Menopauze

4 September 2013



Old vietnamese woman #2
Ik zit thans in mijn vijftigste levensjaar. Wat gek genoeg betekent dat ik nog vijftig moet worden. Mijn leeftijdgenoten weten wat dat inhoudt: je krijgt te maken met het fenomeen menopauze. 'Ik niet, ik ben een man' hoor ik u tegenwerpen. Maar dan bent u een man zonder vrouw. Of zonder zussen, vriendinnen noch vrouwelijke collegae. Alle andere mannen rond de vijftig lijden ook massaal onder dit ziektebeeld.

Oeps. Ik zei ziekte. Dat mag niet. Net zo min als zwangerschap een ziekte mag zijn, van de heren doktoren. Zelf heb ik me zelden zo beroerd gevoeld als in de zevenentwintig maanden dat ik zwanger was. En idem met die vermaledijde menopauze. Het is ook niet zo dat het pas met je vijftigste begint. Nee, zoiets heeft een aanloop nodig. Van pak 'm beet tien jaar. Al iets van vijf jaar krijg ik de gekste hormonen toebedeeld. Het doet wat met je.

De huisarts kon alleen zeggen dat het iets met het ouder worden te maken moest hebben. Want de tests gaven niets bizars aan. Dus ben ik gaan googlen. Van 'Ask Jerilynn' leerde ik dat je heel goed in de zgn perimenopauze kon zitten zonder dat je hormoonwaarden dat aantonen. Na een paar jaar googlen vond ik eindelijk wat die gekke hormonen die ik voelde konden zijn, en die volgens de tests geen FSH of LH waren, de twee ijkpunten van de menopauze. Wat was het geval? Na je vijfenveertigste gaan je eileiders weliswaar met prepensioen, maar je lichaam zet alles op alles om toch nog die verdomde oestrogeen aan te maken. Op. Alle. Mogelijke. Manieren. Vetcellen, bijvoorbeeld, die kunnen dat ook, oestrogenen maken (daarom zien mollige vrouwen er IRL lekkerder uit dan graatmagere modellen, maar niet op de foto! Want op de foto ruik je de oestrogenen niet). Dus, hop! Worden perimenopauzale vrouwen allemaal dik. Klieren die tot dusver een heel ander takenpakket hadden worden op het matje geroepen bij de baas: of ze voortaan ook oestrogenen aan kunnen maken. 'OestroWAT?' 'Oestrogenen, en voorts een beetje'. Maar je heet Bijnier, je bent geprogrammeerd om schatjes als cortisol en adrenaline te produceren. Dat kan niet goed gaan.

Ik deed de rekensom. Mijn lichaam wilde dus per se die oestrogenen. Waarom wilde mijn lichaam dat? Ik ben al vijf en fokking twintig jaar moeder, en heb, gezien het huidige woonbeleid, nog zeker tien te gaan. Bovendien heb ik geheel tegen mijn principes veel te veel kinderen op deze overbevolkte planeet gezet. Ik hang de Club van Tien Miljoen aan moet u weten, en toch heb ik in een paar onbewaakte ogenblikken een kudde tweevoeters gekweekt die met gemak een klein landje kunnen herbevolken. Geen babies meer voor deze vrouw, dus. Waarom wist mijn lichaam dat niet? Ik ging dat vragen, aan Lichaam.
'Lichaam, ik wil al lang geen kinderen meer. Waarom maak je nog steeds oestrogenen aan?'
Lichaam antwoordde per omgaande: 'Je bent te sexy en je hebt teveel seks.'

