Inflatie

8 Oktober 2014



De inflatie is overal behalve in de lonen.

De huren in mijn straat zijn in 20 jaar verVIJFTIGvoudigd: van 50 gulden per maand tot 1.200 euro nu. Onze inkomens? De bijstandsuitkeringen, het minimumloon, een modaal inkomen: formeel verdubbeld, feitelijk nagenoeg hetzelfde, omdat in 2002, op de prijzenbordjes van de middenstand, de euro de gulden knipplak verving. Het is een grof schandaal en vrijwel niemand doet er wat aan.

25 jaar geleden besloeg een avondje stappen het bezoeken van een aantal kroegen, disco's en festiviteiten. Nergens betaalde je entree. Geld verdienden ze op de consumpties, die ook ongekend goedkoop waren. Verveelde je je ergens?Dan stapte je naar de volgende place-to-be. Tegenwoordig boek je een maand van tevoren een plek op een festival waar je je blauw voor betaalt. De avond zelf moet je in de rij en hopen dat je door wordt gelaten door de doorbitch. Eenmaal binnen ben je gevangen: waar zou je anders kunnen? Overal moet je reserveren, overal moet je fikse entree betalen.

Als je iemand begroef dan was er standaard koffie en cake bij de begraafplaats, dat werd gezet door een oude dame die daar werkte. De koffie kocht je per kan en de cake à 0,50 guldencent per plak. Nu zijn het horecabedrijven die zich 5 sterrenhotels wanen. Hun broodjes zijn niet te vreten en kosten een vermogen.

Medicijnen en artsenbezoek betaalde je niet. Dat deed het ziekenfonds voor je. Betekende wel dat je op je 40ste een kunstgebit moest nemen, maar als je daar wat voor over had, zoals ik, dan ontsprong je de dans. De duurste kroon kostte je minder dan een maand verzekering anno nu.

Alle zaken die je kon kopen en dus van jou waren zijn veranderd in abonnementen. Je zit eraan vast, en, of je het gebruikt of niet, elke maand gaat er een bedrag van je rekening af. Je kan je niet meer permitteren om een maand lang niets te kopen,zoals ik dat wel vaker deed - en wat mogelijk maakte dat ik nooit schulden had, al leefde ik als alleenstaande moeder van het absolute Nederlandse minimum.

Spullen worden gemaakt om kapot te gaan. De economie moet tenslotte draaien! Zelfs kamerplanten worden op de dood gekweekt, je houdt ze niet lang meer in leven.

Het is een situatie die me doet denken aan die in het Frankrijk dat ik in 1983 verliet. Ik merkte toen met verbazing en vreugde dat het hier anders ging. Hier kon je arm in de hoofdstad wonen! Sterker nog: iedereen was toen arm in de hoofdstad. Huren van 100 gulden stonden als exorbitant te boek. Het tweede- (derde-, vierde-) handscircuit tierde welig. Het ging goed, en het was een verademing vergeleken met waar ik vandaan kwam, waar stappen je 50 francs entree kostte (ook inde provincie), voor een puber een onbereikbaar bedrag. Chocomel in het assortiment? Cocktails à 80 francs zult u bedoelen. In Amsterdam, hoofdstad van Nederland, een van de rijkste en tofste landen van de wereld, kon je prima arm wezen. Je had nog steeds toegang tot cultuur van hoge kwaliteit, je kon eten en drinken, je kind laten opgroeien, iets in het centrum van de stad huren, wat lezen, TV kijken, telefoneren. Je was gelukkig.


Alles wordt peperduur, maar de inkomens, die blijven waar ze waren. We zitten erbij en kijken ernaar. Straks mogen we niet meer arm zijn in Amsterdam, terwijl arm zijn het minste stress oplevert en het fijnste is wat je voor het milieu kunt doen. Ik heb meelij met de nieuwste generaties.

- Aanraders -

Inflatie

Ik was altijd wel een tikkeltje jaloers op Edinburgh, dat elke herfst een Fringe Festival had, waar alle stand up comedians die ik leuk vind leken op te treden. Hier moest ik het doen met de *gaap* Uitmarkt, wat ik dus al lang niet meer deed. Wie schetste mijn verbazing toen ik afgelopen d...

(lees meer)

Het menselijk tekort

Op mijn oude dag word ik lollig. Als kind was ik dat niet. Bazig, ja. En avontuurlijk, en intellectueel. Maar lollig? Nee. Lolligheid is me voor het eerst aan komen waaien met de persoon van mijn oudste zoons vader. Hij was een groots komiek. Zag overal en altijd de humor van in. Elke avond rolde...

(lees meer)

Recette de la Blanquette de veau

Negenentwintig jaar geleden kwam ik vanuit Tokio naar Amsterdam.Nadat ik een jaar of zo door de stad had gezworven, zonder geld (een baan was mij in die 25%-werkloosheidtijd niet ten dele gevallen, al was ik universitair geschoold in de bedrijfseco, en sprak e...

(lees meer)

Recette de la potée

Wat betreft het emigreren heb ik gedaan zoals mijn grootmoeders, beiden uit Italië naar Frankrijk verkast: zo snel en zoveel mogelijk integreren (“Il faut hurler avec les loups”), zo min mogelijk terugkijken. Ik heb me met overgave in mijn nieuwe thuisland gestort. Een paar ding...

(lees meer)

Een zomerdag op het Nederlandse platteland

Vakantie op het Nederlandse platteland, zonovergoten, heerlijk. Ik lig in het kort gemaaid gras, turend naar de obsceen blauwe lucht. Allerlei vogels krijsen hysterisch in allerlei bomen, vliegen zoemen, een hommel zuigt aan een bloem, langdurig, onvermoeibaar. Of is het steeds een andere? Een vogel...

(lees meer)

De baby-olifant in Artis

Warm gemaakt door het verslag van Sylvia Witteman spoedde ik me zodra ik even kon naar Artis om de baby-olifant te zien. De olifanten, een moeder, haar puberdochter en de baby, hadden een nieuwe tuin gekregen, naast hun oude, die nu diende als nachtverblijf. De nieuwe tuin was royaal van opzet: e...

(lees meer)

Weemoed

Al ben ik nog niet zo verschrikkelijk oud, behalve in de ogen van mijn kinderen, ik heb toch herinneringen die, zeker vergeleken met die van mijn generatiegenoten uit Amsterdam, qua stijl appeleren aan langvervlogen tijden. Twee oorzaken. Ten eerste bij mijn aankomst in Amsterdam vertoefde ik het l...

(lees meer)

Herkeuring

Johannes van Dam had er lovend over geschreven in Het Parool, en het bevond zich werkelijk om de hoek - ik had er naar toe kunnen zwemmen - dus besloot uwe Ouwe Zeikwijf het dunnetjes over te doen. Een herkeuring van Rosa & Rita dus. Er was plaats. Dat is op zich een wonder. Zodra een eetg...

(lees meer)

To Bieber or not to Bieber

Over het gedrag van de meeste ouders tegenover hun kinderen ben ik tegenwoordig niet te spreken. Zij zadelen mij namelijk op met onnodig en zelfs kwalijk extra werk. Het begint op de lagere school. Op de crèche gaat het nog wel, maar op de lagere school barst het pas los...

(lees meer)