het Zelf

3 Mei 2018



Het gevoel van een zelf hebben is enigszins paradoxaal.
 

Je zeult al zo lang met je zelf, je bent het ondertussen wel gewoon. Maar hoe ouder je wordt hoe meer zelven je hebt gehad. Vroegere edities van die zelven zijn voor jouw oudere oog minder herkenbaar. Zelfs helemaal niet. Je bekijkt 40 jaar oude video's en vraagt je af: “Wie is dat mens?” Niets in haar gedrag kun je aan je huidige gedaante koppelen. In de tussentijd is je karakter immers ingrijpend veranderd. Je smaak ook, je manier van doen, je manier van denken. Meerdere keren zelfs. Haast doorlopend.

 

Om maar te zwijgen over je lichaamscellen die tig keer in je leven geüpgrade zijn naar nieuwere (niet per se betere, juist vaak slechtere) versies. Mijn eigen hardware, om maar iemand tot voorbeeld te nemen, is al dik 5 keer 100% vervangen.

 

Ik zwijg hier verder over de microbewoners van ons systeem. Bacteriën, bijvoorbeeld, of schimmels. De bitches zijn met hun koloniën van miljoenen heer en meester van je ingewanden. Ze dicteren je gedrag terwijl je er bij staat. De verkeerde soorten eisen dat je suiker gaat eten, of bier gaat drinken. “Het tweede brein!” roepen wetenschappers. Hier komt de traditionele hara van de Japanners toch heel dichtbij. Mytochondriën, de energiecentraletjes van onze cellen, ook zoiets: als je dr eentje op Youtube ziet sjokken op haar kronkelige DNA-weggetje, ben je meteen bereid om haar de Rechten van de Mens toe te kennen.

 

Met het klimmen der jaren rijst steeds meer de vraag:

 

WIE BEN IK?

- Aanraders -

De Held

Mijn vriendin kwam eraan hijgen: -Ik moet naar de Meer. Daar is Giovanni van Bronckhorst. Ik ga een foto maken van hem en mijn zoontje. -Ik ga mee, dan laten we een foto van ons tweeën met hem maken. Mijn zoontje, dat geen zin had, sleepten we ook maar mee. Je wist maar nooit. Straks veranderde ...

(lees meer)

het Blogbal

Terwijl literair Nederland bijkomt van het verplichte boekenbal, is uw eigen Ouwe Zeikwijf ondertussen druk met HET BLOGBAL te organiseren. Tegen deze tijd volgend jaar wordt tout blogland uitgenodigd om de avond aangenaam door te brengen in een nader te noemen flitsende locatie alwaar vriend en vij...

(lees meer)

het Blogbal

Sinds jaar en dag staat de tweede dinsdag in maart in het teken van een bijzonder nationaal evenement te Amsterdam: het Boekenbal. Dan verzamelen zich de intelligentsia van het land. Dat is het beeld dat wij Amsterdammers er tenminste van hebben. Wat mij betreft is het een doodgewoon bedrijfs...

(lees meer)

The Wall

Op 9 november 1989 viel de Muur. Dat zullen we weten. Op alle zenders wordt de Muur herdacht. Mijnheer Oud Zeikwijf is daar lyrisch over.Al langer liep hij rond met zijn idee om een potdichte muur rondom Israël-Palestina te bouwen. Daarbinnen zou het gevecht kunnen uitbarsten zonder uit te lekken n...

(lees meer)

Het Meer

Heb ik al gezegd dat ik van het IJsselmeer hou? Een paar jaar geleden zag ik bij de lijstenmaker een klein schilderij hangen, van drie platbodems op een stukje open water. ‘Het IJsselmeer,’ zei ik. ‘Dat is beslist het IJsselmeer.’ De ambachtsman was daar niet van onder de indruk, het kon ...

(lees meer)

Ziel

Mijn ziel is een leeuwin Die gromt haar ontevreden grom Die brult haar kwade brul Mijn ziel is een blije schim Die snuift in de zoute wind Een vorm Die ik opeens zie Ze doet haar ogen dicht En geniet Ook op Nurksverschenen....

(lees meer)

Aan het werk

Voor het eerst in mijn leven heb ik geen zin. De taken grijnzen mij tegemoet; hun tanden geel van sleur, uitnodigend, dreigend. Ik wil terug naar bed. En dan huilen. Ik wil terug naar de besneeuwde velden zo ver het oog reikt, de wegschietende hazen, de kraakheldere hemel boven oneindig wit lan...

(lees meer)

De ezelin

Eenmaal uit de Conradstraat bracht ik mijn ezelin en mijn 30 gehandicapte kippen onder tegenover een andere mastodont van het Rijk: de Oranjekazerne aan de Sarphatistraat. Daar aan de overkant, langs een water dat in de bocht, gelijk een beek, een zacht begroeide oever had, bevond zich in di...

(lees meer)

De poedel

De poedel was reusachtig. Een reusachtige poedel, de witte vacht gemillimeterd op vier zwarte voeten en twee zwarte oren na, die fluffy waren gebleven. Hij trotteerde fier door het park, richting het hondenkransje verderop. Elke morgen kwamen de hondenbezitters bijeen op dit gedeelte van het ...

(lees meer)