Krakers en loempia's

27 Maart 2011



Voor mijn werk moet ik vaak in de Stopera zijn. Zo ook afgelopen dinsdag. Vrolijk stap ik de brede hal binnen, met het glazen dak en de buitenmaatse terracotta potten met heuse bomen erin. Ik ruik kruit. Maar niemand rent in paniek, er is überhaupt niemand, dus ik loop gewoon verder en denk er niet verder over na.

Ik doe wat ik te doen heb en maak aanstalten om naar buiten te lopen. De deur blijkt afgezet door maar liefst 4 marechaussees in oorlogstenue en dito wapenuitrusting. Ik ben ze gewoon, de marechaussees: heb jaren naast hun kazerne gewoond, beschouw ze als mijn buren als het ware - en loop door. Moet er zelfs eentje - zo'n poepiejonge knul met blozende wangen - een beetje opzij duwen om bij mijn fiets te komen. Hij houdt mijn stalen ros nog even vast als die dreigt om te vallen. "Dank je, doeg!" We hebben het best gezellig. Zijn baas vindt dat niet een geschikt moment en beveelt me om daar weg te gaan met mijn fiets: iets wat ik niet kan vanwege een enorm voertuig uit de Golfoorlog dat precies op dat moment de straat komt blokkeren. Ik wuif gedag aan die vriendelijke jongen en wring me om het gevaarte heen.

Eenmaal buiten dat gebied word ik aangesproken door een groep jonge toeristen die zich haastig en met angst in hun ogen uit de voeten maken uit de gevarenzone:
-Do you speak English? (stupid question in Amsterdam, but how would they know?) What is going on?
-Oh it's probably the squatters you know...

antwoord ik blasé en ik wil doorlopen maar de vragende blik in zijn ogen verraadt that he doesn't. Know.
-Squatters you know. They changed the law this year, now it's not allowed any more so they evacuate all the squats.

Zijn blik (en die van de rest van de groep) zegt mij dat zij er geen onsje meer van begrijpen dan daarvoor. Ze hebben vast geen krakers in hun land en geen wetten die tot nu toe zeiden dat kraken wel mocht en nu niet meer, zoveel is duidelijk. Even overweeg ik hen een lesje "krakerskunde in Amsterdam" te geven maar zie er van af. Ik zucht en loop verder, met mijn fiets aan de hand. Je mag immers niet fietsen op het Waterlooplein.

Pas 's avonds hoor ik van AT5 dat de ME de Stopera heeft afgezet nadat de krakers daarin vuurwerk hadden gegooid. Achteraf besef ik dat ik de enige in het pand was, het was verder compleet verlaten. Ik ben blijkbaar net naar binnen geglipt op het cruciale moment tussen het vuurwerk en de afzetting. Wat een geluk dat toen ik nietsvermoedend weer naar buiten liep de highly strung soldaten mij niet voor de dader aanzagen (mijn sjoffele kloffie met ZWARTE LAARZEN hadden ze heel goed met een krakersuniform kunnen verwarren) en mij niet stante pede omringden, onder vuur hielden en geboeid afvoerden.

Woensdag moet ik er weer zijn. Het is, in tegenstelling tot wat Erwin Kroll beloofde, bitter koud. Ik heb dus te weinig kleren aan. Om de kou te verdrijven besluit ik een loempiaatje te nemen bij mijn lievelingsloempiameisje, naast de Stopera. Ze geloofde Erwin ook op zijn mooie ogen en nu staat zij de hele dag te vernikkelen in haar loempiakot. Ze zegt dat ze de dag ervoor geen één klant heeft gehad, vanwege de afzetting door de ME. Ze lacht erbij. Ze lacht altijd. En ze zingt, uit volle borst. Pardon: ze zong. Sinds een maand of wat heeft ze een Nederlandse sinaasappelsapverkoper als buurman, die de hele dag harde muziek draait. Ik mis haar gezang: het was typisch iets dat mij op een ongure dag op de been kon houden. Gelukkig lacht ze nog. Ik eet mijn loempia op en duik weer de kou in. Het valt me op dat niemand anders dat nog doet, lachen.




Dit stukje is eerder op AT5 gepubliceerd
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Stembureau 398

Wanneer ontmoet je nou een principiële niet stemmer? Op verkiezingsdag natuurlijk! En waar? In Zaal 100 in de Staatsliedenbuurt, waar je ouderwets voor een prikkie verrukkelijk kunt eten. Hij heet Jan en ik schuif bij hem aan met mijn kopje Thaise pompoensoep à 1 euro...

(lees meer)

Afterparty

img: Paul Schaaps Op facebook werd uitgebreid getamtamt voor de expo van Arturo Vega in Bacardi op de Oudezijds Voorburgwal. Ik had nooit van Arturo Vega gehoord, maar naar de genodigdenlijst te oordelen, was dat duidelijk een misser van mij. Tout underground Amsterdam zou...

(lees meer)

Dorp

Toen ik 28 jaar geleden hier neerstreek, na in megapolen als Parijs en Tokio te hebben gewoond wist ik zeker: dát niet meer. Het moest iets kleiners worden, iets intiemers, iets waar je bekenden spontaan op straat tegenkwam. Het werd Amsterdam: het dorp der dorpen, maar toch kosmopolitisch ...

(lees meer)

Parool

Het Parool. Mijn krant. Na jaren gezwoeg door stroperige reuzen Volkskrant en NRC en een korte flirtation met Trouw ben ik al decennia's verknocht aan die leuke stadskrant.Ik heb het Parool zien veranderen. Toen ik hem voor het eerst kocht, 25 jaar geleden, had zijn voorpagina nog iets naoorlogs in ...

(lees meer)

Manuscripta

Joost Zwagerman stapte op zijn fiets richting het bruggetje dat de Westergasfabriek van de Haarlemmerweg scheidt. En die boomlange slungel die de hoek van de Bakkerswinkel om liep, was dat Renske de Greef? Geen twijfel mogelijk: ik was op de goede weg naar Manuscripta, de jaarlij...

(lees meer)

Een echte kapitein

Hebbu al de nieuwe mode op het water waargenomen? Het Staande Varen? Het zijn voornamelijk kerels in de leeftijd 40-50 die dat doen - ik heb werkelijk nog geen één vrouw staande zien varen, terwijl ze toch aan een geweldige opmars zijn begonnen wat betreft het besturen van boten. De echte stoer...

(lees meer)

Openhuizendag

Het is vandaag zaterdag 31 maart 2012, Openhuizendag. Dus trekken wij, Mijnheer Oud Zeikwijf en ik, erop uit om de huizen te bezichtigen waar we al tijden nieuwsgierig naar zijn. Dat kan vandaag! We moeten een keuze maken qua buurt. IJburg lijkt ons een goeie. Allemaal kekke gebouwen op een stel ver...

(lees meer)

De serieduwer

Jorn had zijn fricadel net uit de muur getrokken. Hij smaakte hem goed. Hij was iemand van de late fricadel, zo uit het café, met de alcohol en de adenaline in zijn bloed die zeurden om calorieën. "Voor me maag" zei die dan tegen zichzelf "er moet iets in, als vulling". De happen vielen halfgekauw...

(lees meer)

De Nieuwendijk

We maken de fietsen vast tegen een van de grote iepen al voor de Beurs van Berlage. Verderop zal geen plek meer zijn, weten we. Aan het einde van de Damrak loeit de kermis. Het is herfstvakantie, ik moet met mijn dochter de kleren en schoenen kopen die ze deze winter gaat dragen. ...

(lees meer)