Daar had ie me tuk. Daar zat wat in. Door al dat seksen dacht mijn lichaam dat ik nog kinderen wou! Natuurlijk! Waarom had ik dáár niet eerder aan gedacht? Daar moest ik wat aan doen. Ik moest stante pede onsexy worden en de huwelijksplicht tot een aanvaardbaar minimum reduceren. Waarbij het eerste makkelijker gedaan was dan het tweede. Ik hoefde me immers alleen maar te laten gaan. Vreten tot ik erbij neerviel. Bergen chips en chocola. Mijn haar zelf en snel knippen. Geen make-up, geen nagellak, geen dag- en ook geen nachtcrème, geen décolleté's, geen skinny jeans, geen hoge hakken. Ouwemensendingen doen. Zoals vlierbessen plukken, vlierbessen afrissen en vlierbessenjam maken. Boeken lezen. Kruiswoordpuzzels. Niet meer de feestjes van Amsterdam en omstreken afstruinen, niet meer naar trendy café's. Ik moest me oud voelen. De spiegel moest mij keer op keer het beeld van een oude vrouw tonen. Een vrouw die no way geen kinderen meer zal krijgen. Ver achter haar, dat gedoe. Het tweede zou vanzelf wel een voortvloeisel van het eerste worden.

Ik ben een paar maanden verder. Vijf kilo's erbij, haar volkomen grijs, de hormonen gieren door mijn lijf als nooit tevoren.







[Dit stukkie verscheen op Sargasso en op Nurks]






- Aanraders -

Genade

En het antwoord op "Wie is Tina Weemoed?" is: Oud Zeikwijf!....

(lees meer)

Mijn oma

Dit was Fonsina, mijn oma, de moeder van mijn moeder. Ik was gek op haar, en zij op mij. Ze werd geboren in 1910 in de omgeving van Bologna, Italië, als oudste van een familie van tig kinderen. Haar moeder, Zelinda, kreeg al jong kanker en stierf in haar eigen bed na een jarenlang...

(lees meer)

Openhuizendag

Het is vandaag zaterdag 31 maart 2012, Openhuizendag. Dus trekken wij, Mijnheer Oud Zeikwijf en ik, erop uit om de huizen te bezichtigen waar we al tijden nieuwsgierig naar zijn. Dat kan vandaag! We moeten een keuze maken qua buurt. IJburg lijkt ons een goeie. Allemaal kekke gebouwen op een stel ver...

(lees meer)

Revolutie

Mees, Kroes en kornuiten slaan ons om de oren met hoe slecht het gebrek aan ambitie van de Nederlandse vrouwen is, en hoe fantastisch het gesteld is in bijvoorbeeld New York. Daar heb je als blanke rijke een leger aan perfekte hulpen die in de rij staan om je voor een habbekrats te ontlasten van all...

(lees meer)

Mediazelfmoord

We leven in een gemediatiseerd tijdperk. Je mag nog wel gewoon leven, IRL, maar het telt niet. Wat je vrienden zien en met jou meemaken is slechts van belang als je het online zet. Waar die items wel bekeken moeten worden. Liefst door honderden mensen. In het internetverkeer tel je nu eenmaal niet o...

(lees meer)

De murensloper

Op de begrafenis van onze aller Cocky Zouteriks sprak vriendin E. de woorden: “Hij was het buurticoon.” De buurt dat is 1012, het Amsterdamsche epicentrum. Maar het icoon dat was en is, hoe fantastisch en kunstzinnig en knap hij ook was, niet Cocky, maar Rob Schrama. Toen ik n...

(lees meer)

Ma grande cope

Behouden vaart, ma beauté. ....

(lees meer)

Democratie

"The best argument against democracy is a fiveminute conversation with the average voter."Winston ChurchillWij blikken terug op 2010.2010 stadgenoten! Het Wikileaks jaar natuurlijk, waarvoor ik u verwijs naar mijn Oudejaarsconference, opNurksmagazine. Maar ook het jaar waarin de democratie haar gele...

(lees meer)

Democratie

Tegen half elf hadden Mijnheer OZ en ik genoeg van TV kijken en wilden naar het Waterlooplein lopen om te zien wat Willempjeprik was. 'Nemen we de fiets' opperde Mijnheer OZ. 'Zullen we dat wel doen? Je komt er toch niet in?' Ik had nog vers in het geheugen dat...

(lees meer)