Halloween op de begraafplaats

4 November 2012



 
Op de meeste begraafplaatsen van Amsterdam is er al een paar jaar aandacht voor Allerzielen, de dag van degenen die van ons heen zijn gegaan. Mijnheer Oud Zeikwijf en ondergetekende waren op De Nieuwe Ooster, op kunstmanifestatie Herinnering Verlicht.
 
Het was zo'n avond dat je je vergiste in de temperatuur. De hele dag was het aangenaam, dus kwam ik, met een te dunne jas, verkleumd aan bij de begraafplaats. Het monumentale hek gepasseerd strekten zich paadjes van buitenmaatse waxinelichtjes voor mij uit, met – o Voorzienigheid! – twee enorme vuurkorven pal voor het bloemperk bij de ingang, en een groot scherm met daarop spetters van een fiks fikkie. Het thema moest wel vuur zijn, het kon niet anders.
 
Terwijl wij ons aan het vuur verwarmden, werden we begroet door niemand minder dan de directrice, met haar man aan de arm. Zij drukte ons op het hart de wandelroute te nemen, want 'bij het strooiveldje [waar de as van gecremeerden wordt verstrooid] was het heel bijzonder'. Met veel tegenzin weekten wij ons los van de weldadige warmte van de haard om ons wederom te laten omhelsen door de vrieskou. Onderweg kregen wij aangestoken draagkaarsen mee, van die lange witte kaarsen met een bekertje eromheen, als een kraagje. Kaarsen hebben iets magisch. Hoe je het wendt of keert, echt vuur doet iets met je, meer dan een peertje, of, godbetert, ledlampjes. Ik las ooit dat dat kwam doordat bij verbranding miljoenen koolstofdeeltjes van de zuiverste soort de lucht in werden gelanceerd, als een vuurwerk van minuscule diamantjes. Waarom we dan niet ineenkrimpen van de pijn als die meteoritenregen van scherpe steentjes onze oogbol raakt is me een raadsel, maar afijn.
 
We lopen, met onze kaarsen aan de hand.
 
Aan weerszijden van de hoofdlaan kronkelen kaarsenstandaarden de lucht in, spiraalvormige achtarmige reuzen van ijzer die brandende fakkels vasthouden. De grote plataan in het midden van de hoofdlaan is helemaal verlicht. Fel groen. Dat geel wordt. Dan helrood. Prachtige effecten als van vuurwerk. We blijven staan, gebiologeerd door het spel der kleuren. In de verte gloeien andere lichtprojecties. Eenmaal uit onze hypnose willen wij er naar toe. Wij botsen echter tegen een muur van mensen.
 
Wij zijn maar huiswaarts gegaan, zo goed en kwaad als het kon, want de massa overspoelde de begraafplaats in een continue stroom. Wij hebben dus de drijvende lichtjes op de vijver gemist, en nog meer moois, afgaande op de foto's op internet. Maar niet getreurd. Wat wij wel hebben aanschouwd was dubbel en dwars de moeite waard! Als we niet wisten dat er meer was hadden we het perfect gevonden. Op die manier heeft Allerzielen, in de zuidelijke landen één van de meest sacrale momenten van het jaar, ons deze simpele boodschap gegeven: hoe verleidelijk de rest ook lijkt, blij zijn met wat je hebt is toch echt de sleutel tot eeuwig geluk.
 
 
Op AT5.nl gepubliceerd.
 
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

De serieduwer

Jorn had zijn fricadel net uit de muur getrokken. Hij smaakte hem goed. Hij was iemand van de late fricadel, zo uit het café, met de alcohol en de adenaline in zijn bloed die zeurden om calorieën. "Voor me maag" zei die dan tegen zichzelf "er moet iets in, als vulling". De happen vielen halfgekauw...

(lees meer)

Openhuizendag

Het is vandaag zaterdag 31 maart 2012, Openhuizendag. Dus trekken wij, Mijnheer Oud Zeikwijf en ik, erop uit om de huizen te bezichtigen waar we al tijden nieuwsgierig naar zijn. Dat kan vandaag! We moeten een keuze maken qua buurt. IJburg lijkt ons een goeie. Allemaal kekke gebouwen op een stel ver...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

Parool

Het Parool. Mijn krant. Na jaren gezwoeg door stroperige reuzen Volkskrant en NRC en een korte flirtation met Trouw ben ik al decennia's verknocht aan die leuke stadskrant.Ik heb het Parool zien veranderen. Toen ik hem voor het eerst kocht, 25 jaar geleden, had zijn voorpagina nog iets naoorlogs in ...

(lees meer)

De kassière van de Blokker

Over de houding van de Nederlandse winkelier ben ik over het algemeen niet te spreken. Bot, nors en afblaffend, daar heb je het mee samengevat. Meestal zijn het de mannelijke exemplaren. De vrouwen doen het vaak beter, qua klantvriendelijkheid. Niet altijd, maar vaak. Maar zo goed als de kassièr...

(lees meer)

Kleuter

>Hallo, ik ben een kleuter, een kleuter in Amsterdam. Ik ben hier geboren, op de Middenweg, tegenover de feestwinkel. Ik ga overal mee met mijn mammie en mijn pappie. Lopend aan de hand van een van mijn ouders, of op de fiets. Daarop hebben mijn ouders allebei een speciaal stoeltje voor mij gemaakt....

(lees meer)

Big Mama

Waarom, in godensnaam, waarom ben ik me hier in Amsterdam komen vestigen? Uit alle mooie, bruisende steden waar ik mijn jonge jaren sleet, waarom uitgerekend Amsterdam? Het antwoord is simpel en vaag tegelijk. Omdat Amsterdam de liefde van mijn leven was. Ik voelde het meteen. Bij minuut 1. Ik re...

(lees meer)

Een echte kapitein

Hebbu al de nieuwe mode op het water waargenomen? Het Staande Varen? Het zijn voornamelijk kerels in de leeftijd 40-50 die dat doen - ik heb werkelijk nog geen één vrouw staande zien varen, terwijl ze toch aan een geweldige opmars zijn begonnen wat betreft het besturen van boten. De echte stoer...

(lees meer)

Nijlpaard

'We horen nu de nijlpaarden uit Artis.' Mister OZ deponeert op de zondagochtend deze wetenswaardigheid op mijn bord, terwijl hij de terrasdeur achter zich dichttrekt. 'De nijlpaarden? Het was er toch maar één? Die ouwe Tanja? Die nu dood is?' Denk ik dan. Ik maak af waar ...

(lees meer)