Halloween op de begraafplaats

4 November 2012





Op de meeste begraafplaatsen van Amsterdam is er al een paar jaar aandacht voor Allerzielen, de dag van degenen die van ons heen zijn gegaan. Mijnheer Oud Zeikwijf en ondergetekende waren op De Nieuwe Ooster, op kunstmanifestatie Herinnering Verlicht.

Het was zo'n avond dat je je vergiste in de temperatuur. De hele dag was het aangenaam, dus kwam ik, met een te dunne jas, verkleumd aan bij de begraafplaats. Het monumentale hek gepasseerd strekten zich paadjes van buitenmaatse waxinelichtjes voor mij uit, met – o Voorzienigheid! – twee enorme vuurkorven pal voor het bloemperk bij de ingang, en een groot scherm met daarop spetters van een fiks fikkie. Het thema moest wel vuur zijn, het kon niet anders.

Terwijl wij ons aan het vuur verwarmden, werden we begroet door niemand minder dan de directrice, met haar man aan de arm. Zij drukte ons op het hart de wandelroute te nemen, want 'bij het strooiveldje [waar de as van gecremeerden wordt verstrooid] was het heel bijzonder'. Met veel tegenzin weekten wij ons los van de weldadige warmte van de haard om ons wederom te laten omhelsen door de vrieskou. Onderweg kregen wij aangestoken draagkaarsen mee, van die lange witte kaarsen met een bekertje eromheen, als een kraagje. Kaarsen hebben iets magisch. Hoe je het wendt of keert, echt vuur doet iets met je, meer dan een peertje, of, godbetert, ledlampjes. Ik las ooit dat dat kwam doordat bij verbranding miljoenen koolstofdeeltjes van de zuiverste soort de lucht in werden gelanceerd, als een vuurwerk van minuscule diamantjes. Waarom we dan niet ineenkrimpen van de pijn als die meteoritenregen van scherpe steentjes onze oogbol raakt is me een raadsel, maar afijn.

We lopen, met onze kaarsen aan de hand.

Aan weerszijden van de hoofdlaan kronkelen kaarsenstandaarden de lucht in, spiraalvormige achtarmige reuzen van ijzer die brandende fakkels vasthouden. De grote plataan in het midden van de hoofdlaan is helemaal verlicht. Fel groen. Dat geel wordt. Dan helrood. Prachtige effecten als van vuurwerk. We blijven staan, gebiologeerd door het spel der kleuren. In de verte gloeien andere lichtprojecties. Eenmaal uit onze hypnose willen wij er naar toe. Wij botsen echter tegen een muur van mensen.

Wij zijn maar huiswaarts gegaan, zo goed en kwaad als het kon, want de massa overspoelde de begraafplaats in een continue stroom. Wij hebben dus de drijvende lichtjes op de vijver gemist, en nog meer moois, afgaande op de foto's op internet. Maar niet getreurd. Wat wij wel hebben aanschouwd was dubbel en dwars de moeite waard! Als we niet wisten dat er meer was hadden we het perfect gevonden. Op die manier heeft Allerzielen, in de zuidelijke landen één van de meest sacrale momenten van het jaar, ons deze simpele boodschap gegeven: hoe verleidelijk de rest ook lijkt, blij zijn met wat je hebt is toch echt de sleutel tot eeuwig geluk.



Op AT5.nl gepubliceerd.

Tags: Amsterdam

- Aanraders -

De serieduwer

Jorn had zijn fricadel net uit de muur getrokken. Hij smaakte hem goed. Hij was iemand van de late fricadel, zo uit het café, met de alcohol en de adenaline in zijn bloed die zeurden om calorieën. "Voor me maag" zei die dan tegen zichzelf "er moet iets in, als vulling". De happen vielen halfgekauw...

(lees meer)

Een echte kapitein

Hebbu al de nieuwe mode op het water waargenomen? Het Staande Varen? Het zijn voornamelijk kerels in de leeftijd 40-50 die dat doen - ik heb werkelijk nog geen één vrouw staande zien varen, terwijl ze toch aan een geweldige opmars zijn begonnen wat betreft het besturen van boten. De echte stoer...

(lees meer)

Krakers en loempia's

Voor mijn werk moet ik vaak in de Stopera zijn. Zo ook afgelopen dinsdag. Vrolijk stap ik de brede hal binnen, met het glazen dak en de buitenmaatse terracotta potten met heuse bomen erin. Ik ruik kruit. Maar niemand rent in paniek, er is überhaupt niemand, dus ik loop gewoon verder en denk er niet...

(lees meer)

Manuscripta

Joost Zwagerman stapte op zijn fiets richting het bruggetje dat de Westergasfabriek van de Haarlemmerweg scheidt. En die boomlange slungel die de hoek van de Bakkerswinkel om liep, was dat Renske de Greef? Geen twijfel mogelijk: ik was op de goede weg naar Manuscripta, de jaarlij...

(lees meer)

Oefening in Vuisjes' stijl

De aangekondigde vertrektijd op de digitale borden schuift met je mee. Je komt aan: er staat 10:42 uur. 5 min. later verandert dat in: 10: 47 min. Het is inmiddels 10:48 uur: je eigen tram in geen velden of wegen te bekennen. Wel hordes andere trams, die je op dat moment toevallig en jammerlijk niet...

(lees meer)

Stembureau 398

Wanneer ontmoet je nou een principiële niet stemmer? Op verkiezingsdag natuurlijk! En waar? In Zaal 100 in de Staatsliedenbuurt, waar je ouderwets voor een prikkie verrukkelijk kunt eten. Hij heet Jan en ik schuif bij hem aan met mijn kopje Thaise pompoensoep à 1 euro...

(lees meer)

Kleuter

>Hallo, ik ben een kleuter, een kleuter in Amsterdam. Ik ben hier geboren, op de Middenweg, tegenover de feestwinkel. Ik ga overal mee met mijn mammie en mijn pappie. Lopend aan de hand van een van mijn ouders, of op de fiets. Daarop hebben mijn ouders allebei een speciaal stoeltje voor mij gemaakt....

(lees meer)

Openhuizendag

Het is vandaag zaterdag 31 maart 2012, Openhuizendag. Dus trekken wij, Mijnheer Oud Zeikwijf en ik, erop uit om de huizen te bezichtigen waar we al tijden nieuwsgierig naar zijn. Dat kan vandaag! We moeten een keuze maken qua buurt. IJburg lijkt ons een goeie. Allemaal kekke gebouwen op een stel ver...

(lees meer)

Parool

Het Parool. Mijn krant. Na jaren gezwoeg door stroperige reuzen Volkskrant en NRC en een korte flirtation met Trouw ben ik al decennia's verknocht aan die leuke stadskrant.Ik heb het Parool zien veranderen. Toen ik hem voor het eerst kocht, 25 jaar geleden, had zijn voorpagina nog iets naoorlogs in ...

(lees meer)