Inflatie

6 September 2011



Ik was altijd wel een tikkeltje jaloers op Edinburgh, dat elke herfst een Fringe Festival had, waar alle stand up comedians die ik leuk vind leken op te treden. Hier moest ik het doen met de *gaap* Uitmarkt, wat ik dus al lang niet meer deed. Wie schetste mijn verbazing toen ik afgelopen donderdag aan kwam rennen bij Bellevue: de gracht voor het theater stond tjokvol. Er was een podium ingericht waar verse comedians hun kunsten vertoonden, er was (rap-)muziek, er waren in het roze gestoken vrijwilligers die uitgelaten paradeerden, er was enthousiast publiek. Amsterdam bleek haar eigen Fringe Festival te hebben! En dat al zes jaar! Ik had liggen slapen.
 
Het stuk waar ik voor kwam, Sartre zegt sorry, bleek in het kader van dit festival opnieuw te worden gespeeld, als één van de tien beste voorstellingen van het afgelopen seizoen. Ik werd niet teleurgesteld. Het was een stuk met inhoud. Laura van Dolron, de schrijfster en actrice van het stuk, geeft een anderhalf uur durend standje aan een atypische Sartre, die laconiek op een stoel zit te grijnzen. Een paar keer zegt hij iets – raaks – terug (“Uiteindelijk is iedereen gelijk. Iedereen wil liefde, veel liefde, en niemand wil eenzaamheid”) en een keer staat hij op om een sigaret in de coulissen te gaan roken, maar voor de rest is Laura aan het woord. Zij heeft nagedacht. Ik heb op het puntje van mijn stoel gezeten, ademloos geluisterd naar de verwijten die ze Sartre maakt, levensvragen uiteenzettend, emotionele Gordiaanse knopen door midden hakkend. Wat een fenomeen! Ik nam me voor om haar volgende stuk beslist te gaan zien, ondanks de dagelijkse “weemoedigheid die niemand kan verklaren, en die des avonds komt”.
 
Blijkbaar deelde de zaal mijn bewondering, want de acteurs werden na afloop drie keer terug geapplaudisseerd, waar bij de derde keer iedereen ging staan. Ik bleef zitten. Er wordt staande geapplaudisseerd voor kleuters die een schoolvoorstelling in elkaar hebben geflanst, voor groep 5 die drie lessen dansexpressie heeft mogen volgen, voor de dochtertjes die een half jaar op ballet hebben gezeten, voor het gymnasiumkwartet. Het zegt niets meer. Staande ovaties zijn, zoals vele zaken in de huidige volksmaatschappij, gedevalueerd.
 
Als Laura van Dolron 80 jaar wordt en zij 40 briljante toneelstukken heeft neergezet, dan zal ik voor haar opstaan. Laura, het is een belofte, al ben ík tegen die tijd over de 100, en zal dat opstaan in een bejaardenhuis voor de televisie moeten gebeuren. En mocht ik al op de eeuwige jachtvelden vertoeven, dan zal ik me toch even naar de Stadsschouwburg wenden en zuchten: “Wat hebben we daar toch een mooie mensen...” Geheel in de geest van Laura van Dolron.
 
 
Eerder op AT5 gepubliceerd.


Update 2016: de tweede show van Laura van Dolron vond ik ruk. 
Tags: recensie

- Aanraders -

Inflatie

De inflatie is overal behalve in de lonen. De huren in mijn straat zijn in 20 jaar verVIJFTIGvoudigd: van 50 gulden per maand tot 1.200 euro nu. Onze inkomens? De bijstandsuitkeringen, het minimumloon, een modaal inkomen: formeel verdubbeld, feitelijk nagenoeg hetzelfde, omdat in 2002,...

(lees meer)

Zomergasten: Henny Vrienten

Zomergasten 22 juli 2012 Henny Vrienten zanger en bassist van o.a. Doe Maar, geïnterviewd door een Vlaamse presentator: Jan Leyers. 'Zomergazzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz' zei een vriend en gelijk had hij. Het was een slaapverwekkende uitzending. Op alle fronten (in de uitzending...

(lees meer)

artZuid

Zelfs een cultuurcynicus wil wel eens naar de Schone Kunsten. Vooral als het mooi weer is, de tentoonstelling buiten is in de lekkere lentelucht en de Koningin haarzelve de moeite heeft genomen de opening te komen verrichten, helemaal uit Den Haag. Restte niets anders op dan het zo mogelijk aculture...

(lees meer)

Annet

Om nog even terug te komen op Annet Malherbe. Die bij Zomergast was. En die geen zin had. Of in ieder geval, die heur dag niet had.Ze vergat continu binnen 3 woorden waar ze het ook weer over had. Hing lusteloos op tafel, krabde aan haar bovenneusbeen, aan haar hoofd, in haar oor, kon niets bruikbaa...

(lees meer)

Aan de lijn

"Françaises doen niet aan de lijn" luidt de oneliner. Het is een mythe. Nergens wordt zo veel hardcore gelijnd als in Frankrijk.Hoe Mireille Guiliano, schrijfster van "French women don't get fat" en zelf geboren en getogen in Frankrijk, aan deze wijsheid komt is mij een raadsel dat ik niet anders k...

(lees meer)

Dave Chappelle @ Heineken Music Hall Amsterdam

[het volgende is in Engels en NLs door elkaar geschreven. Moe na de show kan ik het niet opbrengen alles keurig in het NLs te vertalen] Het coolste wat Amsterdam op het gebied van de zwarte medemens te bieden heeft had zich verzameld voor komiek Dave Chappelle's eerste show in Nederland: nege...

(lees meer)

Zomergasten recensie: Guy Verhofstadt

Irene raasde over North Carolina en we hadden Guy Verhofstadt de hele avond op TV. Als kind werd zijn mond afgeplakt omdat hij teveel kletste, en je zag in de ogen van Jelle dat hij dat drastische middel maar al te graag zo nu en dan tot zijn beschikking had willen hebben. Eenmaal op gang, was Guy-s...

(lees meer)

Zomergasten recensie: Dick Swaab

afb: Cor Jaring Het eerste fragment dat neurowetenschapper Dick Swaab ons voorschotelde in deze aflevering van Jelle Brandt Corstius' Zomergasten was geen film maar een schilderij, het beroemde “Anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp” van Rembrandt. Hij wist te vertellen dat het niet geheel oors...

(lees meer)

Zomergasten recensie: Step Vaessen

Dat Al Jazeera een puike site had, met het meest objectief nieuws dat je je heden ten dage kan voorstellen had ik al door (de afdeling “In depth” heeft mijn voorkeur), nu vertelde Step Vaessen aan Jelle Brandt Corstius in Zomergasten dat de zender ook geweldig is. Ik zou dat niet van iedereen ze...

(lees meer)