Het rozenblaadje

13 Mei 2014



Na dagen van onophoudelijke regens blijkt de zon te schijnen. Leuk! denk ik, en ik besluit de weg naar werk te belopen. Goed voor de botten, de spieren, de longen en de geest.
 
In zo'n geval heb ik mijn aangename routes: loomrijke paden langs de gracht, eendjes en zwanen. Ze zijn zeldzaam, de wandelroutes in het centrum van de grote stad, maar ze zijn er nog, voor wie daar naar wil zoeken, en er de omweg voor over heeft. Ik vertrek dan een kwartier eerder - dat is het tijdsverschil met het OV. Als ik de fietsfanaten verkrampt zie sjezen in de spits realiseer ik me dat hún tijdsverschil gemeten wordt in luttele minuten. Hun verschil tussen relaxed forenzen en gestress.
De gekozen route hangt af van het weer. Bij regen heb ik een netwerk van wegen met zoveel mogelijk overkappingen; in de zinderende hitte, schaduw.
 
De tocht brengt mij langs de oevers van een lieftallig grachtje bewoond door een flottielje Amsterdamsche eenden en 7 ganzen (5 genten en 2 ganzen om precies te zijn). Sinds de lente hebben zich exoten (een paar Nijlganzen) hier bevestigd. Ze hebben zelfs een nest weten groot te brengen. De takken van een reuze treurwilg aaien onnadenkend het wateroppervlak. Aan mijn rechterzijde werpt een rozenstruik zich half op het trottoir – zij hangt een beetje uit haar voegen. Enorme bloemen. Oud paars. Ik stop en ruik aan één van die joekels. Verrukkelijk! 'Wat hebt u mooie bloemen, en wat ruiken ze heerlijk.' zeg ik hardop tegen deze hardwerkende, bewortelde dame. Opeens ligt er een klein blaadje in mijn handpalm. Ik wil het weggooien maar iets houdt me tegen: het besef dat die rozenstruik dit blaadje in mijn hand heeft laten vallen. Het is een cadeau. Een bedankje voor de aandacht en het compliment.
 
Ik loop verder, met het blaadje. De weg vervolgt zich, met alle dingen die er te zien zijn. Opeens komt dat blaadje weer in mijn hoofd, en de betekenis ervan. Het is niet zomaar een cadeau, het is een aandenken. De rozenstruik heeft mij een aandenken gegeven, opdat ik me haar later herinner.
 
Het blaadje ligt nog steeds op mijn bureau. Als de akeligheden van het leven mij overvallen en met hun grijze tentakels mijn geesteswereld dreigen te verstikken, kijk ik ernaar en zie ik en ruik ik die mooie rozenstruik. Een beter cadeau heb ik nooit gehad.

 
 
PS: loomrijk is expres zo geschreven. Ik hou niet van lommerrijk, dat mij doet denken aan de lommer en niet aan mooie bomen op een zomerdag.
 
 
 
 

- Aanraders -

Geluk

[a]Het zijn momenten van puur geluk, wanneer je op het schaduwrijke terras, scheef in de leren stoel, een roman hangt te lezen. De boodschappen zijn gedaan en opgeruimd, de was droogt aan de lijn. Wapperend, in een zuchtje wind. Hemel: strakblauw. Gracht: fonkelend. Was: wit. Koken hoeft pas s...

(lees meer)

Paradoxen

Eerste Paasdag in Huize Oud Zeikwijf. Oudste zoon is er en legt een voor mij nieuw woord uit: autologie. Volgt een boeiende discussie van enkele uren die ik jullie niet wil ontzeggen. Over logica. Let wel: ik ben geen logicus, verre van. Dus reacties welko...

(lees meer)

De poedel

De poedel was reusachtig. Een reusachtige poedel, de witte vacht gemillimeterd op vier zwarte voeten en twee zwarte oren na, die fluffy waren gebleven. Hij trotteerde fier door het park, richting het hondenkransje verderop. Elke morgen kwamen de hondenbezitters bijeen op dit gedeelte van het ...

(lees meer)

Homo

In het blad voor genderstudies Lover (sept 2008) roept de uit Amerika afkomstige Markha Valenta, amerikanist en historica, Nederlandse homo's op zich niet voor het karretje van Geert Wilders en Rita Verdonk te laten spannen. Ze stelt dat niet het Westen doch alleen Nederland homosexualiteit tolereer...

(lees meer)

Waterland Oost

Vrijdag, stralende ijsdag. “Schaatsen!” mailt vriendin. Met de heerlijke, eenzame, tochten van pakweg 15 jaar geleden in het geheugen snellen wij naar Uitdam. Wie schetste onze verbazing toen bleek dat het ijs zwart van de mensen zag. Het leek alsof iedereen ijsvrij had. Ik durf te wedden dat u ...

(lees meer)

Hypocriet

In de Trouw van zaterdag 17 januari een artikel van Ludette el Barkany over de problemen die kleven aan het houden van je Marokkaanse paspoort. Je hebt dat gedonder met die verplichte voornamen. Ben je een van de zeldzame Marokkaanse schaatsfans, dan mag je van Mohammed VI je kind niet Sven noemen. ...

(lees meer)

Kamelenteen

Ik wil het hebben over kamelentenen. Of liever gezegd: over de uit de VS overgewaaide afkeer daarvan. Voor degenen die het niet weten: de kamelenteen is de vorm van het vrouwelijke geslachtsdeel, onder bepaalde strakke broeken zichtbaar. Strakke broeken die de boel omhoog trekk...

(lees meer)

De 15

Bus 15 was de langste lijn van Amsterdam. Hij kronkelde door zowat heel de stad. Je hoefde je ook nooit af te vragen "Welke bus moet ik ook weer nemen?" want als je de 15 nam, dan zat het goed. Het was slechts een kwestie van tijd: hoe lang moest je blijven zitten voordat de 15 jouw halte aandeed. M...

(lees meer)

Vooroordelen

Ik wil het hebben over het nut van vooroordelen en stel: vooroordelen zijn er om dagelijks getoets te worden. Uitzonderingen zijn er altijd, en het is bijzonder sneu als je geest zo vastgegroeid is in een bepaalde richting dat je die uitzonderingen niet alszodanig erkent. Maar vooroordelen hebben n...

(lees meer)