoeld was. Ongekende luxe. Elke woning zijn eigen balkon! Gewilde plekken in de hoofdstad! Royale kamers! Badend in het licht! Kom daar maar eens om in een bouwwereld gerund door mens-allergische architecten, waar het aanzicht prevaleert boven woonplezier laat staan -gemak.

 

Ik ken heel mijn overbuurvrouws garderobe, en die van haar man. Ik heb al haar dekens gezien: van die gewatteerde spreien van nylon met felle opdrukken van grote bloemen (de Turkse stijl met brocaatachtige patronen is - helaas - verleden tijd).

 

Op haar balkon pronkt de enige overgebleven schotel van het Jan Schaeferblok, waar het er in de jaren 80 van stikte: de gentrificatie heeft natuurlijk hier toegeslagen, hoe zou het anders, het is hier nog wel Mokumcentrum hè. De armoedzaaiers werden verdreven, de sociale woningen voor een habbekrats verpatst aan rijke jongelingen zoals Jonathan. Niemand meer die zijn textiel op het balkon lucht. Niemand meer die zijn hoofd hult in een hoofddoek op zn Turks geknoopt.

 

Vorige zomer verschenen opeens 2 koters op haar balkon. Ze was oma. Ze moet tussen al dat kloppen door kinderen hebben zien op te voeden. Die kinderen heeft ze al die jaren verborgen gehouden.

 

Vandaag hoorde ik, na 30 jaar, voor het eerst haar stem. Ze heeft een smartfoon, en een stem. Ik heb ook een stem, maar geen smartfoon.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

- Aanraders -

De oervrouw

La femme ancestrale En moi il y a la femme ancestrale, de oervrouw. Zij heeft een zachte lieve stem en geeft wijze raad. Zij is zen, boeddhistisch, taoïstisch, easy going, go with the flow. Zij is van “het leven is kort geniet er maar lekker van lieverd en doe maar niet teveel en zo...

(lees meer)

Boer zoekt vrouw

Vorige week heb ik voor het eerst naar Boer zoekt Vrouw gekeken. Ik weet het, ik ben er schromelijk laat mee. Dit soort TV trekt me gewoon niet. Eerst vond ik het best geinig. Al die boeren die tegen het verwachtingspatroon in over hun emoties gingen uitweiden. Meesterlijk. Ik had nog niet begrepen ...

(lees meer)

Mijn oma

Dit was Fonsina, mijn oma, de moeder van mijn moeder. Ik was gek op haar, en zij op mij. Ze werd geboren in 1910 in de omgeving van Bologna, Italië, als oudste van een familie van tig kinderen. Haar moeder, Zelinda, kreeg al jong kanker en stierf in haar eigen bed na een jarenlang...

(lees meer)

Een vis in de rouw

Onze vis, een sluierstaartje, was in de rouw. Hij hing al dagen in een hoek van het aquarium met zijn onooglijke koppie naar beneden. Dikke Witte met wie hij al tien jaar een paartje vormde, was op gezegende leeftijd dood gegaan. Sluierstaartje zelf is ook behoorlijk bejaard. Zij moeten allebei r...

(lees meer)

Gebouw

De crisis (nog steeds: what crisis?) blijkt de architekt te hebben bereikt. De burger, dat volledig door de architekt verguisd element, gaat in tijden van krapte zijn onderkomen wel even zelf ontwerpen.Het lijkt me dat dat op zijn minst de praktische toepassing ervan zal vergroten. Want laten we eer...

(lees meer)

Luisteren mannen naar vrouwen?

Mijn hele volwassen leven heb ik moeten constateren dat mannen niet naar vrouwen luisteren. Letterlijk, dan. Luisteren in de zin van horen. Want binnen een relatie merk ik dat mannen wel naar hĂșn vrouw luisteren: een beetje man neemt meestal serieus wat ze zegt, wijs gemaakt door jaren van t...

(lees meer)

Not waving but drowning

Mijn favoriete schrijfster van het moment is by far Stevie Smith. Ik hartje elke letter die ze de moeite heeft genomen te typen. Not waving but drowning is haar meest beroemde gedicht: "Nobody heard him, the dead man, But still he lay moaning: I was much further out than you thoug...

(lees meer)

Girl power

Back in the old days in rural England, farmers would gather at the pub after a day of hard labour in the fields. They would drink a pint of beer and sing many songs. The youngsters novelties, the old ones ancient tunes now forgotten, like the one below:Outlandish Knight Flora thompson: "The ...

(lees meer)

Man & Mode

In het kader van de journalistiek toogden uwer Ouwe Zeikwijf alsmede uw Max Molovich, beiden verwoede twitteraars, naar de zgn "twitter preview" van de expo "Man & Mode" in het Historisch Museum. Een onbegrijpelijke bedoening. Een handvol twitteraars sjokte drie kwartier achter de conserv...

(lees meer)