Het rozenblaadje

13 Mei 2014



Na dagen van onophoudelijke regens blijkt de zon te schijnen. Leuk! denk ik, en ik besluit de weg naar werk te belopen. Goed voor de botten, de spieren, de longen en de geest.
 
In zo'n geval heb ik mijn aangename routes: loomrijke paden langs de gracht, eendjes en zwanen. Ze zijn zeldzaam, de wandelroutes in het centrum van de grote stad, maar ze zijn er nog, voor wie daar naar wil zoeken, en er de omweg voor over heeft. Ik vertrek dan een kwartier eerder - dat is het tijdsverschil met het OV. Als ik de fietsfanaten verkrampt zie sjezen in de spits realiseer ik me dat hún tijdsverschil gemeten wordt in luttele minuten. Hun verschil tussen relaxed forenzen en gestress.
De gekozen route hangt af van het weer. Bij regen heb ik een netwerk van wegen met zoveel mogelijk overkappingen; in de zinderende hitte, schaduw.
 
De tocht brengt mij langs de oevers van een lieftallig grachtje bewoond door een flottielje Amsterdamsche eenden en 7 ganzen (5 genten en 2 ganzen om precies te zijn). Sinds de lente hebben zich exoten (een paar Nijlganzen) hier bevestigd. Ze hebben zelfs een nest weten groot te brengen. De takken van een reuze treurwilg aaien onnadenkend het wateroppervlak. Aan mijn rechterzijde werpt een rozenstruik zich half op het trottoir – zij hangt een beetje uit haar voegen. Enorme bloemen. Oud paars. Ik stop en ruik aan één van die joekels. Verrukkelijk! 'Wat hebt u mooie bloemen, en wat ruiken ze heerlijk.' zeg ik hardop tegen deze hardwerkende, bewortelde dame. Opeens ligt er een klein blaadje in mijn handpalm. Ik wil het weggooien maar iets houdt me tegen: het besef dat die rozenstruik dit blaadje in mijn hand heeft laten vallen. Het is een cadeau. Een bedankje voor de aandacht en het compliment.
 
Ik loop verder, met het blaadje. De weg vervolgt zich, met alle dingen die er te zien zijn. Opeens komt dat blaadje weer in mijn hoofd, en de betekenis ervan. Het is niet zomaar een cadeau, het is een aandenken. De rozenstruik heeft mij een aandenken gegeven, opdat ik me haar later herinner.
 
Het blaadje ligt nog steeds op mijn bureau. Als de akeligheden van het leven mij overvallen en met hun grijze tentakels mijn geesteswereld dreigen te verstikken, kijk ik ernaar en zie ik en ruik ik die mooie rozenstruik. Een beter cadeau heb ik nooit gehad.

 
 
PS: loomrijk is expres zo geschreven. Ik hou niet van lommerrijk, dat mij doet denken aan de lommer en niet aan mooie bomen op een zomerdag.
 
 
 
 

- Aanraders -

Geluk

[a]Het zijn momenten van puur geluk, wanneer je op het schaduwrijke terras, scheef in de leren stoel, een roman hangt te lezen. De boodschappen zijn gedaan en opgeruimd, de was droogt aan de lijn. Wapperend, in een zuchtje wind. Hemel: strakblauw. Gracht: fonkelend. Was: wit. Koken hoeft pas s...

(lees meer)

De brandnetel

Hoe ouder ik word hoe meer respect ik heb voor de natuur. Planten, precies zoals Piet Oudolf, de wereldberoemde tuinarchitect, zegt, hebben ook karakter. In feite sommige meer dan anderen. Zo bezit ik een karaktervolle brandnetel. Het woord 'bezit' kan hier eigenlijk niet. Ze is nogal...

(lees meer)

Paradoxen

Eerste Paasdag in Huize Oud Zeikwijf. Oudste zoon is er en legt een voor mij nieuw woord uit: autologie. Volgt een boeiende discussie van enkele uren die ik jullie niet wil ontzeggen. Over logica. Let wel: ik ben geen logicus, verre van. Dus reacties welko...

(lees meer)

De poedel

De poedel was reusachtig. Een reusachtige poedel, de witte vacht gemillimeterd op vier zwarte voeten en twee zwarte oren na, die fluffy waren gebleven. Hij trotteerde fier door het park, richting het hondenkransje verderop. Elke morgen kwamen de hondenbezitters bijeen op dit gedeelte van het ...

(lees meer)

Waterland Oost

Vrijdag, stralende ijsdag. “Schaatsen!” mailt vriendin. Met de heerlijke, eenzame, tochten van pakweg 15 jaar geleden in het geheugen snellen wij naar Uitdam. Wie schetste onze verbazing toen bleek dat het ijs zwart van de mensen zag. Het leek alsof iedereen ijsvrij had. Ik durf te wedden dat u ...

(lees meer)

Ursula

Hebben jullie een idee van de gruwel om een perimenopausaal lijf in een Ursula Andress-bikini te moeten persen? Voor de 40- onder ons: de perimenopause is de tien jaar durende PMS-hel die aan de menopause (de bloedloze jaren) voorafgaat, en met de bikini van Ursula Andress refereer ik aan wat de a...

(lees meer)

Hypocriet

In de Trouw van zaterdag 17 januari een artikel van Ludette el Barkany over de problemen die kleven aan het houden van je Marokkaanse paspoort. Je hebt dat gedonder met die verplichte voornamen. Ben je een van de zeldzame Marokkaanse schaatsfans, dan mag je van Mohammed VI je kind niet Sven noemen. ...

(lees meer)

Marrakesh

De toerist uithangen heeft mij nooit bekoren. Dat is een persoonlijke zaak. Verstoten van huis en raad moet je je zien te redden in een vreemde omgeving, sta je in een ander huis cq kamer je af te vragen waar de bakker is, raak je de kluts kwijt bij elke wandeling en lukt het je niet om de rare cen...

(lees meer)

Stalen rossen met de snelheid van het licht

Al is Amsterdam geen ijzingwekkende megapool geworden à la Brasilia of Tokio, het dorpie met internationale allure van de jaren 80 is het definitief niet meer. Het barst uit zijn voegen. Ik ervaar dat het meest in het verkeer. De fiets was zonder meer één van de redenen w...

(lees meer)